Harry Belafonte - Calypso (1956)

Het eerste album dat meer dan 1000000 exemplaren verkocht in Amerika (en daarmee dus waarschijnlijk ook in de wereld). Caribisch muziek (calypso natuurlijk) met soms een licht melancholieke inslag, en vaak van uit een underdog positie gezongen nummers. Maar altijd met een aanstelijk ritme.
Hoogtepunten: Jamaica Farewell, Come Back Liza, Man Smart (Woman Smarter).
Een mooi tijdsdocument.

Jamaica Farewell blijft mooi.

De Calypso werd gehyped door conservatief amerika in de hoop Rock & Roll zo snel mogelijk uit de spotlight te halen ........ Blijft fijne muziek desondanks ....... Man Smart werd nog prima gekoffert door Robert Palmer

Persoonlijk vind ik Rock & Roll ook heel wat beter dan de Calypso. Toch vind ik deze klassieker van Harry Belafonte lekker relaxed. The Banana Boat Song blijft natuurlijk een heerlijke classic:)

Ik lees op internet dat de eerste opname door een band (George Bailey) uit trinidad reeds in 1912 plaats vond.
Rum and Coca-Cola (o.a.) van the Andrews sisters (een cover van Lord Invader) was tijdens W.O.II al waanzinnig populair om maar eens wat te noemen. Sowieso was calypso juist in de veertiger jaren bijzonder populair in amerika. Veel orkesten uit de tijd voor de Rock & Roll speelde altijd wel een Calypsonummer tijdens optredens (big band etc. of muziek gebaseerd op calypso).
Het was Eleanor Roosevelt die na een concert van Belafonte opmerkte:
"At least artists in the United States can come to prominence and be popular, regardless of race or color."
Bovendien is calypso van oudsher muziek die behoorlijk maatschappijkritisch is (al is dat op dit album een stuk minder aanwezig).
Ik denk dat conservatief amerika daar nou niet op te wachten zat
Het zou kunnen dat het door conservatief amerika werd gehyped (ik sluit niets uit), ik heb er in ieder geval nog nooit van gehoord.
Maar misschien kun je je opmerking toe lichten, ik ben daar wel benieuwd naar.

Zoals je zelf al aanhaalt was de calypso an sich al geaksepteerd in de amerikaanse kultuur. R&R werd gezien als ontuchtige muziek van de zwarte gemeenschap ( race music ) gespeeld door de onderbuik van de witte gemeenschap en was als zodanig een gevaarlijke invloed op de tere jonge zieltjes van de tieners uit "beschaafde" bevolkingsgroepen. Harry Belafonte daarentegen was de vleeschgeworden keurig beschaafd opgepoetste en aangepaste Uncle Tom neger en dus een veel beter voorbeeld voor de lelie blanke jeugd van de States.

Ok, je hebt het dus over Belafonte en niet over calypso als zodanig. (overigens is wat Belafonte doet niet echt calypso).
Het is maar de vraag of hij gehyped werd. in de vroege jaren 50 weigerde hij op te treden in het zuiden van amerika vanwege de daar heersende "moraal" zal ik het maar noemen. Hij was begin 50tigerjaren al actief in de burgerrechten beweging. Hij onderhield (financïceel) mede Martin Luther King en zijn gezin. Buiten dat stond hij ook nog een keer op de zwarte lijst van senator Mcarthy. Ik kan mij dan ook haast niet voorstellen dat hij toen naar voren werd geschoven om de tere zieltjes van de blanken te behoeden voor goddeloze rock. Maar misschien heb je een concreet voorbeeld?

Heeft die gast nu 6 vingers en een duim op deze hoes?

Neem nog een pafke Rafke ..... Hij staat in z'n handen te klappen en je ziet vingers van z'n andere hand erbij.

Haha, uiteraard! En ik had niet eens iets gedronken. Dat spreekt ook niet in mijn voordeel natuurlijk

Het eerste LP-album dat meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht. Rock 'n roll was hot in die tijd, maar het waren Belafonte en Sinatra die met de albums gingen lopen. Rock 'n roll was nog eerder op singles gericht. Opvallend dat net Calypso het zo goed doet, omdat zwarte muziek niet bepaald omarmd werd in Amerika. Maar goeie muziek komt blijkbaar wel boven drijven. De muziek van Harry Belafonte met de calypso-sound neemt de luisteraar mee naar een tropisch eiland. Ook al gaat bvb Day-O over havenarbeiders die een bananenboot lossen. Belafonte was dan wel activist voor rechten van de zwarte Amerikanen, die boodschap klinkt minder door in zijn nummers of wordt door de meeste luisteraars in elk geval niet opgepikt.

Het geluid van de calypso is een klank van zijn tijd en is nu minder te horen. Vanuit Jamaica heeft de ska en later vooral reggae de fakkel overgenomen. Het album is vrij evenwichtig en niet zomaar een verzameling liedjes. Op de traditional Day-O na ook bijna altijd geschreven door dezelfde personen. Mooi album, al is het duidelijk een klank uit het verleden.