Jane Siberry - No Borders Here (1983)

Jane Siberry moet toch wel één van de sympathiekste artiesten ooit zijn. Haar liedjes zijn enorm persoonlijk, treffend en vooral herkenbaar. Al is het over dat ene baantje dat je potentie beteugelt (The Waitress), een dagje aan het strand waar je een dat ene avontuurlijke meisje ontmoette (Mimi on the Beach) of simpelweg de narigheden tijdens liefde (You Don't Need) en na liefde (Symmetry) met die ene jongen of meid.

Ze legt op een gevoelige en karakteristieke wijze de vinger op de wond. Wat me opvalt aan haar muziek - buiten dat haar muziek op elk album enorm verschilt, doch herkenbaar Jane Siberry blijft - is dat het vooral een esthetische werking heeft. Ze weet - vooral uit het oogmerk van haar personage, een tiener - haar gevoelens op een enorm realistische en melodramatische wijze over te brengen.

Wat mij betreft is No Borders Here echt een blauwdruk voor haar uiteindelijke meesterwerk - When I Was a Boy - waarin ze nog gevoeliger, sentimenteler en ontroerender haar melancholische, bange en verdoofde buien aan de luisteraar opdringt. Op No Borders Here brengt ze haar hoekige arty popsongs op een kille en gevoelloze manier over, met soms een momentje van tederheid, waar op When I Was a Boy haar psyche en spiritualiteit op hartbrekende wijze zich manifesteren.

4/5

Jean Siberry, Canadese singer-songwriter, bijna niet mogelijk om in een hokje te stoppen. Mede daardoor wordt ze wel een beetje als een 'obscuur' artieste' gezien. Dit is haar tweede album. In de jaren 90 ooit wat van haar aangeschaft en vond het aan de ene kant best wel interessant, maar het voelde soms ook wat vreemd. En dat is ook op dit album het geval. Was het eerste album nog redelijk minimaal, dat is nu veel minder.
Het album komt uit 1983 toen de 'new wave' belangrijk werd. Je hoort dat soms wel wat terug in haar songs, maar dat kun je ook zeggen over pop of folk of rock stijl. Het lijkt wel een eigen muzikaal universum wat ze creëert.
Vergelijkingen zijn er met Laurie Andersen (zeker het nummer Mimi on the Beach) en ook wel Kate Bush (meer de iele zang en het artistieke). Maar ook Ricky Lee Jones wordt genoemd die ook van suite achtige songs houdt en je ontkomt bijna nooit aan een vergelijking met joni Mitchell. Verder las ik ergens dat ze ook redelijk beïnvloed was door landgenoot Bruce Cockburn en dan vooral door veel woorden in korte melodielijnen te stoppen en die vervolgens nog complexer maakt met ingewikkelde (oosterse) ritmes.

Alle songs lijken kleine miniatuurtjes portretten van allerlei personages, waar we soms haarzelf in ontdekken. Dat begint al met 'The Waitress' waar ze een serveerster ten tonele voert, die ze waarschijnlijk zelf is geweest. Ze zegt daarin dat ze niet beroemd is geworden, omdat ze zo'n goede serveerster was. En elk nummer heeft zo'n persoonn die beschreven wordt. Zeer verschillend, maar Jane Siberry is een scherp observator van schijnbaar gewone dingen. De muziek is divers, de band die mee speelt is prima. Het is jaren 80, dus wel veel synts en drum computers. Daardoor voelt het soms wat kil aan, maar dat is het niet.Mede ook door de zang van Jane Siberry.
Iemand schreef dat het een vergeten pareltje is en een vergeten meesterwerk. Wat grote woorden. Het lukte Jane Siberry niet echt om door te breken, enkel in Canada kreeg ze wel wat succes. Maar ook ieder album is weer anders dan het vorige . Ze gaat haar eigen weg.
Op dit album vind ik het 7,5 minuten durende 'mimi on the beach' en 'map of the worlds' prachtige nummers. Het laatste heeft wel wat Cocteau Twins achtig. Regelmatig waren er verschillende hoezen, één voor Canada en één voor de rest van de wereld. Dat is ook bij deze het geval. De hoes die ik heb is wel veel mooier dan de oorspronkelijke Canadese.

Teacher erg label-vast was ze niet. Ze is wel opgemerkt door Ivo Watts-Russel die haar iig een album op 4AD heeft uit laten brengen (When I Was a Boy).

Verder heeft ze ook meegewerkt aan: Hector Zazou - Chansons des Mers Froides (1994) - MusicMeter.nl - denk dat je dat album wel zult kunnen waarderen.

Klopt inderdaad dat ze niet label-vast was, maar weet niet of het aan haar lag of aan de platenmaatschappijen. De plaat van Hector Zazou heb ik inderdaad en daar heb ik ook al commentaar op gegeven. Ook een unieke artiest die totaal verschillende albums qua stijl heeft uitgegeven.