Jethro Tull - Catfish Rising (1991)

Wie in de jaren 80 is afgehaakt met Jethro Tull zou toch eens dit album moeten luisteren. Aanzienlijk beter dan het werk uit die jaren in ieder geval. Er staat zelfs een bluesnummers op en dat is toch aardig wat jaartjes geleden dat we dat nog eens mochten horen (op This Was om precies te zijn). Zo'n beetje alle stijlen die Tull in het verleden speelde zijn vertegenwoordigd op dit album. Mooi ingetogen.
Overigens grappig is het verhaal over Roll Yer Own:

http://en.wikipedia.org/wiki/Catfish_Rising

Dit album weet een standvastig blues/rock-ritme te behouden. Jaren '80 albums van Tull zoals "Broadsword", "Under Wraps" en zelfs "Crest of a Knave" (dat een Grammy heeft gewonnen, hierbij Metallica verslaand), die dezelfde opzet hebben als "Catfish", vind ik eerder saai en boeien weinig. "Catfish Rising" is een onderschatte schot in de roos! Met een nostalgische knipoog naar "This Was" is dit een must-have voor alle Tull-fans, die zich niet mogen laten afschrikken door ratings op Wikipedia (oh nee!) of algemene recensies (hemeltje!).

Lang geleden dat ik dit album gehoord heb; voordat ik ga stemmen maar weer eens opzetten.... net als Roots To Brances.

Hierbij heb ik zo'n beetje dezelfde idee als bij Roots To Branches; het steekt goed in elkaar en de productie is goed verzorgt maar het doet me gewoon niet zo veel meer.

Ook al spreekt dit mij wat betreft arrangementen meer aan dan RTB weet ik niet of de nummers op zich ook echt beter zijn; daarom ook hier een 3 voor nu.

De nummers die ik vroeger het beste/leukste vond voor zover ik mij dat herinner zijn nu nog mijn favorieten : White Innocence, Rocks On The Road, Thinking Round Corners, Like A Tall Thin Girl. En net als RTB begint het met een lekker nummer : This Is Not Love.

This Is Not Love zet in ieder geval goed de toon. Anderson en Barre zijn lekker op dreef. Lekkere gitaarsolo's. Goede dragende baslijnen.

Ook dit is niet een echt band-album. Ian Anderson heeft de touwtjes strak in handen.

Verder zijn de bijdragen van Duane Perry en Dave Pegg zeer goed. (toch vaste bandleden).

Andrew Giddings speelt voor het eerst mee en Foss Patterson doet ook een liedje mee.

Eindelijk weer wat blues en folk. Eindelijk doet Ian Anderson soms weer eens gek met zingen. Verder ligt het album in lijn met de twee voorgangers. Het mooie Still Loving You Tonight is het vernoemen waard, vooral door het knappe solowerk van Martin Barre. Er is nog hoop maar het beste hebben we duidelijk gehad.

73/100

Allereerst is deze plaat nét even te lang. Songmatig is deze plaat wel in orde maar het lijkt wel of elke song een equivalent heeft op Crest of a Knave en Rock Island. Een beetje zelf-plagiaat dus. Daarnaast gaat deze plaat gebukt onder een wat afstandelijke en digitale jaren 90-productie. Als de tamboerijn harder in de mix staat dan de snare-drum dan gaat er iets niet goed.

Nu is het ook zo, dat Doane Perry als drummer staat gemeld, maar dat ik hier en daar toch echt het gevoel heb dat er ook het één en ander geprogrammeerd is. Ian Anderson staat overigens ook als drummer aangemerkt.

Ian Anderson zingt hier niet op zijn mooist. De nieuwe manier van zingen die hij heeft aangeleerd vanaf Crest of a Knave past niet bij alle songs hier, en zijn zang-acrobatiek (vooral in de bluesy songs) past niet helemaal.

Dat gezegd hebbende vind ik dit gewoon een fijne plaat met scherp gitaarspel van Barre en inderdaad hier en daar weer wat (faux)-folk elementen. De jaren 90 stonden toe dat artiesten rootsy elementen in hun muziek gingen verwerken, dus Tull ging dat ook weer doen, maar dat komt op Roots to Branches natuurlijk beter uit de verf.

Deze plaat hoort stilistisch bij Crest of a Knave en Rock Island en is in dat opzicht de minste van de drie, vind ik.

Deze op lp te pakken weten te krijgen. De nummers White Innocence, Sleeping with the Dog en When Jesus Came to Play staan er niet op. Nu kom ik erachter dat sommige lp-versies een extra 12" hebben met die drie songs erop. Zo blijf je als verzamelaar wel echt bezig.

Eens onderzoeken of die 12" ook los verkrijgbaar is.

In 1991 waren lp's een uitstervend ras, zoals je weet. Omdat er toch nog iets van verkocht werd kregen albums meestal een zo goedkoop mogelijke persing op vinyl. Gewoon een paar nummers eraf gooien als het album een speelduur had bedoeld voor op cd. Vaak ook geen tekstvel erbij terwijl dat bij de cd wel het geval is. Het verbaast me dat er ook nog een vinyl versie was met wel alle nummers op. Maar altijd best de tracklist nakijken dus.

