Hooverphonic - Singles 96-06 (2006)
mijn stem
51 stemmen
België
Pop / Electronic
Label: Sony
-
Inhaler (5:11)
-
Wardrope (4:31)
-
2Wicky (4:44)
-
Barabas (3:50)
-
Club Montepulciano (3:40)
-
Eden (3:33)
-
This Strange Effect (3:55)
-
Jackie Cane (4:20)
-
Mad About You (3:43)
-
Out of Sight (3:55)
-
Vinegar & Salt (3:20)
-
Sometimes (3:58)
-
The World Is Mine (3:54)
-
One (3:20)
-
The Last Thing I Need Is You (3:15)
-
Wake Up (3:27)
-
You Hurt Me (4:24)
-
We All Float (3:25)
-
Dirty Lenses [No More Sweet Music Version] (4:13)
-
Lung (1977) [Happy Go Disco Mix] (3:19)
1
geplaatst: 10 augustus 2009, 20:35 uur
De sterkste nummers van Hooverphonic: Singles 96-06 komen uit 2000, van topalbum The Magnificent Tree.
Want Mad About You, Jackie Cane en Vinegar & Salt blijven fantastisch.
Vooral de vocale magie van Mad About You, een nummer dat droompop koppelt aan frivole jazz, is van de buitencategorie.
Jackie Cane laat een gitaar horen die laveert tussen het gemiddelde Interpol-intro en de soundtrack van eem Tarrantino-film. Diezelde gitaar hoor je ook bij Club Montepulciano.
Het bombastische Vinegar & Salt tapt weer uit een ander vaatje. Sometimes is een soortgelijk nummer. Klassesongs.
Van de beginjaren kan vooral het met spannende gitaren gelardeerde Inhaler me bekoren, met name die prachtige opbouw. En in de tuin van Eden plukt Hooverphonic gretig de vruchten van Clannad. Althans, zo klinkt het.
The World Is Mine klinkt dan weer ongekend fris en poppy, als een betere versie van The Cardigans (of zo). En pas na vele draaibeurten besef je pas hoe mooi One wel niet is.
Maar niet alles singles zijn even sterk op deze uitgebreide greatest. Twintig nummers Hooverphonic achter elkaar krijg ik nog steeds niet voor mekaar. Maar dat dit een bijzondere band is, dat staat buiten kijf.
Want Mad About You, Jackie Cane en Vinegar & Salt blijven fantastisch.
Vooral de vocale magie van Mad About You, een nummer dat droompop koppelt aan frivole jazz, is van de buitencategorie.
Jackie Cane laat een gitaar horen die laveert tussen het gemiddelde Interpol-intro en de soundtrack van eem Tarrantino-film. Diezelde gitaar hoor je ook bij Club Montepulciano.
Het bombastische Vinegar & Salt tapt weer uit een ander vaatje. Sometimes is een soortgelijk nummer. Klassesongs.
Van de beginjaren kan vooral het met spannende gitaren gelardeerde Inhaler me bekoren, met name die prachtige opbouw. En in de tuin van Eden plukt Hooverphonic gretig de vruchten van Clannad. Althans, zo klinkt het.
The World Is Mine klinkt dan weer ongekend fris en poppy, als een betere versie van The Cardigans (of zo). En pas na vele draaibeurten besef je pas hoe mooi One wel niet is.
Maar niet alles singles zijn even sterk op deze uitgebreide greatest. Twintig nummers Hooverphonic achter elkaar krijg ik nog steeds niet voor mekaar. Maar dat dit een bijzondere band is, dat staat buiten kijf.
* denotes required fields.
* denotes required fields.