Synergy Protocol - Odd to Get Even (2016)

Dit album heb ik vrij lang afgehouden omdat het openingsnummer 'In the Name of' me dikwijls afschrikte. Dat doet het nog steeds wel een beetje. Synergy Protocol windt er geen doekjes om: dit is progmetal op zijn progst, zogezegd. Waarom een standaard couplet refrein nummer schrijven als je ook kan fucken met de luisteraar?

De vraag is uiteraard retorisch. Eenmaal doorgezet naar nummer twee beginnen de songs te landen en begin ik het idee van de band te snappen. Het is duidelijk dat Synergy Protocol verschillende invloeden uit verschillende metalgenres heeft genomen en dat uiteindelijk heeft gemixt tot een olijke eenheid die we ons hier voorgeschoteld krijgen. Neem gitaarriffs uit de jaren 80 die niet hadden misstaan op albums van bijvoorbeeld Accept ('Flashback') of dan ineens Slayer ('Flight from Terra' intro), thema's uit de progdagen van weleer (intro 'Final Chaos'), een zangeres die zich laat vergelijken met namen als Simone Simons of Lzzy Hale, een verdwaalde dancebeat (op 'Just a Man'), een drummer met de koddige virtuositeit van Marco Minneman, en een gezonde dosis Dream Theater om het af te maken. De nummers vliegen van hot naar her en zelden zul je een riff twee keer hetzelfde gespeeld horen. Steeds wordt er wel een tel in de maat bijgepropt, of juist eraf gesnoept. De harmonieën van gitaristen Maarten Heeringa en Mark Roelofs zijn om van te genieten en voegen toe aan het speelse karakter van de band. Enkel de baspartijen van metalveteraan Wim Smits blijken de leidraad waar je op kan bouwen als je de weg kwijt bent. De hele presentatie van de band voegt toe aan hun speelse manier van prog en de meligheid die af en toe komt opduiken. Echter vergis je niet. Het album blijft interessant en wordt nergens te flauw. Na meerdere luisterbeurten komen de structuren naar boven en valt de logica op zijn plek. Vraag je me een andere band te noemen ter vergelijking? Neem de laat-80s Fates Warning, laat deze paren met 00s Dream Theater, bovenop een door Yes gezegend laken, in een met Epica bevlekte slaapkamer... ik hoor het er allemaal in, en toch is het het allemaal niet.

Een recensie is niet compleet zonder kritiek, en ook die heb ik. Juist door de grote wissel van thema's en riffs heb ik het idee dat niet altijd alles even zorgvuldig is uitgewerkt, zoals bijvoorbeeld in het refrein van 'Flight from Terra', welke stopt wanneer het eigenlijk nog niet eens echt begonnen is voor mijn gevoel. Tevens zorgt ditzelfde voor onrust in de sound, waardoor dit voor het slapen gaan niet aan te bevelen is. Een voorbeeld hiervan is het tweede couplet van 'Flashback', waar de drummer ongeduldig allerlei ritme-variaties op de hi-hat blijft spelen om maar weer naar het ruigere stuk te gaan. Daarnaast denk ik dat een dikkere productie deze plaat naar een hoger niveau had kunnen tillen. Op het moment klinkt het een beetje dun en dof, en staat de zang erg centraal in de mix.

Dit alles neemt niet weg dat Synergy Protocol met Odd to Get Even een heerlijk album heeft afgeleverd dat misschien wel jaarlijst materiaal is. Live presenteren ze het ook met een knipoog en het is toch heerlijk om een band te zien/horen die zichzelf niet te serieus neemt en gewoon dikke lol heeft om de muziek. Mijn favorieten zijn 'Final Chaos', 'Just a Man', 'Flashback' en het indrukwekkende titelnummer.

Nu Het Metal Album van de Week

Het leuke (killing) In the Name riffje van RatM is leuk verwerkt in het verder van de hak op de tak springende openingsnummer. Nu is progmetal al niet het makkelijkste genre en dient productioneel dan ook wel top te zijn. De aaneenschakeling van opgespaarde riffs die doodleuk 11 minuten met één gitaar mijn linkeroor wordt ingestuurd doet me nog niet veel. Aan de andere kant, als je het voor elkaar krijgt dit in eigen beheer op een plaat te krijgen is dat eigenlijk best knap.

Misschien moet ik net als The_CrY wel bij nummer twee beginnen. De zangeres kan daar ook wat meer in haar bereik zingen, leuke track. Snel verder.

Ondertussen weet ik niet meer naar welke track ik aan het luisteren ben. Ik hoor leuke stukjes voorbij komen, zo ook het gesyntheriseerde tussenstuk van Just a Man (denk ik) maar dat fragment hadden ze in iedere andere song kunnen plakken.
Gelukkig zijn de muzikanten zelf wel bij de les. Krediet naar de keys, bassist en gitarist. De zangeres kan mij vocaal niet bekoren (in vergelijk met al die andere female fronted metalbands zelfs under par) en de zangmelodieen hadden misschien ook wat beter uitgewerkt mogen worden zodat de tracks ook echt in songs veranderen. Dit gaat veel luisterbeurten vergen om de tracks te kunnen duiden. En daar vind ik het nou net niet genoeg mijn ding voor. Maar dat is meer een gebrek aan mijn kant.
De twee kortste tracks zijn het beste (en de krachtpatserij van de gitaren in de titelsong die in ene ophoud te bestaan).
Ik hink op twee gedachten ( in tegenstelling tot de 6 van het album zelf). Muzikaal top maar de songstructuren zijn te ingewikkeld/fragmentarisch. Is dat je ding dan geef 'm een spin, zoniet, pik 2 en 7 even mee en moedig de band aan, want talent is er voldoende.

Toch een leuke nominatie van eigen bodem voor het metalalbum van de week topic.

Ik vind het een aardige plaat. Voor een eigen beheer release klinkt het allemaal prima. De band heeft leuke ideeën en ze zijn zeker vaardig in het hanteren van de instrumenten. Ik ben alleen niet zo kapot van de zangeres. Daar zit wat mij betreft nog een stuk verbetering in die de plaat ten goede zou komen. Aardige plaatje.