Jethro Tull - Catfish Rising (1991)

De echte Zeeuwse bolus, wil je die van de bakker of van de supermarkt? En als je diezelfde keuze had voor de Luikse wafel? Of de Fryske krûdkoeke?
Dát is mijn gevoel bij de drieslag Crest of a Knave - Rock Island - Catfish Rising van Jethro Tull. Op zich best lekker, maar vergeleken met het avontuurlijke werk van voorheen is dit een fabrieksproduct. Nog altijd smakelijk, jazeker. En toch.

Het zit 'm in de standaard totstandkoming: Ian Anderson schrijft alle muziek en maakt daarvan demo's in zijn Farmyard Studios. Vervolgens worden die in de Woodworm Studios van Dave Pegg groepsproducten zonder compositorische inbreng van de desondanks begaafde muzikanten, die braaf-ambachtelijk hun partijen inspelen, waarna Anderson thuis nog eens vocalen en eventuele andere zaken toevoegt.
Op die manier ontstonden drie onderling uitwisselbare albums. De opwinding die ik bij het eerdere werk voelde, is verdwenen. De muziek laveert tussen ZZ Top (als het stevig is) en Dire Straits-Mark Knopfler (als het ingetogener is), zij het op z'n Jethro Tulls met de nodige dwarsfluit.

Op Catfish Rising is de invloed van blues groter dan op de vorige twee en ook country komt langs. Het start stevig met het aardige This Is Not Love met eerst de rollende drums van Doane Perry. Dat Anderson lager en minder fel is gaan zingen wordt weer eens getoond.
Sparrow on the Schoolyard Wall is deze keer hét nummer dat boven de overige uitstijgt. Like a Thin Tall Girl bevat veel mandoline en is mede daarom eveneens boven de middelmaat.

Over die middelmaat waar het spel van de muzikanten de boel nog enigszins redt: Rocks on the Road bevat veel blues en Martin Barre bewijst weer eens welk een klasbak hij is; countryblues in Thinking Round Corners; een trage shuffle en fraaie akoestische gitaarsolo in Still Loving You Tonight; Sleeping with the Dog blijkt een langzame blues te zijn, gevolgd door country op z'n Tulls via Gold-Tipped Boots, Black Jacket and Tie; ten slotte meer blues in When Jesus Came to Play met z'n mysterieuze tekst.

Kan de groepsbiografie van Scott Allen Nollen nog wat leuks toevoegen? Jawel, allereerst over de Oost-Amerikaanse promotietour voor het album. Daarbij een optreden in '91 bij Late Night with David Letterman, zie hier.
Een dag later speelden Anderson, Barre en Pegg een akoestisch concert voor een radiostation met na afloop een diner op kosten van label Chrysalis. Alleen jammer dat alleen voor Anderson plek was (?!) - zoals de frontman een dag later zou melden bij een volgend radio-optreden. Hij legde uit hoe de andere twee aan een maaltijd waren gekomen: "Thanks to Julie Barre's credit cards!"
Voor het eerst werd muziek van de groep gebruikt in reclame: Locomotive Breath ondersteunde een biermerk.

En over de tour van 1992: Anderson liep tijdens het Amerikaanse deel strottenhoofdontsteking op; tijdens het eerste deel van die tour was Martin Allcock de toetsenist, tijdens het tweede deel Andy Giddings. Als drummer Doane Perry wegens verplichtingen elders is verhinderd, wordt deze in Europa vervangen door Dave Mattacks van Fairport Convention, de andere groep waarin Pegg actief is.
Leuke feitjes, maar het kan niet teniet doen dat Jethro Tull op de automatische piloot draaide wat de albums betreft.