Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1966)

Je wilt niet weten hoe lang op zoek geweest ben naar deze plaat.... al was het alleen maar om zijn eigen uitvoeringen van Spin Spin Spin en It's About Time te horen ......... ( Edwards & Michaels van H.P. Lovecraft waren bevriend met Callier en namen die songs op voor hun 2e ).

Heerlijke plaat met een geweldig ruimtelijk geluid, alleen die twee bassisten waar zo veel gewag van gemaakt wordt in alle recensies hoor ik er niet echt in terug.

Ja, dat is het, een geweldig ruimtelijk geluid. Sferisch plaatje. Het komt allemaal vanuit een nogal bescheiden, heel subtiel spel. Zou het haast sober willen noemen, maar schijn bedriegt.
Alles staat nogal in dienst van de zang heb ik het idee (goeie zang verder, hoor) 't Is ook eigenlijk, misschien, geen volle 5*. Want soms toch een klein beetje eentonig door die nogal aanwezige zang. Maar, voor het grootste deel is het van een onweerstaanbare (draai hem zooo vaak de laatste tijd) beklemmendheid.

De bassen blinken inderdaad niet echt uit in hun diepgang. Het is vooral Terry Callier zelf, die met zijn stem en zijn gitaar van deze liedjes prachtsongs maakt.

Als ze deze versie van Cotton Eyed Joe op mijn begrafenis draaien, mogen ze de rest van de playlist zelf samenstellen. Wat een fantastisch nummer. Maar na die track vind ik deze plaat wat wisselvallig worden.

Ontdek ik me daar toch even I'm a Drifter. Dit MOET men gewoon horen. Een nummer met alleen een gitaar, maar die stem...



I'm a Drifter

Wát een stem heeft deze man

Morgen plaats ik een korte recensie op mijn blog over deze prachtige cd. Terry Callier is in mijn ogen, een van de meest ondergewaardeerde artiesten ooit in de populaire muziek!
Voor geïnteresseerden :

http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/

Inderdaad een geweldige eigen stem! Weet niet precies hoe ik nu op deze zanger kwam, maar gister wat gedownload om kennis te maken. Wat moet het nummer "Johnny Be Gay If You Can Be" een stof heb doen opwaaien in die tijd en wat een geweldig nummer.
Favorieten zijn nu al 900 Miles en de laatste 4 tracks (incl. bonus)

Grappig! Ik dacht dat Ordinairy Joe speciaal voor het nummer met Nujabes geschreven was. Het blijven beiden enorm sterke nummers (ondanks dat er wel verschil qua tekst is, volgens mij).

Eh, het originele Ordinary Joe staat op een album later.

Wat stom, ik was in de veronderstelling dat ik New Folk Sound luisterde...

Waarom staat hier eigenlijk jazz als tweede genre vermeld?

Hij gebruikte 2 bassisten ( tegelijkertijd ) zoals zijn held Coltrane en de plaat werd opgenomen voor het Prestige label. Meer links naar jazz kan ik niet bedenken ....... kwa muziek kwamen die pas op z'n latere platen.

Dat zijn ook mijn enige links met jazz. Maar de muziek heeft helemaal niks met jazz van doen. Ik ben zelf helemaal niet zo voor hokjes in de muziek. Volgens mij heb je maar twee soorten muziek, muziek die je mooi vindt en muziek die je niet mooi vindt. On topic, dit is natuurlijk een geweldige zanger, die je aandacht in deze kale setting toch weet vast te houden, Klasse!

Mooie plaat, promenade in green vind ik geweldig.

Aangepast

Gay moet je in dat nummer eerder vertalen met het woord vrolijk of blij. Doet verder niks af aan de schoonheid van de song.

Hahaha, thanks voor de vertaling Chronos, want vond het al een gewaagde song in die tijd als het over de sexuele geaardheid zou gaan. Nog steeds één van mijn favorites van Terry.

Als liefhebber van Nina Simone en Nick Drake is dit album een absolute must. Het wijkt af van zijn andere albums die meer soul gericht zijn maar wat een juweel is dit toch zeg.

Typisch zo'n plaat die regelmatig eens uit de kast wordt getrokken om vervolgens op de draaitafel z'n ding te doen: mij laten genieten van de meest wonderschone klanken.

Dit allereerste album van Terry Callier is voorlopig mijn favoriet van de pakweg vier albums die ik van hem ken. Komt door de sobere instrumentale aankleding - ik had zelfs de bas kunnen missen. Het gitaarspel van Callier vind ik uniek in zijn doeltreffendheid. Maar het is vooral de hier prachtige stem van Callier die dus alle ruimte krijgt omdat je niet wordt afgeleid door allerlei andere instrumenten, zoals op latere albums. Qua sfeer moest ik soms denken aan de opnames van John Martyn uit zijn begintijd. Fijne luisterplaat.

Hij wordt begeleid door 2 bassen, dussuhhhhhh .........

Ik heb tot dusverre op Spotify geluisterd en hoorde eigenlijk maar één bas. De cd had ik in bestelling, maar die is nooit aangekomen. Zal achter die bestelling aangaan en als dat lukt verhoog ik misschien wel met nog een puntje, want dit is werkelijk een pracht van een album...