Van Little Light Music (de volgende in lijn) is ook nog een lp,maar die is echt te duur. Daarna was het (voorlopig) echt klaar. Wie weet brengt de re-issue-serie nog wat leuks op lp voor de fans.

Deze op lp is ook gewoon voor mijn verzameling en zo nu en dan thuis draaien. Onderweg en op werk heb ik een digitaal exemplaar.

Vanaf Crest of a Knave zijn er trouwems al songs op de lp's aan het verdwijnen. Dus al vanaf 1987, en dat terwijl de cd stamt uit 1980/81. Dan hebben ze toch nog zo een 6 a 7 jasr gebroederlijk naast elkaar bestaan.

De cd werd in Europa in maart 1983 gelanceerd. Uit mijn geheugen puttend: eerst op bescheiden schaal in het duurdere segment qua apparaten, met titels van verkoopkanonnen als Abba en James Last. Hiernaast lag de aandacht vooral bij de liefhebbers van klassieke muziek.

In mei 1985 verscheen Brothers in Arms van Dire Straits, dat een enorme marketingcampagne kreeg met ruime aandacht voor de cd-versie, waarmee een jonger publiek werd aangesproken. Op cd duurden maar liefst vier nummers een stuk langer dan op vinyl.

Om mij heen zag ik leeftijdsgenoten inderdaad toehappen en de opvolger, compilatie Money for Nothing uit oktober 1988, diende wederom tevens als promotie voor de cd. Het verscheen in Nederland zelfs alleen op cd, elders soms ook op cassette.
Dit gesteund met een video(clip)campagne: cd en video gingen uiterst succesvol hand in hand. Het aantal platenbakken in de winkels werd minder, ten faveure van cd-bakken.

Tel daarbij de situaties zoals Kronos die beschrijft. Ik vond het niks, je werd als vinylliefhebber gestraft.
Veteranen als Jethro Tull moesten buigen of barsten. Als fan moest je inderdaad heel goed opletten welke nummers in welke lengte op welk formaat stonden en als vinylliefhebber (grotere = mooiere hoes) werd je dan regelmatig gestraft met bijvoorbeeld een nummer minder. Licht morrend schafte ook ik uiteindelijk een cd-speler aan; dat was in 1990.

Ik denk dat ik kijn eerste cdspeler ergens in 1992/93 had gekocht van mijn krantenwijkje, middels een 'midisetje' van de kijkshop.

Ik luisterde voornamelijk naar oude muziek, dus die was prima op lp te scoren (toen vaak maar 1 tot 10 gulden max). Het midisetje had dan ook een gammele pick-up bovenop.

Pas met de komst vam de discman rond 1998/99 ging ik helemaal over op cd. Toen luisterde ik ook ging oude muziek meer maar metal en hardcore. Daarna een tijdlsng drum&bass. Dus dat was mijn 'cd-tijdperk'.

Die duurde toch al gauw tien jaar, tot iemand mij ging uitleggen hoe torrents werkten. Dat was 2008 toen had ik mijn eerste pc. Ik schasm me dat ik mee ging in die download-boeverij.

Ik weet niet meer goed wanneer het streamen opkwam. In elk geval spaar ik weer sinds 2018 officieel lp's. Ik vind het leuk enkele bands compleet te hebben, waaronder de bands waarmee het voor mij allemaal startte: Queen, Barclay James Harvest, Jethro Tull, Uriah Heep, Allman Brothers, Moody Blues. Nu is de cirkel weer rond.

Catfish had ik vroeger niet op lp. De lp-versie mist wat songs, masr het artwork is mooi, en de lp heeft gewoon een lyricsheet.

Mijn eerste cd speler heb ik gekocht op 15 september 1987, een Kenwood DP990-D. Voor 1199 gulden en ik kreeg later nog 200 gulden terug van De Raaf in Assen omdat de prijzen waren verlaagd. Vanaf dat moment was ik helemaal into cd en ruim 3000 cd's later nog steeds. En iets van 40 cd-spelers in bezit. Ja, ik ben een beetje gek en dan zwijg ik nog over mijn overige audio. Maar goed, Catfish Rising. Die heb ik véél later pas leren kennen en al is het niet het beste van Tull toch een zeer genietbare cd al vind ik dat JT geen slechte heeft gemaakt toen Martin Barre nog lid was. Dat is helaas verleden tijd. Gelukkig hebben we de cd's nog.

Geef jij ook rondleidingen door je audioapparatenverzameling?
Ergens dit jaar ga ik aan de hand van de biografie over Jethro Tull die ik heb, hun werk doorspitten. Krijg alleen al door jouw stukje zin daarin!

Van deze Tull is Sparrow on the Schoolyard Wall mijn favoriete nummer.

Welkom voor een bezichtiging. Om welke bio gaat het?

Queebus, 'Jethro Tull: A History of the Band, 1968-2001' van de Amerikaan Scott Allen Nollen.