Sonny Sharrock - Ask the Ages (1991)

Redelijk ondersteboven van de eerste luisterbeurt van dit album... brokje in de keel van 'Once Upon a Time'. Wauw. Binnenkort eens rustig herbeluisteren.

prachtige keuze voor het jazz-album van de week. Wat ik zo gauw vond ik nummer 1 er boven uitspringen.

Ben wel benieuwd wat anderen hiervan vinden.

Nu ook gehoord over de grote stereo (buizenversterker, 2 super boxen en een SoundBridge HomeMusic server).

Hier houd ik wel van, lekker op het randje spelen en heerlijk vrij, goed naar elkaar luisteren en op elkaar reageren.

Elvin Jones als een rots in de branding (tijdens een storm), Pharoah Sanders zoals ik 'm nog nooit heb gehoord, elektrisch gitaar op z'n mooist, wild, ruig, vies en vervormd, en strak en inventief bas spel van Charnett Moffett.

Een van de beste uit het "jazz-album van de week" aanbod tot nu toe (voor mij).

Zeer degelijk plaatje, erg veel afwisseling en duidelijke invloed van Pharoah, gelukkig laat hij de extreme uithalen grotendeels achterwege en blijft als de jus opgedampt is een heerlijke muziekjam achter.

Wat een geweldig lekkere plaat dit! Vooral het fantastische gitaarspel valt natuurlijk op, zonder de andere partijen tekort te doen overigens want ook die mogen er zijn.
De eerste luisterbeurten vielen vooral nrs. 1 en 5 zeer in de smaak, inmiddels beginnen ook de andere nummers met stip te stijgen in mijn achting.

een prachtige plaat en één van mijn favorieten uit dit topic.
Nummer 1 is mijn favoriet. De elektische gitaar is een prachtige basis in deze plaat en speelt de sterren van de hemel.. als phaora zich iets meer had laten gaan, was dit zeker 4.5 sterren geworden.

prachtige keuze itichi,.
PS die last exile platen zijn ook prachtig. voor de liefhebbers van deze plaat, probeer die ook eens.

Elektrische gitaren in de Jazz hoorde ik nog niet zo prominent, en is zeker een van de leuke verrassingen hier. Hier en daar doet het gitaargeluid me wel denken aan Yes ten tijde van Yessongs. Anderen die dat ook hebben? Jammer is dat de bas wat naar de achtergrond verdwijnt. Ik vind daarnaast de drums erg goed; echt om van te genieten. Bij Once upon a Time en het openingsnummer valt-ie het meeste op en dan heb ik ook meteen de twee meest aantrekkelijke stukken voor mij genoemd. Als geheel toch niet een album om vaak in zijn geheel te horen. Once Upon a Time zal als nummer een blijvertje zijn voor mij, echt een bijzonder stuk, maar een nummer als 'Many Mansions' is bij een derde beluistering toch al behoorlijk vervelend.

Een vettige gitaarklank, veel aandacht voor de ritmesectie en het ontbreken van een piano of een groep blazers (om het geheel harmonisch te ondersteunen): het zijn de ideale muzikale omstandigheden die me veelal nefaste luisterervaringen opleveren.

‘Promises Kept’ lijkt al een voorbode van de koppijn die ik hier straks wellicht zal aan overhouden: Sharrock en Sanders gaan in een onnavolgbare, explosieve dialoog, waarna het nummer in een diep dal terecht komt – de basklank is nogal droog, de drumsolo geeft de luisteraar relatief weinig houvast.
Het contrast met ‘What Does She Hope to Be?” had niet groter kunnen zijn: bijna beschaamd komt de ontroerende melodie uit Sharrock’s gitaar gerold. De bassolo waarmee wordt besloten is aangenaam, maar ik heb het gevoel dat Sanders hier meer mee had gekund. Een gemist kansje dus, dit “What Does She Hope to Be?”.
‘The Rock’ volgt dan weer het stramien van het openingsnummer: na het explosieve begin zakt het nummer als een pudding in elkaar. Gelukkig wordt er op een soort Elvin Jones-achtige manier gedrumd: het vele cimbaalwerk creëert een uiterst genietbare “geluidsstroom”. ‘As We Used to Sing’ is weer een heftig nummer, maar lijkt zich nogal doelloos naar zijn einde te slepen.
Pas bij het diep emotionele ‘Many Mansions’ lijken we een echt hoogtepunt te krijgen. De geluidsmuur waarop Sanders zijn Trane-achtige solo plaatst is waarlijk briljant – het gevecht met de emoties kan zelden beter worden weergegeven. Ook de “tweestemmige” gitaarimprovisatie die volgt bouwt verder op wat Sanders reeds had geïnitieerd. Wauw.
Ook ‘Once Upon a Time’ mag er zeker wezen: er zit een bepaalde weemoed in vervat die strookt met die van ‘What Does She Hope to Be?”.

