Anastacia - Not That Kind (2000)

Toch wel een erg mooi debuut van Anastacia. Nergens krijg ik het gevoel alsof ik luister naar een plaat die meer dan tien jaar oud is. Dat zegt wel wat over de kwaliteit van haar nummers. Ik vind haar nog steeds één van de beste zangeressen van dit millennium. Je moet wel van haar kleurklank houden; doe je dat niet, dan zal het wel nooit wat worden tussen jou en Anastacia. In ieder geval staat het buiten kijf dat ze een herkenbaar stemgeluid heeft, probeer maar eens één zangeres te noemen die klinkt als Anastacia (die is er niet, voor zover ik weet). Het mooie vond ik dat ze indertijd met dit debuut een leuke verfrissende mix bracht tussen pop en moderne funk (de revival van de soul was er immers nog niet).

Iets dat niet alleen bleek uit de moderne klassieker I’m outta love, maar ook uit de fantastische, helaas geflopte single Made for lovin’ you en Love is alive. De twee andere singles, het bombastische Not that kind, en het standaard popliedje met een heel klein vleugje country Cowboys and kisses zijn ook prima bijdragen. Andere nummers die ik ook absoluut de moeite waard vind zijn de drie resterende uptempo nummers Yo trippin’, Wishing well en Same old story. Ballads kan ze vast mooi inzingen, maar op dit album vind ik de ballads, dat zijn alle nummers die ik tot dusver nog niet heb genoemd, niet de moeite waard. Het lijkt wel alsof het haar verplicht werd om een aantal ballads op de CD te zetten, om zo wat afwisseling te bieden. Alleen al de teksten van I ask of you of One more chance zijn zo cliché, dat ik er niet met plezier naar kan luisteren. Het valt op dat de uptempo’s een stuk sterker zijn dan de ballads.

Ja, ik zet deze CD nog altijd met plezier op. De ballads skip ik meestal, om die te kunnen beluisteren moet ik echt in de juiste stemming zijn, maar de vlotte nummers kan ik moeiteloos op repeat zetten zonder dat ze me één seconde gaan vervelen. Na al die jaren, wat mij betreft, nog steeds haar beste.

Normaalgesproken hou ik helemaal niet van die gladde popzangeressen met hun overgeproduceerde commerciële liedjes. "Not That Kind" van Anastacia is de uitzondering op die regel. Niet dat ik dit nu gelijk geweldig vind, maar ik irriteer me er ook niet aan. Sterker nog, sommige liedjes zijn behoorlijk genietbaar. Vooral in de uptempo songs veer ik een beetje op. Met name ook, omdat die liedjes een flinke portie soul en funk te bieden hebben. Maar uiteindelijk is de stem van Anastacia die me over de streep trekt. Ze heeft een volkomen eigen klank dat je geweldig of verschrikkelijk vindt. Ik vind haar stem in ieder geval heel mooi en het palet aan liedjes op "Not That Kind" bieden een vehikel voor haar vocale kwaliteiten. Overigens heeft Anastacia me na "Not That Kind" niet meer weten te overtuigen. Toen zijn haar liedjes ten prooi gevallen aan de scoringsdrift van de hitproducers. Noem het guilty pleasure, maar de stem van Anastacia op "Not That Kind" is voor mij de doorslaggevende factor om tot een voldoende te komen.