Kevin Ayers - Bananamour (1973)

Volwassen rock dan wel psychedelische plaat van Kevin Ayers. Jammer dat het niet zo verkocht. Misschien toch die running gag met die bananen eerder uit de deur moeten gooien.

Ontzettende mooi en gevarieerde plaat van een nog jonge Kevin Ayers die zijn plaats vond.

Maar de gegevens hier vermeld zijn m.i. fout. Beat goes on bracht de plaat terug uit in 1992 zonder de bonus tracks.

De bonus tracks zijn van de CD release in 2003 door EMI.

Ook de vertoonde platenhoes is niet de bijhorende denk ik.

Mvg
Dirk

Voor mij een erg leuke recente ontdekking deze Kevin Ayers. Er komt zovéél langs, geweldig. Plezierige muziek.

Zeer goede en ondergewaardeerde plaat van een onderschatte muzikant.

Kevin Ayers .......... een typische "musician's musician" ..... hij heeft een niet te onderschatten invloed gehad op de Britse, maar ook USA alternatieve en 'sound' zoekende eind jaren 60 ontspruitende muziekscene. Luister naar alles wat hij deed met Oldfield of solo eind jaren zestig en eerste helft jaren zeventig ............ en hoeveel zijn er uiteindelijk nog een beetje te genieten (ok, Pink Floyd tellen we even niet mee)???

Decadence.Mooiste nummer ooit gemaakt.

Berichten gecombineerd

Caribbean Moon was een leuke radiohit en is mij bijgebleven. Van deze artiest bezit ik een compilatie maar die staat niet op MuMe.

Ik hoor vandaag voor het eerst in mijn leven Decadente voorbijkomen maar wat een fantastisch nummer is dat zeg! Ken van Kevin Ayers eigenlijk helemaal niets! Where to begin?...

Voor een aantal misschien bekend van de beginperiode van Soft Machine en iets later van Gong. Dat experimentele hoor je ook terug in dit veelzijdige (psychedelische) album dat daarna is gemaakt.
Muziek met een glimlach, maar op een geraffineerde manier. Niet voor niets staat het album in de jaarlijst OOR van 1973.
Decadence is een nummer dat gehoord mag worden. Prachtig! Met name ook de Early Mix uitvoering.

Mooi vervolg op het fraaie Whatevershebringswesing. En net zoals dat album begint Bananamour op een vreemde manier: Don't Let It Get You Down, een wat soul/blues-achtig nummer, met een flinke blazersectie, en een zang die af en toe doet denken aan Joe Cocker in zijn vroege jaren.

Daarna volgt Shouting in a Bucket Blues, in een eenvoudige akoestische gitaarmelodie waardoor heen zich een electrisch gitaarpartijen vlecht.

En weer een abrupte stijlwisseling met When Your Parents Go to Sleep, een lome soulslijper, en een grappige tekst.

Het wat psychedelische en staccato Interview (overlopend in Internotional Anthem) hoor ik toch aardig wat Soft Machine invloeden terug.

En dan volgt het hoogtepunt Decadence, een psychedelische trip van 8 minuten. En dat is echt veel te kort voor zo'n muzikale roes.

Tja, en dan heb je weer typisch Kevin Ayers: het mag natuurlijk niet al te serieus worden, zodat op dit prachtige nummer het kinderlijke Oh What A Dream volgt, compleet met tingeltangel en een kwakend eendje.

Het album eindigt rustig met de twee slotnummers.

Bijzondere muzikant Kevin Ayers. Inmiddels niet meer onder ons overigens.
Via Soft Machine en Gong, stond hij snel op eigen benen en met name zijn prillere albums zijn van een behoorlijk niveau.
Zo ook deze.
Ayers is duidelijk van de verrassingen en hoewel de psychedelia ook op Bananamour een grote rol speelt, trekt hij de luisteraar moeiteloos mee in soulgericht werk als de opener Don't Let It Get You Down en het ijzersterke When Your Parents Go to Sleep.
Shouting in a Bucket Blues is één van zijn allerbekendste nummers - bluessy, opzwepend en sterk uitgevoerd, daarnaast bezit het een hilarisch soort Britse humor.
Prijsnummer is echter het hypnotiserende Decadence, wat een prachtig magisch verloop heeft. Echt van een hoog muzikaal niveau en prachtig uitgewerkt. Misschien wat aan de lange kant, maar door de unieke psychedelische klanken blijft het boeiend.
Oh! Wot a Dream is daarintegen supermelig en lichtvoetig. Een soort van Syd Barret in een extreem goede bui song.
Hymn is ook bijzonder fraai en zo is de plaat weer snel voorbij.
Toch wel een onderschatte artiest deze Kevin Ayers.
Waarschijnlijk toch een soort cultheld en jammerlijk kon hij het sterke niveau uiteindelijk niet vasthouden.