Alles bij elkaar bevat ‘Ask the Ages’ me net iets te veel vage experimenten, waar geen duidelijke lijn in zit. Desondanks spelen deze 4 mensen goed samen, wat momenten van collectieve emotionaliteit in de hand werkt. Interessant werk, dat zeker, maar geen plaat om wekelijks uit de kast te halen. Geslaagde keuze, wat mij betreft.

En waar blijft eazyfan toch met zijn reviewtje?

Knap he dat Elvin Jones dat kan

Ah, ja, was helemaal vergeten dat hij daadwerkelijk aan de drums zat.

Net na lange tijd weer eens geluisterd en wat is het toch een heerlijk plaatje. Dit is weer zo'n album dat met verve weet te balanceren over die dunne grens tussen toegankelijkheid en experimenteerdrift. De composities zijn fantastisch en het spel ook. Maar ja, wat wil je ook met Sharrock, Jones en Sanders? Moffett op bas weet zich inderdaad geweldig staande te houden tussen deze jazzreuzen. Ik ga er toch maar eens een halfje bij doen.

- Daar ben ik dan met mijn mening.

Een album als dit zocht ik al een tijdje, elektrische gitaar als basis maar toch niet de Jazz Fusion kant opgaand. Het 2de album in de Jazztopic op dat vlak, waar die eerste (This Meets That) me teleurstelde is dat bij deze een compleet ander verhaal. De voorbije weken heeft me dit album erg vermaakt, wel viel me op dat ik mijn aandacht snel verlies bij dit album.

Sonny is op z'n minst een erg sterke speler, zijn solo in As We Used to Sing vind ik echt magnifiek, de composities zijn stuk per stuk erg geslaagd met name Promises Kept en Many Mansions. Van erg krachtig tot rustig, het komt allemaal aan bod op dit album op een erg sterk niveau, de medespelers zijn al even indrukwekkend: Moffet kan aardig bassen, Pharoah Sanders is zowat een van de sterkste blazers in de Avant-Garde, zijn stukken hier dan zijn ook keer op keer om met je mond vol tanden van te staan, steek daarbij nog een van de allerbeste drummers aller tijden Mr. Elvin Jones en je zit met een line-up om "U" tegen te zeggen.

Als die line-up dan nog hun best doen en sterk komen krijg je een classic als dit,

Dikke 4,5*.

Een goed gezelschap dat goed speelt, maar die electrische gitaar verpest het voor me. Ik erger me rot aan de stand van de versterker waardoor het voor mij teveel naar gitaarmasturbatie gaat klinken.

Ik zal hem nog een paar kansen geven voordat ik mijn stem uit breng, maar tot nu ben ik na een track of 3 a 4 naar de geluidsinstallatie gelopen om iets anders op te zetten.

Jij weet het vaak tot de kern samen te vatten..

Maar voor de liefhebber van de electrische (jazz)gitaar moet dit album toch een waar genot zijn

Teruggebracht naar 4*,

Many Mansions blijft een topnummer, maar de rest van het album doet me beduidend minder. Het klinkt als geheel erg sterk en alle composities zijn idd geslaagd maar 4,5* vind ik wat té veel voor dit werkje, is dit zo ongeveer het beste album in zijn soort?

James Blood Ulmer met Ornette Coleman op altsax.

Ik volg je even niet hier. Als de stand van de versterker anders was geweest is het met hetzelfde spel dan opeens geen gitaarmasturbatie?

inderdaad.

