Kris Kristofferson - Kristofferson (1970)

helemaal niet verkeerd dit, af en toe denk je aan Cash, dan aan Dylan, af en toe ook aan Parsons.maar deze man is eigenlijk te goed om met anderen vergeleken te worden.een 4.0

En laat ik dan niet vergeten Leonard Cohen

Bij Kris Kristofferson - Me and Bobby McGee (1974):

Eén van de beste songwriters ooit is ook meteen één van de meest ondergewaardeerde artiesten ooit. Anderen hebben dikke hits gescoord met zijn nummers maar gelukkig blijft Kristofferson onder de liefhebbers en echte kenners één van de grootste muzikale poëten die de wereld ooit gekend heeft. Dit album is een showcase van wereldse klasse die bol staat van bijzonder mooie nummers. Echt een schande dat ik hier het eerste bericht bij moet plaatsen.
5*

Met afstand het beste album van Kristofferson. Hele goede teksten.

Dit album is simpelweg briljant. Luister naar dit album en kom tot de ontdekking wat voor klassiekers deze man aan de wereld heeft gegeven, veel mensen weten namelijk niet dat hij verantwoordelijk is voor onder andere: Me & Bobby McGee (natuurlijk bekend door de fantistische uitvoering van Janis Joplin), Help Me Make It Through the Night, Just the Other Side(of nowhere), Sunday Mornin' comin' down en For the Good Times die beide op briljante wijze door zijn kameraad Johnny Cash zijn gecoverd. For the good times staat op de dit jaar verschijnen American-release en weet me keer op keer te roeren.

Hiermee heb ik misschien wel meteen blootgelegd wat het 'probleem' van kristofferson is. Hij schrijft geweldige songs die vervolgens vooral bekend worden dankzij anderen en als ik mensen uitleg hoe geweldig K.K is dan blijkt dat de meeste alleen de acteur Kris Kristofferson kennen. Dit album moet gehoord worden, want ik sluit niet uit dat dit nog ooit 5 sterren worden en een top-tien notering, want dit is gewoon een van de beste platen die ik in mijn kast heb staan. Mijn vriendin keek me gisterenavond in de ogen en zei: Bart heb je pijn? je ogen lijken wel nat. Ik wist wel beter, ik had Kristofferson zitten luisteren.

Wat een geweldige plaat is dit toch! Ik vind het eerste nummer eigenlijk niet zo geweldig, maar daarna weet "To Beat the Devil" dit weer helemaal te vergeten. Verder staan er nog vele fantastische nummers op dit album, zoals Darby's Castle, Duvalier's Dream, Sunday Mornin' Comin' Down en Me and Bobby McGee.
Op deze plaat komt duidelijk naar voren wat voor een geweldige songwriter Kristofferson eigenlijk is.

De heruitgave van zijn prachtige debuut. Het geluid is iets opgepoetst, waardoor het nog iets beter klinkt dan de oorspronkelijke plaat. Kristofferson op z'n best.

Kristofferson zal het waarschijnlijk wel met je eens zijn. Zat net van de week een interview met 'm te lezen waarin hij zegt al deze nummers nog regelmatig te spelen, behalve Blame It On The Stones en The Law Is For Protection Of The People.

Kristofferson maakt op zich best een fraai debuut.
De openingsronde, nummer 1 tot en met 4 zijn van een klasse apart. Daarna druipt het niveau langzaam naar beneden en doet Kristofferson precies, wat pak weg, Willie Nelson ook altijd doet.
Ze maken geen slechte platen maar verschieten hun kruit altijd al in de eerste paar nummers en daarna draait het allemaal wel, maar toch een stukje minder.
3,5

Idd mooi debuutalbum Bart

Eindelijk weer iemand die wat waardering toont voor dit hier op musicmeter zo onderbelichte album.
Naar mijn mening mag dit als een country klassieker gezien worden. Er staan een aantal tijdloze klassiekers op als "To Beat the Devil", "Darby's Castle" en "Sunday Mornin' Comin' Down". Ik heb zelf de heruitgave "Me and Bobby McGee" nog op vinyl.

Dit is een bijzonder fraai album met hele goede teksten en heel oprechte vertolking. Me and Bobby McGee en Sunday Mornin' Comin' Down zijn de parels.

