Eluvium - Copia (2007)

OMG, hij is er al . Hebben hebben hebben!

Toch nog drie weken wachten hoor.

Nee hoor, voor nu pindakaas ik hem even . Want wachten kan ik absoluut niet.

hij is er al wat langer te krijgen hoor...weekje of 1 1/2 a 2 volgens mij...nog niet gehoord echter...komt wel weer eens een keer...eerst maar eens mijn nieuwe aankopen door.

*nog een benieuwd persoon meldt zich*

hier nog één...

de eerste mp3's die ik opzet in 2007......wow.........Indoor Swimming at the Space Station is door de piano zeer mooi.....

Moge er vele releases volgen dit jaar die dezelfde schoonheid bezitten als Copia.

4,5*

Schoonheid, dat is inderdaad het juiste woord voor deze CD. Nadat Eluvium mij het ultieme genot schonk met de voorloper TATT (Talk Amongst The Trees), heeft deze man opnieuw een parel van een album in elkaar gezet. Beter is ie niet, maar bijna overal is puur genot te vinden. Het opent perfect met Amreik, waarin Eluvium meteen een typisch ''Eluvium-sound'' neerzet zoals ik die het liefst heb van hem. Je zit meteen in de sfeer, en gelijk volgt meteen het mooiste nummer van de CD en misschien ook al van 2007. Ik weet het, het is wat vroeg om te zeggen, maar Indoor Swimming At The Space Station ligt absoluut op het niveau van de voorganger van deze plaat. Meteen weer kippenvel, rillingen, traanogen in positief opzicht als het nummer je oor streelt. Ook Seeding You Off The Edges bevat de typische sound van Matthew, waar het brien opnieuw wordt getrakteerd op prachtige ambient. Maar dan volgt een (prachtig) nummer waarin Eluvium voor mij zijn typische sound niet haalt. Af en toe gooit hij er de piano wel eens in. In dit nummer doet hij dat voortreffelijk, het is adembenemend mooi. Maar het past níet in de sfeer die je ook bij TATT (de sfeer van perfecte drones). Maar hiermee maakt Eluvium het wel een stuk toegangelijker, het klinkt niet meer zo (briljant) ingewikkeld, maar hij haalt wel zo'n beetje het maximale uit zijn piano. Requiem On Frankfort Ave is een wat korter nummer waarin Matthew wat licht speelt met de viool, waarin het meteen weer prachtig combineert met de drones. Ook in Radio Ballet maakt Eluvium het ons wat toegangkelijker met de piano. Het is weer mooi, maar net niet van het niveau als nummer 4. (Intermission) is een kort ''nummer'' waarin Matthew wat aan het kloten is met een... ja wat is het eigenlijk? Maakt niet uit, want het duurt nog geen minuut. After Nature komt er meteen achterna. Ook dit nummer is niet lang, maar brengt wel 2 minuten prachtige ambient. De piano komt weer tevoorschijn in Reciting The Airships. Opnieuw is dit wel prachtig gecombineert met de drones, waardoor wegdromen weer gegarandeerd is. In Ostinato brent Eluvium de kerkorgel in het spel (toch?), en maakt hiermee een van de mooiste nummers van het album. Schi-tte-rend. Pure vakmanschap. Hymn #1 is een kort nummer waarin we weer even de piano horen. Op de achergrond meen ik een waterval te horen, maar daarin kan ik me vergissen. We zijn bij nummer 12 en de CD is dus al helaas bijan voorbij, maar wel eens een perfecte afsluiter gehoord? Repose In Blue is dat een. Samen met Indoor Swimming is dit een van de twee parels van deze CD. Hier hoor ik Eluvium op zijn best, perfecte drones, met alle gevolgen van dien: kippenvel e.d. Ruim halverwege het nummer wordt het wat drukker. Of Eluvium nou bommen in het spel brengt, of dat hij gewoon met een basketbal hard staat te gooien op de vloer van een gymzaal is niet bekend, maar het geeft het nummer wel iets extras.

