Annette Peacock - I'm the One (1972)

Geweldig album. Een soort vrouwelijke Captain Beefheart.
Experimentele bluesrock met weirde vocalen.

I'm the one knalt er meteen hard in. Pony is een mooie instapper, ooit door Morcheeba gebruikt in hun Back to Mine-mix.
De cover van Love Me Tender is ook noemenswaardig.

Het titelnummer is wel echt vrij weergaloos. Ook de rest is overigens uitstekend. Behoorlijk origineel plaatje.

Ik bedank Sunn O))) voor het uitnodigen van deze artieste op Le Guess Who? in 2015. Dat optreden heb ik niet meegemaakt, maar ik heb er wel over gelezen. Vorige week in de platenzaak kwam ik deze CD tegen en toen was ik erg benieuwd: na het beluisteren van de helft van het eerste nummer wist ik al genoeg; deze gaat mee!

Annette Peacock zet je aan het begin heerlijk op het verkeerde been met vervreemdende freejazz, maar daarna wordt er een moddervette funky groove ingezet waar Peacock lekker bluesy en rauw overheen zingt. Het heeft inderdaad best wel wat weg van Captain Beefheart, maar ook Frank Zappa. Ook hoor je waar Bowie later de mosterd vandaan zal halen; ik hoor in Low ontzettend veel van deze plaat, vooral de titeltrack en Pony. Annette gooit haar vocalen soms door de Moog-synthesizer waardoor het een messcherp en vervormd geluid krijgt. 7 Days is echt een kippenvelmoment met stemmige minimale pianopartijen en vocalen die door merg en been gaan. Het album is bij vlagen behoorlijk experimenteel, maar vliegt niet de bocht uit. Ook is de interpretatie van het welbekende Love Me Tender erg goed.

Dit wordt 4,5*. Als de plaat vol met nummers als I'm the One, 7 Days en Pony had gestaan was het zonder twijfel de volle mep. Toch kan ik concluderen dat dit een van de betere ontdekkingen van het jaar tot nu toe is.

Goed dat je dit album weer eens onder de aandacht brengt Don Cappuccino, want dit is een enigszins onder de radar verdwenen album. Ik leerde Annette Peacock kennen toen ik in 1978 Feels Good To Me van Bill Bruford kocht, waarop Peacock op drie nummers zingt. Heb toen later een paar albums van haar op de kop kunnen tikken, en was onmiddellijk verkocht. Van dit album heb ik een vinylexemplaar uit 1986 in de kast staan (een re-release dus) en daar ben ik zuinig op, want in de winkel zie ik de platen van Peacock zelden. Zojuist las ik dat er vorig jaar een (vinyl)release op Light In The Attic verscheen.

Dit album was het eerste van een reeks interessante albums. Moet er wel voor in de stemming zijn, want vooral op dit debuut gaat haar stemgeluid met die elektronische vervorming me op sommige stukken door merg en been. Maar de excellente musici en de spannende muzikale benadering maken voor mij veel goed. Peacock was inderdaad een pionier in dit genre (avant garde - jazz - rock) en Bowie was (dat klopt ook) een groot liefhebber van dit album. Het staat gelukkig op Spotify.

Het is voornamelijk een nogal erg freaky plaat. Eerder avant-garde dan jazz/blues. Ik houd van raar maar ik vind dit eigenlijk allemaal niet zo mooi en aangenaam.

De vervormde stemgeluiden liggen soms inderdaad wat pittig in het gehoor maar zijn functioneel om de intensiteit van de muzikale beleving te verhogen. Daarnaast pionierde Annette Peacock als eerste ermee en droeg daarmee bij aan muzikale innovatie. De kracht van dit album zit tevens in de muzikale diversiteit ervan (het titelnummer is daar een mooi voorbeeld van), verschillende stromingen w.o. blues, (free) jazz, soul, pop en rock komen er in voor, alsmede een gevarieerd stemgebruik. Sommige delen/songs zijn erg sereen van karakter en worden afgewisseld met meer gepassioneerde stukken waarin soms vol gas wordt gegeven (kippe(n)vel). Zeker geen mainstream! Het is zo jammer dat veel van haar muziek tegenwoordig zo moeilijk verkrijgbaar is. Gelukkig kon ik recentelijk nog de heruitgebrachte versie op cd bij Muziekweb lenen, dus dat was weer even genieten.