The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Dit is hun laatste goede plaat (als je hun b-kanten plaat Pisces Iscariot niet meeteld)...zo zonde dat ze nooit meer teruggrepen naar de stijl van deze maar nog meer de eerste 2 platen, beetje het Metallica traject...eerste 3 platen goed en the black album is ook nog goed maar begin van het einde wel.

Ik denk dat je er een goede mini LP uithaalt.

Dit is hun magnum opus en daarbij in mijn ogen het beste album ooit gemaakt, zelfs beter als disintegration van the cure.
In dit album zitten zoveel muziekstijlen verwerkt, zoveel verschillende tempo wisselingen en zoveel verschillende type nummers. Metal, pop (ballads), grunge, shoegaze, art-rock, progressieve metal, dream pop en ga zo maar door. En het blijkt ook perfect te werken en de nummers vullen elkaar echt aan.
Billy corgan gaf alles wat hij had voor het maken van dit album, (al was siamese dream ook zeker geen verkeerde, imo hun tweede beste).
En de stem past perfect bij de muziek. En ja, het moet je wel liggen en het is even wennen.

Ben blij dat ik deze 3 dubbele LP op de kop heb weten te tikken voor relatief weinig geld als je ziet hoeveel hij echt waard is

Ik zat gisteren bij een vriend en die had deze helemaal opstaan. Ik heb dit echt moeten doorstaan. Toen die uitkwam was ik er nochtans gek op, maar nu vind ik dit zo theatraal dat ik het niet kan trekken. Dit is gewoon een soort megalomaan project geworden waar de heer Corgan zijn talent wil etaleren. Talent met hopen maar je moet je wel een weg banen door de geluidsbrij. Het is wat zoals Queen en Muse, nog van die bands. Gelukkig is er Gish nog, waar dat ze nog niet de grootsheidswaanzin hebben om een antidose te geven, en die gaat nu op.

Aan jou top 10 te zien (die overigens gewoon erg nice is hoor) is het logisch dat je dit niks vind. Dit is megalomaan en heavy, intens en bombastisch. Ookal bevat dit album ook ballads en rustige stukken.
Toch gek hoe smaken verschillen. Ik vind dit zn beetje het beste stukje muziek dat er is

Ik hou nochtans ook van thrashmetal, maar dat is dan ook de minst bombastische metal genre

Jellybelly live mogen meemaken vorige zaterdag. Eargasm
Evenals tonight, tonight, butterfly uiteraard, 1979, thru the eyes of ruby en zero.
Magic.

Er zit nogal een hoop in, zeker niet allemaal even goed of my cup of tea. Een beetje editing en je hebt een klassieker van 45-50 minuten te pakken.

Ik heb dit album nu voor de 2e keer aangezet en het is ploegen, snap niet waarom dit zolang moet duren. Er staan echt een paar knallers op tot nu toe, de langzame nummers blijven sowieso niet plakken bij mij.

MC eind 1995 gekocht en alhoewel deze best een paar uitstekende nummers bevat is het wat mij betreft vooral overdaad. En u weet wat ze daarover zeggen.

Geweldige plaat nog steeds, alleen het concept heb ik altijd nogal vaag gevonden.

AI maakt er wel chocola van:
"The city was cast in the bruised purple of twilight as Zero sat on the edge of the tall grass, watching the fireflies flicker like dying stars. He felt like a tourist in his own life, a boy who had lived a thousand years before his eighteenth birthday. In his pocket, he carried a silver charm of Starlight, a reminder of a girl named June who had once promised him that the world wasn't as empty as it felt.
He remembered the morning clearly—the Dawn that felt like a beginning. They had driven his beat-up car toward the edge of the world, screaming lyrics at the sky until their throats were raw. For a moment, the "Infinite Sadness" he carried felt light, almost like hope. They were the Disarmed, the ones the world forgot, finding a strange majesty in their own isolation. June had looked at him, her eyes bright with a manic energy, and whispered that they were "Bullet with Butterfly Wings"—beautiful, volatile, and trapped in a cage of their own making.
But as the sun began to sink, the "Galapogos" of their shared world started to drift apart. The "Thru the Eyes of Ruby" filter they saw the world through began to crack. Silence replaced the feedback of the radio. By the time the "Thirty-Three" suns had set, June was gone, leaving only the scent of lilies and the cold reality of the "Tonight, Tonight" that would never actually arrive.
Now, under the "Muzzle" of a heavy sky, Zero looked at the moon. He wasn't angry anymore; the rage had burned down into a soft, glowing ember of melancholy. He realized that the "Cupid de Locke" had never intended for them to stay together. They were just two ghosts passing through a "Beautiful" dream. As the first notes of the night’s crickets rose like a lullaby, Zero lay back in the grass. He closed his eyes, finally letting the "Farewell and Goodnight" of the day wash over him, knowing that tomorrow he would wake up and do it all again."