Solitude Aeturnus - Alone (2006)

Lekker album on deze dagen te draaien

Eén van de beste albums van 2006. Doet zeker niet onder voor Adagio of Through The Darkest Hour. Lekker zwaar en donker. Was de nieuwe Candlemass verleden jaar de Doom plaat van het jaar dan is Alone het dit jaar wel. Ik hoop enkel dat er niet weer acht jaar voorbij gaat voor er een vervolg op komt. (Er wordt volgend jaar in ieder geval al een live dvd opgenomen (eindelijk!!)).

Sinner,
Wat betreft doom plaat van het jaar
Luister ieens naar KRUX II dat is pas DOOOOOOMMM

Heb ik. Erg goed maar vond hem minder dan deze.

Inderdaad nu ik deze vaker hoor is deze toch ook lekker
Allen track 2 is op mijn cd track 4 en 4 op mijn cd 2
4 *

Heb de digipack in huis gehaald en idd, op de achterkant hiervan staan de songs in foute volgorde. Staat wel ook een erg goede bonustrack op overigens.

Super-cd! Waar blijft de vinylversie want met zo'n hoes moet die er zeker komen!

Net deze cd even besteld, helemaal geweldig! Ook de laatste Candlemass met Robert Lowe is een kraker...

Stem verhoogd van 4 naar 4,5 * Blijft een geweldige cd, met een Robert Lowe in supervorm.

De geur van het in eenzaamheid ontbindende, aan een dorre boom bungelende lichaam zoals afgebeeld op de cover, doordesemt het voorlopig laatste album van Solitude Aeturnus. De traditionele doomband klinkt meer teneergeslagen dan ooit. Als het macabere Scent Of Death aan je voorbij trekt, is de wereld om ons heen in een grauw, dor hoopje ellende veranderd. Wie nog hoopte op een opleving zal hierna huilend in een hoekje achterblijven of het onafwendbare lot te accepteren. En dan moet de rest van het album nog komen.

Nummers als het Upon Within en Is There zijn aanmerkelijk levendiger dan de macabere opener maar nog altijd even triest. Bij tijd en wijlen wordt de boel wat opgefleurd door wat aandienend Sabbathaanbiddend seventiesgitaarwerk dat zich vervolgens weer snel terugtrekt om uit wanhoop ineen te krimpen.

De absolute hoofdrol is weggelegd voor Rob Lowe. Zijn galmende, bezwerende stem leent zich uitstekend voor de dichterlijke voordracht van de mistroostige teksten. Hij klinkt veel minder theatraal dan vakbroeder Messiah Marcolin en dat geeft meer dimensie aan de verdrietige atmosfeer dat onlosmakelijk aan doom verbonden is.

Alone was Solitude Aeturnus' laatste uit een prachtige bescheiden serie albums en wat mij betreft tegelijkertijd het kroonjuweel.

En zo eindigt ook deze marathon weer. Ik had er veel meer van verwacht. Solitude Aeturnus heeft onder de doomsters een flinke reputatie. op zich is dat niet gek met leden als John Perez en Robert Lowe. Geweldige muzikanten, maar op basis van deze zes albums concludeer ik goede muzikanten niet per se goede muziek schrijven. Tussen de vele voortmodderende middelmatige songs schuilen uiteindelijk maar een handvol interessante stukken. Alone zet weliswaar een behoorlijke stijgende lijn in, maar ik ben er inmiddels niet meer rouwig om dat SA niet meer actief is. Dat zevende album hoeft er van mij niet direct te komen. Toch vind ik Alone wel duidelijk een van de betere van deze band, omdat het songtechnisch weer een stuk geïnspireerder klinkt. De muziek is interessant genoeg om vaker te draaien en dat is niet bij alle albums het geval. Ik zou bijna willen zeggen dat Solitude Aeturnus hier klinkt zoals een moderne doomband zou moeten klinken, maar net als zo vaak breken de heren niet door naar topniveau.


Eindstand:
1. Beyond The Crimson Horizon
2. Alone
3. Downfall
4. Into the Depths of Sorrow
5. Through The Darkest Hour
6. Adagio

Alone is een flinke verbetering ten opzichte van de laatste drie albums, maar nog steeds lukt het de band niet om heel erg veel interesse vanuit mij op te wekken. De band heeft twee erg sterke eerste albums, maar alles wat er daarop volgt is niet meer dan matig tot zeer redelijk te noemen. Rob Lowe is toch beduidend beter op zijn plaats bij een band als Candlemass, omdat de schrijfkwaliteiten van Leif Edling beduidend hoogstaander zijn dan wat er in deze band hier te vinden is. Ik ben nu toe aan wat meer enerverende muziek.

Uiteindelijke stand:
1. Beyond The Crimson Horizon 4*
2. Into the Depths of Sorrow 4*
3. Alone 3.5*
4. Downfall 3.5*
5. Adagio 3*
6. Through The Darkest Hour 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Manilla Road 4*
9. Stratovarius 4*
10. Brainstorm 4*
11. Symphony X 4*
12. Helloween 3,9*
13. Iced Earth 3,81*
14. Rainbow 3.5*
15. Solitude Aeturnus 3.5*

Dit album luisterde ik ten tijde van de release op mp3 en ondanks dat ik erg gecharmeerd was van deze band heb ik nooit de moeite genomen deze fysiek in huis te halen. Gisteren kwam ik deze persing tegen in de platenbakken en heb ik dat eindelijk rechtgezet.

Het is een genot om deze melodieuze doom metal weer te horen en vooral om de stem van Rob Lowe weer te horen. Het prijsnummer wat mij betreft is het plechtige Tomorrow's Dead. Wat een pracht!

Het wordt tijd om me eens opnieuw in de discografie van deze band te verdiepen.