Getatchew Mekuria, The Ex & Guests - Moa Anbessa (2006)

Mensen mensen gaat dit horen op Luisterpaal! Wat een gave plaat! Lekkere stevige rock met jazz en blues. 4* om mee te beginnen! Ik moet alleen even opzoeken welke landen er nog meer vertegenwoordigd zijn. Maar dat dit een aanrader is...

In Nederland opgenomen trouwens.

Wat niet vreemd is als The Ex hier op meedoet

Hun invloed is overigens goed te horen op dit album.

Verder een lekkere plaat waar het zweet van afdruipt. Feestelijk ook, maar oei dat steenkolen-engels............

Da's geen steenkolen-engels, maar gewoon een vet nederlands accent... de teksten van G.W. Sok worden juist hoogst gewaardeerd door engelstaligen... maar de teksten op deze plaat zijn vertaald uit het ethiopisch.


Ook deels live in Tourcoing, Frankrijk

Later meer over deze fantastische plaat... die het zeker tot mijn top 3 van 2006 had geschopt als ik hem eerder had ontdekt.

De laatste tijd luister ik steeds meer naar jazz. Ethiopische jazz is echter een grote witte vlek binnen mijn uiterst beperkte kennis van het genre. Volgens het (overigens erg informatieve) CD-boekje is het ook totaal niet te vergelijken met westerse jazz. Getatchew Mekuria schijnt één van de sleutelfiguren binnen de Ethiopische jazz te zijn. Tot voor kort kende ik hem alleen van het nummer "Getatchew" van de de vorige Ex-CD Turn. Nu heeft hij zelfs een volledige plaat met ze gemaakt.

The Ex is mijn favoriete Nederlandse band. Een band die in de loop der jaren alleen maar beter is geworden, en eigenlijk alleen nog maar punk is in haar denkbeelden en houding binnen de muziekindustrie. Op de laatste drie cd's hoorden we een band op de top van haar kunnen af en toe zeer inventieve, originele muziek maken.

De muziek die we op deze cd te horen krijgen is wat je zou verwachten, namelijk een mengsel van gelijke delen Ex en Getatchew Mekuria. En die kruisbestuiving pakt wonderbaarlijk goed uit. Deels live, deels in de studio opgenomen horen we een band en een artiest die elkaar feilloos aanvoelen. Ook al staat de saxofoon centraal, de rollen van beide partijen zijn volstrekt gelijkwaardig. Zowel The Ex als Getatchew stuwen elkaar op, haken op elkaar in en vullen elkaar aan. Alsof ze al jaren samen muziek maken.

Die muziek bestaat uit elf vertolkingen van Ethiopische volksnummers met naar het Engels vertaalde teksten. Strijdliederen, liefdesliederen, oogstliederen, de uitleg staat in het boekje. Getatchew mag 78 jaar oud zijn, maar dat hindert niet dat hij af en toe behoorlijk furieus te keer gaat. De Ethiopische jazz neigt wat mij betreft iets meer naar blues zoals wij die kennen. Maar wel de vieze blues, die hortend en stotend ten gehore wordt gebracht.

Hoogtepunten noemen is eigenlijk niet aan de orde, omdat alle nummers wat mij betreft zeer geslaagd zijn. Toch is er één moment waarbij ik steeds weer opveer: in het eerste nummer "Ethiopia Hagere" wordt in de eerste twee minuten naar een koortsig hoogtepunt gewerkt. De muziek valt dan heel even weg, waarop de zang van G.W. Sok begint en de muziek weer met dezelfde intensiteit invalt. Kippenvel!

Een erg goede samenwerking, die één van de beste cd's van 2006 heeft voortgebracht en ook verassend toegankelijk is, ook volgens de niet- Ex- of jazzliefhebbers die ik hem heb laten horen.
4.5*

Erg goed geschreven stuk van Itchy. Eigenlijk heb ik er niet zoveel aan toe te voegen, maar ik ben erg blij dat deze cd onder de aandacht is gebracht.
Geweldige plaat dus. En juist de zang is een aanvulling op het geluid. De ex-sound heeft de plaat ook zeker mede daardoor. Het constant stuwende karakter van de muziek maakt dit een ex-plaat met veel invloeden van de saxofonist.
Naast dat eerste nummer wat Itchy doeltreffend beschreef vind ik vooral nummer 6, 7 en 11 eruit springen.

Als laatste kanttekening moet ik er wel bij vermelden dat ik voor deze muziek wel in de stemming moet zijn. Als achtergrond werkt ie bij mij niet. Dan word ik nerveus.

voorlopig 4*

Fuckin' brilliant... ik ga deze cd maar eens een plaatsje in mijn top 10 geven... dit raakt me diep.

Vorige week de voltallige bezetting van deze cd live aan het werk gezien op State-X, waarbij natuurlijk een groot deel van deze cd werd gespeeld. Met gemak het beste concert wat ik dit jaar heb meegemaakt... het knalde werkelijk van het podium af en er werd met ongelooflijk veel plezier gespeeld. Getatchew is een echte showman, die in het begin in een Tommy Hilfinger-shirt stond te spelen (wat leuk afstak bij de juten zakken-kleding van antiglobalisten the Ex) maar even van het podium verdween om in een traditioneel ethiopisch kleedje- en dito hoofddeksel weer te voorschijn te komen.

Nog even een speciale vermelding voor drummer Katharina Ex, die met speels gemak één of ander onmogelijk ritme drumt, en tegelijk in enkele nummers de Ethiopische leadzang voor haar rekening neemt, lief glimlachend. Om daarna aan een keihard beukstuk te beginnen. Één van de meest veelzijdige drummers die er zijn.

Was i.d.d. een mooi concert!