Voor de liefhebber van eigenwijs, diversiteit en Britse art rock/ psychedelia, een absolute aanrader.

Kevin Ayers, een markant figuur in de Britse muziekgeschiedenis, bracht in 1973 het album Bananamour uit. Deze plaat, zijn vierde soloalbum, getuigt van zijn veelzijdigheid en inventiviteit. Ayers, bekend om zijn excentrieke en onvoorspelbare stijl, weet met Bananamour wederom een unieke muzikale ervaring neer te zetten. In deze recensie wil ik dieper ingaan op de nuances en de creatieve genialiteit van dit album.

Het album opent met "Don't Let It Get You Down (For Rachel)", een nummer dat direct een optimistische toon zet. Het vrolijke ritme en de speelse melodie weerspiegelen Ayers' kenmerkende stijl. Zijn stem, warm en uitnodigend, tezamen met het achtergrondkoortje roept een gevoel van nostalgie op, alsof hij de luisteraar wil herinneren aan zorgelozere tijden.

Daarna volgt "Shouting in a Bucket Blues", een lied dat qua tekstuele diepgang en melodische structuur complexer is. Ayers' vermogen om melancholie en hoop in een enkele compositie te verweven, komt hier duidelijk naar voren. Het is een nummer niet echt sprankelt , maar dat zowel introspectief als opbeurend is, een contrast dat kenmerkend is voor veel van zijn werk.

"When Your Parents Go to Sleep" slaat voor mij de plank mis. Het is een nummer dat me niet echt weet te grijpen, ondanks de creatieve benadering. Misschien is het de toon of het thema, maar het valt niet helemaal in mijn smaak.

"Interview" is een bijzondere track met onverwachte wendingen die het interessant houden. Toch voelt het einde wat rommelig aan, alsof Ayers niet helemaal wist hoe hij het nummer moest afronden. Dit geeft het een enigszins onaf gevoel, ondanks de intrigerende start. Het korte "International Anthem" voelt als een onnodig intermezzo. Het nummer voegt weinig toe aan de algehele sfeer van het album en had van mij achterwege mogen blijven.

Dan komt "Decadence," een absoluut meesterwerk met een prachtig intro dat langzaam opbouwt naar een schitterend geheel. Dit is zonder twijfel mijn favoriete nummer op het album, met zijn diepgaande melodieën en doordachte arrangementen. "Oh! Wot a Dream" is duidelijk een minder serieus nummer. Het heeft een speelse toon en fungeert als een luchtige afwisseling tussen de zwaardere stukken van het album.

"Hymn" is een liefelijk en aangenaam liedje dat je meeneemt op een rustgevende muzikale reis. Het is een eenvoudige, maar effectieve compositie die je in zijn eenvoud weet te raken. "Beware of the Dog" voelt, net als "International Anthem," aan als een overbodig intermezzo. Het nummer draagt weinig bij aan het album en had wat mij betreft geschrapt kunnen worden.

"Connie on a Rubber Band" is een bonusnummer dat niet echt indruk op me maakt. Het voelt als een toevoeging die niet noodzakelijk is en had van mij achterwege mogen blijven. De bonus "Decadence [Early Mix]" is echter een fantastische toevoeging. Het biedt een interessante kijk op hoe het nummer zich in de beginfase ontwikkelde en blijft een genot om naar te luisteren.

"Take Me to Tahiti" is ook een aardige bonus. Het heeft een ontspannen, tropische vibe die goed past bij de algehele sfeer van het album. Tot slot is er "Caribbean Moon," een bijzondere cover die het album afsluit met een vrolijke noot. Het is een unieke interpretatie die het originele nummer eer aandoet.

Al met al is "Bananamour" een veelzijdig en intrigerend album dat de unieke stijl van Kevin Ayers perfect weerspiegelt. Het heeft zijn hoogte- en dieptepunten, maar blijft een waardevolle toevoeging aan de collectie van elke muziekliefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

Bananamour is zelfs voor Kevin's doen wel een heel afwisselend album. In een dik half uurtje komen zeer afwisselende muziekstijlen langs. Absoluut topnummer is Decadence, met apart gitaarspel van Steve Hillage (van Gong). Bij concerten speelde eerst Mike Oldfield deze partij. Later werd hij afgelost door Andy Summers, die deze partij ook uitstekend aankon. Andy speelde eerst in de band van Zoot Money. Samen met Zoot daarna een paar jaar in de band van Kevin Coyne, toen 2 jaar bij Kevin Ayers en tenslotte The Police. Maar dat terzijde.