Wat zijn de andere albums?!

Behalve zijn debuut (dat ik dus helaas nog niet in bezit heb), staan van Terry Callier Occasional Rain, What Color is Love en Speak Your Peace in mijn cd-kast. Zijn debuut vind ik om eerder vermelde reden van die vier het allermooiste.

Ook erg mooi zijn I just can't help myself en TimePeace.

Terry Callier heb ik heel hoog zitten. Voor mij staat hij zo'n beetje op gelijke hoogte met twee van mijn absolute favorieten, Nick Drake en Nina Simone. Ik heb zijn muziek zo’n acht jaar geleden leren kennen, via ofwel het nummer Dancing Girl of I’m a Drifter, daar wil ik vanaf zijn. Beide behoren sowieso nog altijd tot mijn favoriete nummers van Terry.

Terrence Orlando Callier werd geboren op 24 mei 1945 en groeide op in het noorden van Chicago. In zijn jeugd is hij bevriend met Curtis Mayfield en Jerry Butler, die later ook zouden uitgroeien tot (bekende) artiesten. In zijn tienerjaren en zijn studententijd zit hij in diverse muziekgroepen. Hij weet uiteindelijk een platencontract te bemachtigen en brengt in de jaren ’60 dit debuutalbum The New Folk Sound of Terry Callier uit, in de basis inderdaad een folkalbum. Het is voor mij eerlijk gezegd een raadsel wanneer hij dit album precies heeft uitgebracht, de verschillende bronnen op internet spreken elkaar nogal tegen. Allmusic gaat er vanuit dat het album in 1965 is opgenomen en pas in 1968 is uitgebracht, op Discogs kom ik versies tegen uit 1966 en onze eigen onvolprezen MusicMeter houdt het op 1964. Hoe dan ook, The New Folk Sound of Terry Callier is het enige album dat Terry in de jaren ’60 heeft uitgebracht. Succes bleef spijtig genoeg uit en erkenning kwam pas decennia later.

Ik zal er niet omheen draaien: ik vind dit een fantastisch album! Na What Color Is Love is dit mijn favoriete album van Terry Callier. Wat het album voor mij zo goed maakt, is eerst en vooral de majestueuze zangstem van Callier. Juist op dit debuut vind ik zijn vocalen het allermooist. Zo indrukwekkend, hoe hij je met zijn pure en serene stem telkens weer weet te betoveren. De akoestische gitaar van Callier en de bassen van Terbour Attenborough en John Tweedle blijven daarbij redelijk op de achtergrond, wat bijdraagt aan de klankkleur en sfeer van het album. Opvallend genoeg bevat dit album geen originele nummers van Callier: alle nummers zijn herinterpretaties van bestaande folkliedjes en traditionals, of geschreven door anderen (waaronder de uit Chicago afkomstige dichter Kent Foreman). Des te imposanter is het hoe Callier zich nummers als 900 Miles, Johnny Be Gay If You Can Be en Cotton Eyed Joe eigen heeft weten te maken. Zoals alleen de groten der aarde dat kunnen, denk aan Nina Simone, Rolling Stones, Beatles, Aretha Franklin, John Coltrane en Jimi Hendrix. En dan heb ik nog niets gezegd over de uitvoering van I’m a Drifter, om te janken zo mooi! Wat een formidabele afsluiter van dit album is dat toch (bonusnummers niet meegerekend)!

Ik heb hier in het verleden vier sterren aan uitgedeeld, maar ik neig erg sterk naar een verhoging nu ik dit prachtalbum de afgelopen dagen veel gedraaid heb.

Fijne kennismaking, vooral die soulvolle stem is heerlijk om naar te luisteren.

Overduidelijk Folk, maar een nummer als It's About Time heeft wel Jazz invloeden, en ook wel die prominente bass op Spin, Spin, Spin geeft dat gevoel.

Alleen de teksten spreken me niet zo aan... maar dat is geen obstakel om hiervan te genieten.

Als ik de zanglijnen hoor op I'm A Drifter dan moet ik denken aan Billie Holiday.

Callier’s What Color Is Love is een van mijn persoonlijke favorieten. Sterker nog, als ik een Certified Aerobag lijstje zou samenstellen dan zou dit album zeker niet ontbreken. Terry Callier valt voor op door zijn een in het oorspringende eigen stijl, een mix van soul en folk, bij elkaar gegoten tot een ademend geheel.

Callier bezit een van mijn favoriete ‘traditionele’ zangstemmen. Met zijn stem kan een buitengewone warmte door zijn teksten laten stromen en zijn bereik is ook zeer bewonderenswaardig. Een stem die dwars door mijn vlees en bloed gaat om die juiste emotionele snaren eens een flinke tik te geven.

Zijn latere escapades zullen muzikaal rijkelijker gevuld zijn, maar de subtiele instrumentatie zet juist zijn magnifieke zangstem in de schijnwerpers. Een sterke verzameling nummers!