Ik vind dit slecht, bijna geen doorkomen.
Gewoon een gemiddeld rock bandje dat ook denkt een jazz plaat/optreden te kunnen doen door een paar blazers uit te nodigen.
Vooral al die fantasieloze domme drumpartijen maken er geen doorkomen aan.
De blazers doen aardig hun best maar ik kan er eigenlijk niet warm of koud om worden.
1,5 ster, dankzij de blazers want anders werd het een halve ster.

Ik denk niet dat je er veel van begrijpt blabla, maar dat komt waarschijnlijk omdat de ex totaal jouw muziek niet is. Alles wat maar een beetje bij de punk gelegen heeft wordt door jou over het algemeen direct afgeserveerd.
Die "fantasieloze domme drumpartijen" is een typische opzwepende ex-sound. Evanals de manier van zingen van G.W. Sok.

De ex is ook zeker geen gemiddeld rock bandje. Ik denk eigenlijk dat jezelf ook wel beter weet en anders raad ik je aan om je eerst eens in de ex te verdiepen voordat je zulke dingen roept.
(edit) en dit is ook geen jazz plaat, waar staat dat? Dit is muziek gebaseerd op afrikaanse volks gedichten.

Dit is het jazz-album van de week. Ik dacht, ik doe eens gek

op het moment dat ik gereageerd had, vermoedde ik al zoiets.
Goede keuze itchy.

Zoals itchy zei: dit was het jazz album van de week hij staat toch echt op mum als:Jazz/rock, hij heeft volgens mij zelfs in de top lijst van jazz gestaan hier op mum

Daar kan ik prima mee leven.
Klopt, "been there, done that" meer dan 25 jaar geleden, ik ben in mijn zoeken naar muziek punk volledig ontgroeid.
De vokalen heb ik helemaal geen moeite, maar die drummer vind ik gewoon ronduit saai, als er iets niet opzwepend is op deze plaat dan zijn het die drums.

Ik had er stiekem iets meer van verwacht, maar toch vind ik dit nog zeker wel een leuk experiment. Leuke keuze van Itchy en ik ga dit op een feestje eens proberen in relatie met de bekende floorfiller van Pigbag, want ik vind wel dat het daar wel wat op lijkt. Beetje punk, beetje ska en een lekkere blaaspartij.

Ongetwijfeld is dit te weinig jazz voor sommigen. Nou: ik vind het ook te weinig 'wereld' (had op meer gehoopt) en te weinig punk ook trouwens. Maar de sax is in elk geval lekker en als je het nu eens als bluesrock bekijkt (geldt zeker voor sommige tracks) dan is dit toch wel erg leuk allemaal.

En ik vind de Ex toch ook wel sterk dat ze dit doen zonder af te gaan (al had de Rhumba wel achterwege mogen blijven).

Voor mij is dit een teleurstellende plaat. De combinatie van genoemde muziekstijlen levert geen meerwaarde maar meer een "vlees noch vis" resultaat op.
Inderdaad: te weinig jazz, te weinig wereld, te weinig punk, maar ook bekeken als bluesrock blijft het voor mij een matig geheel.
Ik moet blabla ook gelijk geven in zijn oordeel over de drumpartijen, die vond ik echt storend.
Desalniettemin een compliment voor itchy voor het maken van een originele keuze.

Het album maakt vooral een lompe indruk...niet vervelend, het klinkt als een vrolijke bende...homemade sfeertje...gruizige blazers...een zanger die de woorden uitspuugt ipv zingt...tsja en dan de drumpartijen (geen ene fl.. met jazz van doen).....leuk

Ik beoordeel dit niet als jazzalbum, dat is het gewoon niet. Ik zie het maar als pretpunk album (of zoiets) en als zodanig kan ik er goed mee leven.

3,5 verhoging zit er zeker in...even afwachten of het beklijft.

edit: Oh ja, dit album is zeker een aanrader voor een ieder die niet vast zit aan een genre en/of op zoek is naar een lekker energiek "anders" album.

Punkjazz, wat is dat? 'Moa Anbessa' heeft ons het volgende geleerd: jazz waar het absoluut niet te doen is om de finesse, maar puur om de energie, de ontlading en het plezier.

Men zou het concept eentonig kunnen noemen, en dat is het ook - het album duurt te lang. Men zou kunnen inbrengen dat de "zingende" (lees: kreunende) punker absoluut geen meerwaarde biedt. Klopt ook, zijn inbreng is niet in het minst misplaatst.
Maar om "cultureel correct" of "esthetisch verantwoord" draait het hier dan ook absoluut niet. Wat deze muzikanten centraal stellen is nonchalance, dolle pret met de meest eenvoudige riffs - en het werkt verdorie ook.

Punkjazz? Dat is stiekem genieten, wat zeg ik, totaal uit het dak gaan ('Almaz Yeharerwa' & 'Tezalegn Yetentu'!) bij zowat de lelijkste muziek die er bestaat (... punk dus ).

En als ik dit hoor moet ik gelijk weer hier aan denken.


klik

Lekkere plaat, alleen jammer van dat vette Nederlandse accent...

Het venijnige, vunzige gitaar- en basspel van The Ex en de energieke, soms ronduit pakkende blazers van Getatchew Mekuria en, neem ik aan, de 'gasten' blijken een gouden combinatie. Vooral met de lekker rauwe vocalen eroverheen. Ik werd van tevoren gewaarschuwd voor het sterke Nederlandse accent, maar ik heb me er eigenlijk geen moment aan gestoord. De enigszins hoekige uitspraak past juist uitstekend bij de manier waarop de teksten bijna gescandeerd worden en bij het algehele sfeertje. Dit is een lekker spontaan en aanstekelijk livealbum met een scherp randje.