Kevin Ayers schreef bijna alle nummers van het groene debuut album uit 1968 van de psychedelic rock band The Soft Machine, waarna hij de band verliet en in 1969 debuteerde met zijn solo album "Joy of a Toy"."Bananamour" is zijn derde solo album en de muziek op dit album vliegt regelmatig alle kanten op, maar tegelijkertijd staan er een aantal zeer toegankelijke liedjes op zoals het melodieuze "Shouting in a Bucket Blues", het soulvolle door bassist Archie Leggett gezongen "When Your Parents Go to Sleep" met blazerssectie dat iets van de Otis Redding sound weg heeft, "Oh! Wot a Dream" een lieflijk, zoet eerbetoon aan Pink Floyd icoon Syd Barrett, de wiegende piano wals melodie van "Hymn" met harmoniezang van Robert Wyatt (Soft Machine) en het ingetogen met een brass band gespeelde "Beware of the Dog".

de rammelende soul/rock van "Don't Let It Get You Down" en het overstuurd klinkende "Interview" met het orgel spel van Mike Ratledge (Soft Machine) beklijven minder.

zoals hierboven al eerder aangegeven door o.a. bikkel2 en Tonio is het 5 sterren nummer op dit album "Decadence". een muzikaal kunstje dat hij zou herhalen op het lange titelnummer van de opvolger "The Confessions of Doctor Dream".

"Bananamour" is 1 van zijn betere albums, wellicht een fractie minder dan de voorganger "Whatevershebringswesing" die ik als iets meer samenhangend ervaar.

de 4 bonus tracks op de re-issue (EMI 2003) voegen in dit geval wel iets toe met een early mix van "Decadence" en de single die voorafging aan dit album met A) side "Caribbean Moon" (overigens geen cover) dat in een ideale (muziek) wereld de zomerhit van 1973 had kunnen zijn en B) side "Take Me To Tahiti" eveneens een radiovriendelijk nummer. "Connie on a Rubber Band" de B) side van de single "Oh! Wot a Dream" bekoort minder. deze nummers uitgezonderd "Decadence" verschenen eveneens op de verzamelaar "Odd Ditties" (1976).

op "Bananamour" speelden behalve Kevin Ayers (guitars, vocals) o.a. Archie Leggett (bass guitar, harmony vocals), Eddie Sparrow (drums, percussion), Steve Hillage (lead guitar tracks 2 & 6) en zangeressen Doris Troy, Liza Strike en Barry St. John mee.

citaat uit de liner notes:
"Bananamour" failed to crack the UK chart listings and thus saw Kevin Ayers reach the end of his contract with Harvest Records. Departing to Island Records, Ayers recorded the album "The Confessions of Doctor Dream and Other Stories released in May 1974".

Album werd geproduceerd door Kevin Ayers
Recorded at Abbey Road Studios, London
( All tracks written by Kevin Ayers)

de liner notes van Kevin Ayers bij het nummer "Decadence"

"The tune of this I used to call "Marlene". Somehow it developed into a story loosely based on Nico, famous chanteuse in Velvet Underground and in her own right, who's a very inspirational lady and whose aura I absorbed slightly. I'm not sure that the lyrics are completely fair to her, might be a bit overdramatic, but songs generally turn out that way. I still use the name Marlene in the song because it sounds better than Nico"

Carribean moon is opgezet - wat cheesy.

Die zag ik na de reacties hierboven niet aankomen, hoewel de hoes weer precies die uitstraling heeft.

Ook Decadence had ik net iets serieuzer verwacht.

Zo af en toe draai ik een of meer platen van wat vreemde vogels, een beetje eigenheimers, meestal uit de jaren zeventig. Types die muziek wel serieus genoeg namen om grenzen te verleggen, en met hun experimenten ook wel eens verkeerde wegen insloegen. Maar ook types die hun muziek nu ook weer niet tè serieus namen. Sommige types waren zelfs een beetje lui te noemen.

Tot die types behoren onder andere Steve Miller, John Cale en dus zeker ook Kevin Ayers. Vandaag was Bananamour weer eens de beurt. Beetje vreemde plaat die op twee gedachten lijkt te hinken. Maar dat vind ik dus juist de charme.

Mooi voorbeeld is dat het geweldige Decadence gevolgd wordt door het beetje onnozele Oh! Wot a Dream, inclusief kwakende eenden. Want ja, "het moet ook wel een beetje leuke blijven" lijkt Kevin ons te willen zeggen.