Danzig - Danzig (1988)

Klasse plaat. Buiten het MTV-hitje Mother zijn tracks als Twist Of Cain, She Rides of Am I Demon nog altijd zeer goed. Prima voorbode op wat nog komen moest op de volgende platen.

Eerste en beste van Danzig

Het eerste solowerkje van het schizofrene Jerommeke met de Elvis snik. Tja, best aardig, maar ik heb liever zijn werk met de Misfits en (in mindere mate) Samhain. En wat een baggerproductie, deze plaat knalt voor geen meter. 2,5 ster.

Ik onderneem voor de zoveelste keer een poging om dit volledig te kunnen "uitluisteren", maar het zal me weer niet lukken: wat een zagevent van een zanger en wat een vlakke productie. Glenn Danzig ken ik enkel van deze groep, ik ken zijn verleden niet dus daar geen kwaad woord over, maar ik leg me er bij neer dat deze plaat me niets zal doen. Glenn Danzig, Jerommeke, inderdaad...

Aardig debuut. Mother springt er bovenuit. Soul on Fire, Am I Demon, She Rides en opener Twist of Cain zijn ook prima songs.

Dit is een uitzonderlijke plaat die Glenn Danzig eindelijk op de wereldkaart zette. Strakke productie van Rick Rubin die richting gaf aan deze band. Klassieker.

Net een keer beluisterd, het luistert allemaal prima weg en knalt lekker. Mother is natuurlijk bekend, voor de rest klinkt het voor als nog een beetje van ´t zelfde. Maar dat maakt gezien de lengte niet uit.

Onverwoestbare plaat die mede door de heerlijke,kale productie maar niet verveelt.De songs zijn van een constant hoog nivo met Am i demon,Soul on fire,Mother enPossession als uitschieters.Dit is zoals rock moet klinken;het zoveelste hoogtepunt in de carriere van Glenn Danzig.

Leuk dat Mother is opgenomen in The Hangover deel 3. Zat er toch nog een hoogtepuntje in de film

Ik vind hem eerder qua stem wat lijken op Jim Morrison.

Van alle heavy metal "solo acts" (Ozzy, Dio, King Diamond...) staat Danzig bij mij aan de top. Ik weet niet hoe het komt, maar die Elvis/Jim Morrison/Roy Orbison stem gecombineerd met die klassieke metal/hard rock riffjes werkt als een regelrecht schot in de roos. Dat de man een ongelooflijke eikel is, is alom bekend maar dat heeft met de muziek natuurlijk weinig van doen.

Zijn stem lijkt mij meer overeenkomsten te hebben met Ian Astbury van The Cult. Op Spotify is het nummer Mother niet te beluisteren (alleen een live versie uit 1992), dus kan ik het album niet beoordelen. Maar het tweede en derde album klinken in mijn bescheiden oren toch beter.

De stem van Glenn Danzig heeft de tand des tijds toch beter doorstaan dan die van Ian Astbury.Ook zit er wat meer afwisseling,bereik en diepgang in.
Wat het debuut betreft,toch het beste album wat mij betreft door de mooie kale productie en absolute toppers als Possession,Soul on fire,Am i demon en Mother (die bij mij op Spotify overigens gewoon beschikbaar is).

Ik zit in België op Spotify; wellicht is er enig verschil tussen de Nederlandse en de Belgische Spotify. Zou vreemd zijn, maar bij mij is Mother niet te beluisteren.

Ok, Black Laden Crown was nog niet uit toen, maar dat album laat wel anders horen.

Tot voor kort had ik alleen Danzig III in mijn CD-kast staan. Nu deze op de kop getikt samen met Lucifuge.

Wat een heerlijk album is dit. Over de productie zijn de meningen hier verdeeld maar ik geniet erg van deze droge, transparante sound. Met name het kenmerkende plexi-gitaargeluid klinkt open en toch moddervet in combinatie met de basgitaar. De drums staan volledig in dienst van de nummers waarbij geen klap teveel wordt gegeven.

40 minuten bluesy hardrock die voorbij vliegen zonder dat het album ergens inzakt.

80/100

Prima debuut van ons Glenn, heerlijk voor op de achtergrond. Leuk dat Hetfield een paar nummers komt meehelpen, maar volgens mij niks qua vocalen. Maar misschien heb ik ernaast geluisterd.
Twist of Cain, Mother en Am I Demon zijn voor mij de klassiekers.

Het debuutalbum van Danzig als solo-artiest wint bij mij snel terrein op opvolger Lucifuge die ikzelf jare lang bovenaan plaatste. Toch blijkt keer op keer bij beluistering van dit album dat het bluesy stijltje met zijn uiterst sobere voorkomen uiterst effectief is en nog altijd fier overeind staat. Om over de krakers als Mother, Not Of This World en Am I Demon nog te zwijgen.
Danzig leverde in 1988 proto jaren 90 hardrock aan. Dat niettemin zeer tijdloos is gebleken. Ook het gortdroge geluid speelt een belangrijke rol hierin.

Overigens zijn de bijdragen van James Hetfield 'uncredited'. Ze stellen niet veel voor en waren net zo herkenbaar als George Michael's bijdrage aan Elton John's Nikita of die van Ozzy op de Alice Cooper hit Hey Stoopid. (Die wel gecredit zijn).