Down - Down II: A Bustle in Your Hedgerow (2002)

Iets minder dan NOLA, maar toch wel een paar heel vette nummers...

THE POWER OF THE RIFF COMPELLS ME...

lekkere cd .
Down is nooit mijn number one band geweest, maar de zanger der zangers zit erin, dus toch altijd wel fijn.
Phil is mijn held.

2. There's Something on My Side is mijn favoriet.

Nieuwe Down ('Over the under') al te horen/downloaden op internet... Is errug vet!!

Erg fijn metal album! Veerl harder dan hun eerdere album NOLA, maar die bevatte wel meer herkenbare nummers.

Schandalig dat er hier bijna geen reacties te lezen zijn, die er al staan zijn ook maar zozo en dan heb ik het nog niet eens over het stemgemiddelde.

Men spreekt hierboven over een hard metal album maar ik vraag mij af of we naar dezelfde plaat hebben geluisterd? Dit is vele malen diverser. Stoner, Blues en Southern Rock.. het komt hier allemaal voorbij. Nu is het zo dat de diversiteit van Down een van de zaken is die mij zo aan de band aanspreken. Want is nu eenmaal zo dat het bluesy “II: A Bustle…” bijna haaks staat op rauwe voorganger ‘NOLA’. Toegeven, vroeger vond ik dat NOLA sterker was over de gehele linie maar daarr is inmiddels geen sprake meer van. Op Down II schitteren song zoals New Orleans.., Ghosts Along the Mississippi, Lysergik Funeral Procession en Landing On the Mountains of Meggido. Loodzwaar en toch groovend, aggressief en toch soulvol door de drank en drugs-geladen vocalen van Phil Anselmo. De meest diverse Down plaat to date.

mooi stukje James!

Destijds bijna genadeloos neergesabeld door de critici, die nog steeds NOLA in het achterhoofd hadden. Toegegeven, het is misschien geen NOLA. Het bevat niet diezelfde "criminele biker meezingers" waar het terecht bejubelde debuutalbum bol van stond. Maar dat betekent niet dat dit tweede album van de groep gevormd uit enkele beruchte en befaamde Dixie Metalbands (Pantera, Crowbar, Eyehategod, Corrosion of Conformity) qua kwaliteit zoveel minder is. Integendeel. Het is allemaal weer lekker zompig, lekker ruw, lekker bluesy, lekker Southern, lekker soulvol en lekker zwaar. Er is dus, kort gesteld, weer een heleboel lekkers te vinden. Dit niet in het minst geholpen door een fikse dosis creativiteit en diversiteit die de heren in de plaat hebben gestoken: de banjo maakt een fijne cameo, tussen al het gitaargeweld in. Nee, het is geen NOLA, maar het is zeker en vast wel weer Down: de muzikanten zijn geen doetjes, dus de muziek is zeker en vast ook niet voor doetjes.

Een topplaat van een topband. Mijn mening dat Down nog nooit een zwakke plaat heeft uitgebracht, die staat nog steeds zo vast als een rots. Of zou ik beter zeggen, zo stevig als een tupeloboom staat in de bayou.

Ruim dertien jaar na de release ben ik aan de eerste luistersessie bezig. Ik kende alleen Nola. Goed dat ik vooraf al wist van de verandering t.o.v. het debuut, dat maakte het eenvoudiger. Ook wel minder spannend, maar de kwaliteit is hoog!

Zo'n nummer als Learn from This Mistake kun je moeiteloos op repeat zetten. En dan knalt Beautifully Depressed er weer lekker in.

Puik plaatje!

Wel meer afwisseling dan NOLA, maar er staan een stuk of 5 zeer matige songs op. More is less zeg ik maar altijd. Nu trekt het de score naar beneden.