Getatchew Mekuria, The Ex & Guests - Moa Anbessa (2006)

De laatste tijd luister ik steeds meer naar jazz. Ethiopische jazz is echter een grote witte vlek binnen mijn uiterst beperkte kennis van het genre. Volgens het (overigens erg informatieve) CD-boekje is het ook totaal niet te vergelijken met westerse jazz. Getatchew Mekuria schijnt één van de sleutelfiguren binnen de Ethiopische jazz te zijn. Tot voor kort kende ik hem alleen van het nummer "Getatchew" van de de vorige Ex-CD Turn. Nu heeft hij zelfs een volledige plaat met ze gemaakt.

The Ex is mijn favoriete Nederlandse band. Een band die in de loop der jaren alleen maar beter is geworden, en eigenlijk alleen nog maar punk is in haar denkbeelden en houding binnen de muziekindustrie. Op de laatste drie cd's hoorden we een band op de top van haar kunnen af en toe zeer inventieve, originele muziek maken.

De muziek die we op deze cd te horen krijgen is wat je zou verwachten, namelijk een mengsel van gelijke delen Ex en Getatchew Mekuria. En die kruisbestuiving pakt wonderbaarlijk goed uit. Deels live, deels in de studio opgenomen horen we een band en een artiest die elkaar feilloos aanvoelen. Ook al staat de saxofoon centraal, de rollen van beide partijen zijn volstrekt gelijkwaardig. Zowel The Ex als Getatchew stuwen elkaar op, haken op elkaar in en vullen elkaar aan. Alsof ze al jaren samen muziek maken.

Die muziek bestaat uit elf vertolkingen van Ethiopische volksnummers met naar het Engels vertaalde teksten. Strijdliederen, liefdesliederen, oogstliederen, de uitleg staat in het boekje. Getatchew mag 78 jaar oud zijn, maar dat hindert niet dat hij af en toe behoorlijk furieus te keer gaat. De Ethiopische jazz neigt wat mij betreft iets meer naar blues zoals wij die kennen. Maar wel de vieze blues, die hortend en stotend ten gehore wordt gebracht.

Hoogtepunten noemen is eigenlijk niet aan de orde, omdat alle nummers wat mij betreft zeer geslaagd zijn. Toch is er één moment waarbij ik steeds weer opveer: in het eerste nummer "Ethiopia Hagere" wordt in de eerste twee minuten naar een koortsig hoogtepunt gewerkt. De muziek valt dan heel even weg, waarop de zang van G.W. Sok begint en de muziek weer met dezelfde intensiteit invalt. Kippenvel!

Een erg goede samenwerking, die één van de beste cd's van 2006 heeft voortgebracht en ook verassend toegankelijk is, ook volgens de niet- Ex- of jazzliefhebbers die ik hem heb laten horen.
4.5*

Ik had er stiekem iets meer van verwacht, maar toch vind ik dit nog zeker wel een leuk experiment. Leuke keuze van Itchy en ik ga dit op een feestje eens proberen in relatie met de bekende floorfiller van Pigbag, want ik vind wel dat het daar wel wat op lijkt. Beetje punk, beetje ska en een lekkere blaaspartij.

Ongetwijfeld is dit te weinig jazz voor sommigen. Nou: ik vind het ook te weinig 'wereld' (had op meer gehoopt) en te weinig punk ook trouwens. Maar de sax is in elk geval lekker en als je het nu eens als bluesrock bekijkt (geldt zeker voor sommige tracks) dan is dit toch wel erg leuk allemaal.

En ik vind de Ex toch ook wel sterk dat ze dit doen zonder af te gaan (al had de Rhumba wel achterwege mogen blijven).