Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1966)

Terry Callier heb ik heel hoog zitten. Voor mij staat hij zo'n beetje op gelijke hoogte met twee van mijn absolute favorieten, Nick Drake en Nina Simone. Ik heb zijn muziek zo’n acht jaar geleden leren kennen, via ofwel het nummer Dancing Girl of I’m a Drifter, daar wil ik vanaf zijn. Beide behoren sowieso nog altijd tot mijn favoriete nummers van Terry.

Terrence Orlando Callier werd geboren op 24 mei 1945 en groeide op in het noorden van Chicago. In zijn jeugd is hij bevriend met Curtis Mayfield en Jerry Butler, die later ook zouden uitgroeien tot (bekende) artiesten. In zijn tienerjaren en zijn studententijd zit hij in diverse muziekgroepen. Hij weet uiteindelijk een platencontract te bemachtigen en brengt in de jaren ’60 dit debuutalbum The New Folk Sound of Terry Callier uit, in de basis inderdaad een folkalbum. Het is voor mij eerlijk gezegd een raadsel wanneer hij dit album precies heeft uitgebracht, de verschillende bronnen op internet spreken elkaar nogal tegen. Allmusic gaat er vanuit dat het album in 1965 is opgenomen en pas in 1968 is uitgebracht, op Discogs kom ik versies tegen uit 1966 en onze eigen onvolprezen MusicMeter houdt het op 1964. Hoe dan ook, The New Folk Sound of Terry Callier is het enige album dat Terry in de jaren ’60 heeft uitgebracht. Succes bleef spijtig genoeg uit en erkenning kwam pas decennia later.

Ik zal er niet omheen draaien: ik vind dit een fantastisch album! Na What Color Is Love is dit mijn favoriete album van Terry Callier. Wat het album voor mij zo goed maakt, is eerst en vooral de majestueuze zangstem van Callier. Juist op dit debuut vind ik zijn vocalen het allermooist. Zo indrukwekkend, hoe hij je met zijn pure en serene stem telkens weer weet te betoveren. De akoestische gitaar van Callier en de bassen van Terbour Attenborough en John Tweedle blijven daarbij redelijk op de achtergrond, wat bijdraagt aan de klankkleur en sfeer van het album. Opvallend genoeg bevat dit album geen originele nummers van Callier: alle nummers zijn herinterpretaties van bestaande folkliedjes en traditionals, of geschreven door anderen (waaronder de uit Chicago afkomstige dichter Kent Foreman). Des te imposanter is het hoe Callier zich nummers als 900 Miles, Johnny Be Gay If You Can Be en Cotton Eyed Joe eigen heeft weten te maken. Zoals alleen de groten der aarde dat kunnen, denk aan Nina Simone, Rolling Stones, Beatles, Aretha Franklin, John Coltrane en Jimi Hendrix. En dan heb ik nog niets gezegd over de uitvoering van I’m a Drifter, om te janken zo mooi! Wat een formidabele afsluiter van dit album is dat toch (bonusnummers niet meegerekend)!

Ik heb hier in het verleden vier sterren aan uitgedeeld, maar ik neig erg sterk naar een verhoging nu ik dit prachtalbum de afgelopen dagen veel gedraaid heb.