De combinatie van het spel met het distortiongeluid gaat er bij mij niet lekker in.

Elektrische gitaar en jazz zal 'm voor mij niet snel worden. Zo ook hier niet. Gitaarloze stukken wel erg genietbaar.

Met: Pharoah Sanders (tenor saxofoon), Sonny Sharrock (gitaar), Charnett Moffet (bas), Elvin Jones (drums).

Wat was het lang geleden dat ik deze had beluisterd. Ik denk zelfs voor het laatst tijdens het jazz album Vd week topic. En wat jammer eigenlijk want ik was even vergeten hoe briljant deze was. Tot ik em voor 5 kleine euro’s op de beurs zag liggen en dan maakt je hart een sprongetje. KOPEN!

Zoals een aantal users hieronder heb ik persoonlijk maar heel weinig met de elektrische gitaar in jazz. De albums waar ik het een succes vindt zijn op 1 hand te tellen. Des te meer mijn verbazing dat een aantal het hier storend vinden want juist op deze plaat vind ik het verre van storend. Wat een band, wat een sound en wat een plaat zeg!

Het klopt, het album is niet zo consistent dat werkelijk elke compositie de volle 5 verdient maar wat zit het er dicht tegenaan. En bovendien: sommigen ontstijgen die 5 sterren bijna. De opener Many Mansions ? hij knalt er vollledig in meteen. Sanders is bijna terug in de ‘60s: deze band haalt werkelijk het beste in hem naar boven. Hij scheurt, maar lijkt zich toch nog volledig bewust van de rest. Who Does zege Hope To Be straalt dan weer een prachtige rust uit. Mooi thema, subtiele improvisaties. Many Mansions en Once Upon a Time zijn die andere gigantische hoogtepunten.

Even een ode en dank aan Sharrock. Want het is hij, die er ook uitspringt terwijl zijn instrument mij niet ligt. Hij luistert, speelt in, breekt af, knalt eruit of trekt zich subtiel terug. Soms zijn drie noten voldoende, een andere keer speelt hij lekker op het randje en hard en vulgair. De hier benoemde term gitaarmasturbatie herken ik dan ook niet (dan moet ik eerder denken aan iemand als Steve Vai). Tenzij je masturbatie natuurlijk in de positieve zin des woords ziet, maar das toch een hele andere handeling.

Elvin Jones spreekt uiteraard voor zichzelf. Ook in 1991 staat hij nog net zo sterk, klinkt hij nog net zo fris. Briljante drummer. En Moffett krijgt hier terecht lovende woorden. Hij lat zich niet intimideren en speelt een uitstekende partij. Hij wordt wel benoemd als onbekend maar dat valt wel mee. In de moderne jazz scène toch wel 1 van de meestgevraagde bassisten. Speelde met o.a. Ornette Coleman, Geri Allen, Kenny Garrett afijn niet de minste.

Dit is een plaat die me echt weer even op het puntje van Mn stoel deed zitten. Spanning, emotie, samenspel, melancholie het is er allemaal op te vinden. Terecht als één van de klassiekers benoemd uit de jaren ‘90. En ik denk ook echt wel iets voor Tony

Als je mijn top 10 wel eens bekijkt weet je dat ik al heel lang een groot fan van gitaren ben, vooral in de handen van Frank Zappa dan. De laatste jaren heb ik mijn steeds grotere liefde voor jazz ook in mijn top 10 tot uitdrukking laten komen. Jazz en gitaren lijkt dan wel the best of both worlds. Dus dit album klinkt mij als gitaarmuziek in de oren! Staat op de lijst voor beluistering!

Geweldige tip, itchy! Blijkbaar loog ik over het feit dat ik Sharrock niet ken, want Last Exit draai ik al jaren. De link met Weather Report is ook niet ver weg, gezien hij zo te zien gespeeld heeft met zowel Wayne Shorter als Miroslav Vitouš. Dus ja, dit is inderdaad het jazz hoekje waar ik mij momenteel graag in begeef.

Lekker vrij, lekker noisy. Ietsje meer gestructureerd wellicht. Niet erg, zo'n ballad als Who Does She Hope to Be is ook prachtig.