Danzig - Danzig (1988)

Dit is een uitzonderlijke plaat die Glenn Danzig eindelijk op de wereldkaart zette. Strakke productie van Rick Rubin die richting gaf aan deze band. Klassieker.

Onverwoestbare plaat die mede door de heerlijke,kale productie maar niet verveelt.De songs zijn van een constant hoog nivo met Am i demon,Soul on fire,Mother enPossession als uitschieters.Dit is zoals rock moet klinken;het zoveelste hoogtepunt in de carriere van Glenn Danzig.

Van alle heavy metal "solo acts" (Ozzy, Dio, King Diamond...) staat Danzig bij mij aan de top. Ik weet niet hoe het komt, maar die Elvis/Jim Morrison/Roy Orbison stem gecombineerd met die klassieke metal/hard rock riffjes werkt als een regelrecht schot in de roos. Dat de man een ongelooflijke eikel is, is alom bekend maar dat heeft met de muziek natuurlijk weinig van doen.

Tot voor kort had ik alleen Danzig III in mijn CD-kast staan. Nu deze op de kop getikt samen met Lucifuge.

Wat een heerlijk album is dit. Over de productie zijn de meningen hier verdeeld maar ik geniet erg van deze droge, transparante sound. Met name het kenmerkende plexi-gitaargeluid klinkt open en toch moddervet in combinatie met de basgitaar. De drums staan volledig in dienst van de nummers waarbij geen klap teveel wordt gegeven.

40 minuten bluesy hardrock die voorbij vliegen zonder dat het album ergens inzakt.

80/100