Sonny Sharrock - Ask the Ages (1991)

Elektrische gitaren in de Jazz hoorde ik nog niet zo prominent, en is zeker een van de leuke verrassingen hier. Hier en daar doet het gitaargeluid me wel denken aan Yes ten tijde van Yessongs. Anderen die dat ook hebben? Jammer is dat de bas wat naar de achtergrond verdwijnt. Ik vind daarnaast de drums erg goed; echt om van te genieten. Bij Once upon a Time en het openingsnummer valt-ie het meeste op en dan heb ik ook meteen de twee meest aantrekkelijke stukken voor mij genoemd. Als geheel toch niet een album om vaak in zijn geheel te horen. Once Upon a Time zal als nummer een blijvertje zijn voor mij, echt een bijzonder stuk, maar een nummer als 'Many Mansions' is bij een derde beluistering toch al behoorlijk vervelend.

Net na lange tijd weer eens geluisterd en wat is het toch een heerlijk plaatje. Dit is weer zo'n album dat met verve weet te balanceren over die dunne grens tussen toegankelijkheid en experimenteerdrift. De composities zijn fantastisch en het spel ook. Maar ja, wat wil je ook met Sharrock, Jones en Sanders? Moffett op bas weet zich inderdaad geweldig staande te houden tussen deze jazzreuzen. Ik ga er toch maar eens een halfje bij doen.