Common - Like Water for Chocolate (2000)

Gewoon een van de beste hip hop albums vind ik. Draai vandaag de dag nog maar weinig hiphop maar deze wil ik nog wel eens opzetten en blijf hem geweldig vinden. Ik heb Common toen der tijd ook geweldig concert zien geven in Paradiso waarbij dit album centraal stond. Een waar klassiek hip hop album, erg soulful en inmiddels 20 jaar oud en staat nog als een huis. Hierna ging het snel bergafwaarts met Common mede door zijn samenwerking met de veel te overschatte en zichzelf overschattende Kanye West.

Vandaag vond ik het nog eens tijd voor nostalgie. Dit album kocht ik als 15-jarige op aanraden van de platenboer. Daar had ik later spijt van want ik werd alleen omver geblazen door The Light en 6th Sense. De rest van de tracks vond ik links of rechts wel leuk maar als geheel bijzonder saai.

Een jaar of tien later viel het kwartje en nog eens tien jaar later staat deze bij mij zelfs op twee qua Common albums tussen het perfecte Be en het rauwe Ressurection.

Hoge pieken, maar ook aardig wat middelmaat. Cold Blooded is Common en Soulquarians op zijn sterkst. Sowieso is het begin sterk. De klad komt erin vanaf Funky for You en The Questions (zullen we een nummers maken met heel trage raps vol open deuren!?). A Film Called is nog zo'n inspiratieloze dip. Nag Champa maakt vervolgens gelukkig weer een hoop goed. Daarna kabbelt het album aardig uit, maar opveren doe ik niet meer. A Song for Assata is nog het beste, maar onderscheidt zich zeker niet ten opzichte van het vele briljante werk dat in die periode uit de Soulquarianskoker kwam. Nee, dan toch echt liever Electric Circus; een stuk spannender.

Ik hoor trouwens geen D'Angelo op Ghetto Heaven maar Macy Gray; hoe zit dat?

Ik kwam Common op het spoor rond 2005 na het uitkomen van Be, wat nu toch al gauw bijna 20 jaar geleden is. Ik was toen helemaal en volledig into HipHop, R&B, jazzfunk en acidjazz. Ik speelde zelf ook drums in een rap/funk band.

Deze plaat en enkele Rootsplaten en ook bijvoorbeeld Soulive en RH Factor waren toen voor mij de blauwdruk van hoe muziek moest zijn: warm, groovy, sympathiek, vol improvisaties en goede muzikale arrangementen.

Deze plaat is de perfecte HipHopplaat. Een mix van samples, studiomuzikanten en beats, waardoor het geheel een organische en warme feel mij krijgt. Common heeft ook een mooie stem en flow en de gastbijdragen (naast de Soulquarians) dragen daar aan bij. De plaat is muzikaal gedurfd en bijna elke stijl komt voorbij, met de vloeiende raps van Common als continue factor.

Ik ben geen hiphopkenner, dus kan geen goede analyse of review schrijven, maar voor mij is deze plaat perfectie met The Light en 6th Sense als uitschieters.

Common en Soulquarians zijn natuurlijk een fantastische combinatie en het album bevalt me ontzettend goed. De score wordt alleen wel wat gedrukt door de lengte.