Voor mij is dit nu al hét album van 2007. Mensen moeten goed hun best doen om het niveau van deze plaat te behalen (op electronic-gebied uiteraard). Dat niveau luidt: oorstrelend mooi, maar net niet perfect. Maar alsnog, een stevige 4,5*. Een mooiere plaat om het jaar mee te beginnen kon ik me niet wensen.

Ligt het aan mij of doet Ostinato wel heeeeeeeeeeeeeeeeeel erg veel aan U2 - Where the Streets Have No Name denken?

Ik begon spontaan mee te neurien.

WAUW!
Prachtig plaatje.
Mooie nummers met als uitschieter Prelude for Time Feelers, een song die zo van Max Richter of Rachel's kon geweest zijn. Prachtig pianowerk.
Deze plaat, een 4*

Ik hou best van ambient hoor, maar dit vind ik wel erg flauwtjes en niet verrassend.

3*

Ik zag dit album erg hoog aangeschreven staan en heb het gedownload en meerdere keren geluisterd maar het is zooo saai. Ik vind het zeker niet slecht of lelijk ofzo maar er gebeurd helemaal niets in. Soms een pianodeuntje, soms een geluidje daar en daar blijft het bij. Ik heb het album meer kansen gegeven dan ik met de meeste albums zou doen met dit soort muziek en het toch zeker 4 a 5 keer geluisterd maar het was zo saai dat ik niets anders kan geven dan een 1,5.
Ik had het gevoel dat ik 54 minuten naar een intro heb geluisterd.

waar heb je gedownload?, ik ben wel benieuwd naar dit album

Gewoon op soulseek.

ok dank je

Tja, je moet het voelen, anders heb je vrij weinig aan deze plaat. Maar als je het het wél voelt zoals ik, krijg je een onbeschrijfelijk gevoel .

Wat moet ik me hier bij voorstellen? Ambient ofzo? Lijkt het op Boards of Canada of Can?

Het is inderdaad ambient,
zie hier een filmpje.

Guess what?
ME LIKE!!!

Onders dat ik een metal liefhebber ben vind ik dit GE-WEL-DIG!
Eerder luisterde ik al veelvuldig naar Boards of Canada, maar dit is nog beter!
Heerlijke muziek die me af en toe kippenvel en branderige ogen bezorgt.
4,5*

De laatste tijd ben ik me een beetje aan het verdiepen in ambient. Dat valt tot op heden niet tegen. Rachel's, Max Richter en Pan American vind ik niet zo bijzonder, Murcof is al een stuk beter, bij Stars of the lid begint het kwartje langzaam te vallen en Deaf center en Biosphere vind ik erg goed.

Mijn nieuwe favoriet is echter Eluvium. De warme, sfeervolle, melodieuze en minimalistische sound spreekt mij meteen aan. Wel vind ik het jammer dat de piano een wat grotere rol in de muziek van Eluvium is gaan spelen. Dat geeft de muziek een beetje een muzakkerige uitstraling. 4*.

Titan, probeer dan ook zeker zijn album Talk Amongst The Trees, die is nóg beter dan deze. Ook Lambent Material is aan te raden. Eluvium is echt de parel in mijn muziekwereld.

Edit: Ik zie dat je Talk Amongst The Trees al geluistert hebt, goed bezig .

Hier had ik dus nog nooit van gehoord (komt waarschijnlijk, omdat ik me nooit heb verdiept in het electronic-genre), maar mensen mensen, wat is dit toch heerlijke muziek! Ik werd in eerste instantie al gegrepen door de prachtige hoes. Deze hoes straalt precies het gevoel uit, dat ik krijg, als ik deze muziek hoor. Wandelen door groene heuvels, zo nu en dan woeste hoogten en gronden, bomen die soms dreigend (donker) afsteken tegen een lichtgroene achtergrond van gras, konijnen die aan het spelen zijn, hazen die voorbij rennen, herten die schichtig om zich heen kijken (is het vertrouwd om naar de rivier te gaan??)...........

