Absu - The Sun of Tiphareth (1995)

Ik ben The Sun of Tipareth net aan het luisteren, sinds tijden weer en omdat ik verder geen vrienden heb, moet ik het hier even kwijt. Wat is dit een meesterlijk album! Tja ik kan er zoveel over zeggen, maar gewoon luisteren is beter...

Zoals misschien overbekend: ik ben opgegroeid met en verslaafd aan de (speed/thrash/black/death) metal albums globaal tussen 1985 en 1991...daarna vond ik persoonlijk metal niet meer zoals ik metal het liefst hoor en zie. Tóch waren er verder in de mijn inziens droevige metal jaren 90 wel een paar plaatjes die mij vet konden beroeren, zoals dit gave en sfeervolle black-thrash album van ABSU waar de oude Destruction invloeden van afdruipen, maar ABSU geeft er mede door een flinke dosis sfeer! en thematiek wel een gigantische eigen draai aan...en dát maakt dit album mede zo goed en lekker. Daarbij vind ik de eigen nummers spannend. Nummertje 6 "The Coming of War" is trouwens een covertje v/d Amerikaanse oude jaren 80 thrash-band: Morbid Scream, die door ABSU heel lekker uitgevoerd wordt, maar qua kraker bijna in positieve zin té hard de mystieke cd uit swingt t.o.v. de rest van dit memorabele heerlijke plaatje...juist ja: uit die kut metal-jaren 90. Deze cd was een lichtpunt wat mij betreft!

Dit was inderdaad een verademing destijds. Het Amerikaanse Absu kwam boven het maaiveld uit, positief gezien, van de duizenden Noorse black metal adepten die in de jaren '90 de metal scene overspoelden. Heerlijke black/thrash met veel eighties invloeden, her en der gelardeerd met sfeervolle synths en akoestische passages die de mystieke sfeer alleen maar ten goede komen!

Ook het machtige artwork van de Belgische Kris Verwimp draagt bij aan de sfeer van dit album en mag ook best vermeld worden, dus bij deze!

Het mythische concept rondom Absu heeft mij altijd mateloos aangesproken. Die thematiek weet, gekoppeld aan de onstuimige thrash een bijzondere dimensie toe te voegen. Maar nog nooit klonk de Amerikaanse band zo opgeruimd als op The Sun Of Tiphareth.

In feite komt dat doordat Absu veelvuldig flirt met de dan in zwang zijnde tweede blackmetalgolf. Door toepassing van veel akoestische passages, meeslepende harmonieën en niet in de laatste plaats door de voorkomens van de bandleden. Alle deathmetal is uit het geluid verdreven en een keur aan stokoude thrashinvloeden worden welkom geheten.

Het meeslepende karakter van het machtige openingsepos verraadt al meteen verwantschap met de blackmetalwereld. Zij het dat Absu opgeruimd en netjes klinkt. De heldere gitaarpartijen, het grillige maar functionele drukwerk is wat Absu onderscheidt van de blackmetalwereld.

Het mooist zijn wel de extra toevoegingen van gedoseerd toetsenwerk en akoestisch getokkel zoals aan het slot van A Quest Into The 77th Novel. Daardoor ontstaat een grimmige doch magische sfeer met een uitwerking die ervoor zorgt dat een plaat als The Sun Of Tiphareth nooit gaat vervelen.