Bobby Hutcherson - Dialogue (1965)

Ik heb Bobby Hutcherson leren kennen via de albums van Jackie Mclean. Daar speelt hij heel dienstbaar maar wel berecreatief. Totaal anders dan bijvoorbeeld een Bags.
'Solo' trekt hij hier wat feller van leer en gaat met deze prima band lekker los. zeker de moeite waard.

Dit soort vroege avant-garde/post-bop is meestal spekkie naar mijn bekkie (Middeleeuwse uitdrukking die ik voor deze passende gelegenheid weer eens vanonder het stof vandaan gehaald heb)
Toch wil het tussen mij en dit abum niet helemaal lukken. 2 redenen

1. Het ongelooflijk vervelende (wat is het?) rumbaritme in Catta . Ik snap het idee, maar erger mij kapot. Het doet mij denken aan een foute bruiloft..niet iets wat ik met coole 60's avant jazz associeer. Ik weet het, Hubbard en Rivers blazen de longen uit hun lijf, maar daarmee redden ze het geheel niet van dat intens vervelende ritme.
2. Idle While en Les Noirs Marchent dwarrelen naar mijn idee net iets te veel zonder dat het spannend wordt..ik heb het graag "free" en luchtig, maar deze tracks komen nergens vandaan om vervolgens ook nergens te eindigen....

Kant 2 (heb dit op lp) is echter wonderschoon en deze twee nummers bezorgen het album dan toch nog 3,5*

Het Afro-Cubaanse Salsa ritme (luister naar de 3/2 clave) vervelend? Ooo-ké,.....
Over "foute" bruiloften gesproken, ik was een keer op een Surinaamse bruiloft waar onder andere ook veel Salsa werd gespeeld. Nou, ik kan je verzekeren dat was alles behalve vervelend.
Maar goed, pretfrit is niet meer bij MuMe maar ik wou dit wel even gezegd hebben.
Gaaf nummer met dito beat overigens.

Voor de rest vind ik dit een goed album van Bobby Hutcherson die ik voornamelijk ken van Out To Lunch.
Mooi intens vibrafoon-werk (Lionel Hampton next level?) met een geweldige band waarbij ik overigens tot mijn genoegen zie dat Andrew Hill er ook in meespeelt.
Helaas gisteren gestorven wat ook de aanleiding was dat ik deze plaat heb opgezocht.

Het officiële debuut van Hutcherson als bandleider wordt alom geroemd (5 sterren in The Penguin Guide to Jazz...) en zal destijds zeker een frisse wind zijn geweest. 55 jaar later blijft voor mij vooral de tweede helft van het album overeind staan. Van composities als 'Dialogues' word ik heel erg blij. De eerste drie composities zijn zeker niet vervelend, en er is genoeg te beleven, zeker als Freddie Hubbard los komt van de band. Mijn referentie in Hutcherson's discografie is 'NOW' en daar zijn deze als eerste uitgebrachte opnamen een heel stuk van verwijderd. Er is genoeg speelplezier, maar de diepte ontbreekt mij nog iets te veel, behalve dan op het titelstuk. Dat zegt niets over Bobby Hutcherson, en niets over zijn geweldige band, maar meer over mijn ongeduld om geweldige dingen te willen horen van deze man en zijn companen.

Deze wordt inderdaad gezien als het officiële debuut van Bobby Hutcherson als bandleider (eind 1963 nam hij al wat nummers op, die in 1999 onder de noemer The Kicker alsnog uitgebracht zouden worden), en wat voor een debuut! Nu is alleen de line-up al om van te likkebaarden, natuurlijk:

Bobby Hutcherson: vibrafoon - marimba
Sam Rivers: tenor sax - soprano sax - klarinet - fluit
Freddie Hubbard: trompet
Andrew Hill: piano
Richard Davis: bas
Joe Chambers: drums

Eerder speelde Hutcherson al mee op o.a. Out to Lunch! van Eric Dolphy, Idle Moments van Grant Green en Judgment! van Andrew Hill, die overigens 3 van de 5 stukken op dit album (plus bonustrack Jasper) componeerde.

Deze plaat kreeg destijds (en nu nog steeds) erg lovende kritieken, en daar kan ik het alleen maar mee eens worden. De vijf composities sprankelen, en blinken uit in variatie. De opener klinkt heerlijk broeierig en latino, Idle While doet dan weer wat weemoediger naar adem happen, en Les Noirs Marchent is een geëngageerd (Civil Rights Movement!) meesterwerkje uit Hill's koker. Het hoogtepunt vind ik echter het titelstuk, met een hoofdrol voor Hutcherson zelf, maar vooral heerlijk samenspel; de groepsdynamiek op z'n best!

4 sterren

Echt een fantastisch stel mafkezen bij elkaar, natuurlijk. De laatste maanden is dit één van de platen die ik het vaakst heb gedraaid. Eerlijk gezegd de eerste Hutcherson-plaat die ik hoor die ik écht bijzonder vind, al zou ik het de plaat gunnen dat ik hem nog beter zou vinden. Het is allemaal origineel en uitdagend en de heren zijn enorm goed op elkaar ingespeeld en slepen je wel mee in hun wereldje. Tegelijkertijd heeft het soms ook iets vrijblijvends, waarbij ik toch aan het einde denk, tja, wat vind ik hier nou van? Een plaat om nog een half leven op te kauwen misschien. Niet erg.

Ik draai voor het eerst de CD versie hiervan waar bonustrack Jasper op staat. Dat vind ik juist één van de betere nummers van deze Andrew Hill gekleurde sessie. Dit samen met het nummer daarvoor Ghetto Lights en het fraaie openingsnummer Catta, met latin piano. De rest van de muziek is toch behoorlijk experimenteel/licht weird, maar niet onaardig.

Vier nummers hier zijn van pianist Andrew Hill en twee van drummer Joe Chambers. Die laatste twee, Dialogue & Idle While vind ik ietsje minder. Op trompet horen we Freddie Hubbard, Sam Rivers op saxofoon & fluit en lekker op dreef op bas is Richard Davis. Tot slot op vibrafoon en ook de bandleider: Bobby Hutcherson himself. Toch een interessant post bop album dit.