Heather Duby - Post to Wire (1999)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop
-
Judith (5:13)
-
Kensington Place (5:47)
-
You Loved Me (4:45)
-
Falter (4:14)
-
For Jeffrey (7:09)
-
A Healthy Fear of Monsters (3:58)
-
September (5:12)
-
Halo Sky (8:46)
-
Soulflower (6:47)
-
Amygdala (4:31)
0
geplaatst: 27 april 2015, 15:46 uur
De reïntegratie van Ward deel 23:
Al meer dan een half jaar geleden kreeg ik de taak van Ataloona toegewezen om dit album te recenseren. Dat het zo lang heeft geduurd om iets bij dit album neer te pennen, komt aan de ene kant door het feit dat ik een paar erg drukke maanden achter de rug heb. Aan de andere kant komt het ook door dit album zelf. Het album is de afgelopen maanden regelmatig voorbij gekomen op mijn iPod, maar toch heb ik moeite om een uitgesproken mening over Post to Wire te vormen. De muziek blijft wat ongrijpbaar, maar belofte maakt schuld, dus hierbij mijn bevindingen.
Heather Duby maakt melancholische pop met een elektronische inslag. Sterke troef is Duby’s stem die doordrenkt is van melancholie, maar tegelijkertijd heel zelfverzekerd en onverzettelijk klinkt. Door de krachtige melodieën worden die kwaliteiten slim versterkt, bijvoorbeeld in het meeslepende refrein van Kensington Place en Falter. In de meer etherische nummers zoals Halo Sky is de zang wat dromeriger en spookachtiger (à la Cocteau Twins), wat erg goed uit de verf komt.
Muzikaal is het een gedurfde plaat, die het vooral van sfeer moet hebben. De invloeden uit de triphop (Portishead, Massive Attack, Beth Orton) zijn duidelijk aanwezig, wat een goede match is voor de dromerige stem van Heather Duby. De sfeer is grotendeels kil, donker, maar ook ongrijpbaar. Echoënde zang, onderkoelde elektronische beats, spaarzame gitaar en zoemende orgels. Hoogtepunt is voor mij For Jeffrey, waar een meeslepend spanningsveld wordt gecreëerd tussen de bijna klassiek aandoende melodie en de zeven minuten doordreunende drums. Naar het einde van het album toe wordt de sfeer steeds dromeriger met het Low-esque slepende September en de uitgesponnen klanktapijten Halo Sky en Soulflower. Het drum ‘n’ bass-experimentje Amygdala vind ik wat minder geslaagd.
Al met al zeker een geslaagde plaat, waar de licht experimentele elektronische productie een goed huwelijk vormt met de bijzondere stem van Heather Duby. Een echte topscore zit er op dit moment niet in omdat over de gehele linie Post to Wire mijn aandacht niet volledig weet vast te houden. Bovendien staan er ook wat mindere broeders op het album: het vrijblijvende You Loved Me, het flauwe walsje A Healthy Fear of Monsters en het eerdergenoemde Amygdala. Maar als desolaat sfeerstuk met gewaagde producties en aangrijpende, sterke zang is dit album zeker de moeite waard.
3,5*
Al meer dan een half jaar geleden kreeg ik de taak van Ataloona toegewezen om dit album te recenseren. Dat het zo lang heeft geduurd om iets bij dit album neer te pennen, komt aan de ene kant door het feit dat ik een paar erg drukke maanden achter de rug heb. Aan de andere kant komt het ook door dit album zelf. Het album is de afgelopen maanden regelmatig voorbij gekomen op mijn iPod, maar toch heb ik moeite om een uitgesproken mening over Post to Wire te vormen. De muziek blijft wat ongrijpbaar, maar belofte maakt schuld, dus hierbij mijn bevindingen.
Heather Duby maakt melancholische pop met een elektronische inslag. Sterke troef is Duby’s stem die doordrenkt is van melancholie, maar tegelijkertijd heel zelfverzekerd en onverzettelijk klinkt. Door de krachtige melodieën worden die kwaliteiten slim versterkt, bijvoorbeeld in het meeslepende refrein van Kensington Place en Falter. In de meer etherische nummers zoals Halo Sky is de zang wat dromeriger en spookachtiger (à la Cocteau Twins), wat erg goed uit de verf komt.
Muzikaal is het een gedurfde plaat, die het vooral van sfeer moet hebben. De invloeden uit de triphop (Portishead, Massive Attack, Beth Orton) zijn duidelijk aanwezig, wat een goede match is voor de dromerige stem van Heather Duby. De sfeer is grotendeels kil, donker, maar ook ongrijpbaar. Echoënde zang, onderkoelde elektronische beats, spaarzame gitaar en zoemende orgels. Hoogtepunt is voor mij For Jeffrey, waar een meeslepend spanningsveld wordt gecreëerd tussen de bijna klassiek aandoende melodie en de zeven minuten doordreunende drums. Naar het einde van het album toe wordt de sfeer steeds dromeriger met het Low-esque slepende September en de uitgesponnen klanktapijten Halo Sky en Soulflower. Het drum ‘n’ bass-experimentje Amygdala vind ik wat minder geslaagd.
Al met al zeker een geslaagde plaat, waar de licht experimentele elektronische productie een goed huwelijk vormt met de bijzondere stem van Heather Duby. Een echte topscore zit er op dit moment niet in omdat over de gehele linie Post to Wire mijn aandacht niet volledig weet vast te houden. Bovendien staan er ook wat mindere broeders op het album: het vrijblijvende You Loved Me, het flauwe walsje A Healthy Fear of Monsters en het eerdergenoemde Amygdala. Maar als desolaat sfeerstuk met gewaagde producties en aangrijpende, sterke zang is dit album zeker de moeite waard.
3,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.