Razor - Violent Restitution (1988)

Witte woede in Slot Spamalot de voorbije weken, niet omwille van deze plaat natuurlijk maar de Sir is bezig met de grote kuis, dus veel muziek de zaterdag- en zondagmorgen. Een van mijn werkjes was mijn verzameling tapes (zo’n 300 met bijna telkens 2 albums) doorploegen en zien wat er weg mocht. Ik dacht aanvankelijk dat ik deze niet had, maar daar was die cassette.
Uit Canada zijn deze brave mensen en op een kleine veertig minuten worden er veertien nummers doorgejaagd, kort en krachtig is het motto op dit album en vooral de snelheid er blijven inhouden. De zanger vind ik een beetje zoutloos, verre van slecht maar het doet me weinig of niets en zeker niet als het hier en daar lijkt alsof hij niet kan volgen. De songs trekken toch geweldig op elkaar en hier en daar zie ik de geest van Testament opdwarrelen. Het eerste nummer dat er voor mij uitspringt is Below the Belt. Tweede moment van opveren is de vette break en het middenstuk van Violent Restitution. Derde moment om de verkeerde redenen is Discipline met de “Rosamunde” gitaarriff aan het begin.
Buiten het muzikale kunnen en het lekker geluid blijft er van de songs weinig hangen, binnen en buiten in drie kwartier. Wordt ongetwijfeld vervolgd en een jaartje later beluister ik een ronde in onze topic opnieuw maar nu gaat het me niet zo goed af, vrees ik.