Al enkele maandjes heb ik de The Complete Monument & Columbia Album Collection van Kris Kristofferson in huis. En waag me na de chronologische bespreking van de Cash Complete Album Collection ook maar eens aan deze box.
Het eerste album is natuurlijk zijn weergaloze debuutalbum, simpelweg Kristofferson geheten. In eerste instantie niet zo een groot succes maar nadat Janis Joplin posthuum een grote hit scoorde met Me & Bobby McGee en zijn tweede album wel een succes werd, werd zijn debuutalbum opnieuw uitgegeven en nu met de titel Me & Bobby McGee.
Fred Foster, eigenaar van Monument Records, had behoorlijk wat overredingskracht nodig om Kristofferson zover te krijgen om zelf zijn prachtige songs op te nemen. Kristofferson zag zichzelf in eerste instantie als songwriter en niet als een uitvoerend artiest. Hij ondernam ook enkele dappere pogingen om Johnny Cash zo gek te krijgen om songs van hem op te nemen, en Help Me Make It Through The Night had hij geschreven met het idee dat Dottie West het nummer zou opnemen, die dat overigens weigerde. Zangeres Sammi Smith zag het wel zitten om deze song op te nemen en scoorde er een grote hit mee.
Gelukkig liet Kristofferson zich uiteindelijk overhalen door Fred Foster wat resulteerde in dit prachtige album. Het album behoort al jaren tot een van mijn favoriete albums. Ondanks dat Kristofferson zichzelf niet als een beste zanger zag, vind ik hem een zeer fijne stem hebben en geeft hij zijn eigen songs toch net dat extra cachet eraan. En hoe goed ik de uitvoeringen van sommige artiesten vind van zijn songs, geef ik toch de voorkeur aan de uitvoeringen van Kristofferson zelf.
En op dit album staan ook gelijk zijn meest bekende songs en lijkt het soms wel een Greatest Hits album, terwijl het gewoon een regulier album is. En nu bij de zoveelste keer herbeluisteren de afgelopen maanden blijf ik onder de indruk van het pracht van wat er op dit album allemaal staat.

Blijft mooi

Monumentale plaat, nog steeds, van een monumentale artiest, ook nog steeds, en idd, dit luistert zich bijna weg als een soort van Greatest Hits compilatie. Ken de nummers of course door en door en blijft gewoon meer dan geweldig ja. Maar zijn hele oeuvre vind ik zeer zeer goed, met zeker wel wat mindere momenten ertussen, maar ja, wie niet hè. Helaas hier ten lande never echt groot, voor zover mogelijk, geweest. Veel songs gecovered door anderen maar er gaat toch niks boven the real stuff. Al met al een parel met historische waarde, binhen de everchanging muziekwereld. Schitterend.

Heel apart, helemaal omdat je begin jaren 70 je nek brak over deze plaat en Silver Tongued Devil in de studentenhuizen

het in 1970 verschenen debuutalbum van wijlen Kris Kristofferson (R.I.P. 28-09-2024) is inderdaad een monumentaal album, waarvan in 2001 een fijne re-issue uitkwam met 4 niet eerder uitgebrachte prima bonus tracks. zijn debuut verscheen oorspronkelijk onder de titel "Kristofferson" en verkocht slechts 32.000 exemplaren. na het hitsucces van Janis Joplin met het gelijknamige nummer werd de heruitgave "Me and Bobby McGee" met een nieuwe hoes binnen een maand goud. zijn reputatie als singer/songwriter van de buitencategorie was hiermee meteen gevestigd.

het wat melige "Blame It On the Stones" (co-written John Wilkin) met een tekst over hoe de oudere generatie destijds tegen de Rolling Stones aankeken heb ik altijd het minste nummer gevonden, maar alle overige nummers staan ook ruim 50 jaar later nog als een huis. behalve dit nummer is ook "Me and Bobby McGee" co-written met producer Fred Foster. alle overige 14 nummers zijn van eigen hand.

met recht een klassieker te noemen met uitsluitend memorabele liedjes die weinig toelichting behoeven.

de man die bij leven als activistisch en links georiënteerd werd betiteld, zal zijn tegengeluid in het huidige Amerika niet meer kunnen laten horen, maar dat terzijde. "the rest is history".

Album werd geproduceerd door Fred Foster
Recorded at Monument Recording, Nashville, Tennessee

Kris Kristofferson: guitar, vocals
Norbert Putnam: bass
Kenny Buttrey: drums
Jerry Kennedy, Chip Young, Jerry Shook: guitars
Charlie McCoy: harmonica

deelcitaat uit de liner notes van Al (Cooley) Bianculli (October, 2000)

"Although Kris' songs began to get covered in 1968, it wasn't until 1970 Kris' songs found their audience. Along with the release of this debut album, Kris had major hits with Ray Price ("For the Good Times"), Johnny Cash ("Sunday Mornin' Comin' Down"), Sammi Smith ("Help Me Make It Through the Night"), Bobby Bare ("Come Sundown"), Waylon Jennings ( "The Taker") and, of course, Janis Joplin ("Me and Bobby McGee").

Songwriter Mickey Newbury once compared Nashville in the late sixties to Paris in the twenties or Hollywood in the thirties. To others, it seemed like Greenwich Village in the early sixties. Kris was at the center of a group of talented "hippie troubadours" who were hell bent on writing great country songs. Besides Kris, this group included, Newbury, Guy Clark, Donnie Fritts, Chris Gantry, Martha Sharp, Lee Clayton, Billy Joe Shaver, among others"