Anathema - Pentecost III (1995)

Deze destijds aangeschaft om mijn Anathema verzameling in zijn geheel te completeren. Het is de Anathema-plaat die ik ook het minst draai. Verder een mooie plaat om je even af te reageren.

Prachtig (mini) album van Anathema. De laatste met Darren White op de vocalen. Destijds uitgebracht als EP, maar in mijn ogen is het een volledig album. Hij duurt dan ook 41 minuten. Favoriete track is We, The Gods. 4,5*

Vroeg me destijds weleens af wat ze bedoelden met "the grief of the terrible tragedy that befell us all this year 1994"in het boekje van dit album.

Lang leve inet:

The album's liner notes state that "Pentecost III is dedicated to Tony Doyle, to Lin Mari Lowles and to all the people who shared the grief of the terrible tragedy that befell us all this year 1994".

Tony and Lin were two old friends of Anathema. Tony died from heart complications in his early twenties and on the way to the funeral, Lin died in a traffic accident.(wikipedia)

aiaiai.

Best lekker EP-tje dit.. maar Anathema begon past echt geniale platen af te leveren toen gitarist Vincent Cavanagh de vocalen overnam.

Mijn favoriete Anathema album met Darren
White als zanger.

Inderdaad, als Vincent deze plaat had ingegromd/gezongen, was ie véél beter geweest. Muzikaal is dit dan ook een erg sterk EP-tje, echter haalt de zang van Darren het niveau flink naar beneden.
Anathema zou zich daarom pas écht bewijzen met het geniale The Silent Enigma.
Toch nog een 3,5 voor deze Pentecost III.

Ik vond Darren Whites stem juist een fantastische toevoeging aan het Anathema geluid.
Ook hier. Zoals op Mine Is Yours To Drown In bijvoorbeeld. Dat getergde stemgeluid past heel goed bij de naargeestige sfeer.

Als Vincent Cavanagh dat had gedaan had het niet heel veel anders geklonken. Op The Silent Enigma kopieerde hij Whites geluid gewoon.
Alleen klinkt Cavanagh iets ' lichter' Het is maar goed en dapper dat hij een eigen stemgeluid ging zoeken én vinden.

Loodzware EP (met ruim 40 minuten op de klok echt waar voor je zuur verdiende centen) van Anathema met Darren White nog op vocals, you love it or you hate it. Ik ben nog steeds weg van zijn typische klaagzangen die duidelijk staan voor het oude doomier Anathema.

Hoogtepunten voor mij zijn de prima opener Kingdom en het epische We, the Gods. Het te lange afsluitende Memento Mori had de band beter achterwege kunnen laten en ook qua lengte van deze plaat een echte EP van moeten maken.

1 woord hiervoor, namelijk; fantastisch!

Darren White past uitstekend bij de donkere en flegmateuze delen.

hadden ze mento mori serieus ingekort dan was dit minstens een 4 sterren ep geweest: we, the gods en kingdom zijn namelijk lichtjes geniaal te noemen

Daarbij doel je op het van de We Are The Bible single afkomstige nummer Nailed To The Cross/666 wat er na een irritante stilte achteraan komt vliegen?

Memento Mori is trouwens ook een oud demonummer in een nieuw jasje.

yup.. hoewel memento mori zelve ook een ietwat overbodige afsluiter is... zelfs pentecost III is overbodig

we, the gods en kingdom samen ware een 5 sterren petje geweest.

Wat is "We, The Gods" toch een monumentaal goed nummer zeg!

We, The Gods kent een geweldige opbouw. Traag, dreigend en dan is er op het laatst vanwege die heroïsche melodie een welhaast heavy metal-achtige climax. They Die in het kwadraat, zeg maar.

Hoe mooi Anathema ook geëvolueerd is en hoe hard ik ze dat succes van harte gun; ik blijf zweren bij dit spul. Die dromerige Floydiaanse gitaartapijten die weelderig tegen een gitzwart decor van loodzware doom gedrapeerd worden, hoor je praktisch nergens meer terug. Saturnus heeft er wel wat van weg, maar die hebben ook weer een geheel eigen identiteit.

Oh enne, alle rappers ten spijt: Darren White is the one true master of declamation.

Eensch, de laatste stuiptrekkingen ervan hoor je nog op "A Natural Disaster" (Violence) en heel misschien op "WHBWH" (A Simple Mistake) maar daarna is de doomfundering verdwenen. Ach we hebben de foto's nog .

Ik moet en ga mijn eerdere beoordeling over deze Pentcost III herzien. Terwijl ik ook nu nog niet al teveel op heb met de grunts is dit muzikaal wonderschoon. Er blijft zoveel te ontdekken. Het openingstrio is verbluffend. Knap. De toekomst van de band is toch al hoorbaar en eerlijk gezegd zou ik ook nu nog best meer van deze periode willen terughoren in de huidige composities.
De overgang in het nummer Kingdom - met die "veeg" op de gitaar op 5:35 - is simpel maar briljant.

Grappig dat je dat zegt, vanaf de eerste luisterbeurten jaaaaaaren geleden, doet dat (overigens geweldige) gedeelte aan Maiden denken.

Yep.

Het veel betere werk dan wat ze nu maken