Wordt bijgeschreven op het "toekomstlijstje".

ziet er leuk uit, ga ik eens proberen

Denk eraan mensen, luister deze plaat:

- S'avonds/s'nachts
- Absoluut met koptelefoon, uiteraard
- Waar het rustig is, neem als voorbeeld je kamer/bed
- Als je nog redelijk fit/wakker bent, anders val je gegerandeerd in slaap , en dat komt dan door de ultieme dromerige nummers die op deze CD staan, zó ongelofelijk ontspannend dat je er letterlijk in weg kan dromen (niet omdat ze saai zijn dus imo)

En dat is natuurlijk niet de bedoeling, of je moet hem gebruiken om in te slapen . En iedereen die deze plaat een kans gunt wil hem toch van begin tot eind luisteren... toch?

Dit is duidelijk géén plaat die ja achter de computer moet luisteren, en daarom heb ik em gisteren in bed geluisterd mét koptelefoon etc. Dat was tevens mijn eerste Copia luisterbeurt (ik ga meestal heel laat naar bed en dan heb ik geen zin meer in muziek). Echt heel erg mooie pianostukjes en strijker-drones (werd ook al in klassiek toegepast). Deze komt alvast in het top10 lijstje van 2007. Ik begin met een 'voorzichtig' cijfer.

4,0*

*edit* Ik zie dat dit door 1 persoon gemaakt is?

100% waar ja. Het staat ook op zijn MySpace onder ''band members'': Matthew Cooper - Anything and everything .

ik heb geluisterd en bevonden.

Er zijn in deze wereld heel veel ambient platen, sommige erg mooi, sommige echt niet om aan te horen.
Naast de emotie speelt er natuurlijk ook nog zoiets als goed gespeeld en slecht gespeeld mee.

Nu gaan we het over dit album hebben.
De beste meneer die dit album heeft gemaakt beheerst zijn instrumenten erg goed, dit is duidelijk te horen. Erg verfijnd piano spel komt er naar voren. Ook de andere instrumenten zijn alleraardigst gespeeld. Niks mis mee.

Echter, elevator music zit ook erg goed in elkaar, wordt met veel vakkundigheid in elkaar gezet. Dit maakt het nog niet mooi. Hetzelfde geldt voor deze plaat.
Vermoedelijk had meneer Cooper vernomen dat modern klassiek binnen de ambient weer helemaal populair is. Artiesten zoals Deaf Center en Goldmund krijgen recensies waar je helemaal gek van wordt zo goed. Harold Budd heeft met zijn Avanlon Sutra zijn meesterwerk afgeleverd en Stars of the Lid komen weer met een nieuw album.
Nu is er een groot verschil tussen de voorgenoemde heren (ja het zijn allemaal mannen) en deze Eluvium plaat. Dat verschil wil ik graag benoemen als "kaas".
Waar de andere heren een spanning weten op te bouwen weet meneer Cooper met name heel veel kaas op te bouwen.
Spanning is iets dat ver te zoeken is in dit album, enkel zijn er wat zoetsappige piano riedels terug te horen die doen denken aan de soundtrack van "the piano" maar dan zonder referentie kader (en gespeeld op een electronische piano en niet een echte).
Gelukkig krijg je midden in de plaat een intermission, wat field recordings met wat ruis erover heeen die het geheel van de plaat lijken te breken (althans dat zou je toch verwachten van een intermission) maar helaas mocht het niet zo zijn dat dit gebeurd.
Na deze intermission gaan we vrolijk verder met onze zoetsappige strijkers en piano's. Enige hoop dit zich nog voor in het nummer Ostinato, doch is het leed al zo groot dat deze orgeldreun de boel echt niet meer kan redden.
En om dan te eindigen met response in blue, tsja wat zal ik zeggen. Blauw ja, ik voel me nogal blauw.

Ieder jaar kent zijn tegenvallers en dit is er een van, zeker na de toch wel erg mooie albums die Eluvium ons eerder heeft gebracht met Talk Amongst the Trees en de Travels in Constants EP.

Helaas kan ik er niet meer van maken dan een 2.0 en daarmee is het een van de laagst scorende ambient albums die ik ken (waar ik het eind van heb gehaald en de gemiddelde Pete Namlook plaat niet meerrekenend)

Dan snap ik niet waarom iets als Sigqan geen kaas zou zijn. Het zal wel aan jou definitie van 'spanning' liggen, of is dat niet waar en zou je het mij duidelijk kunnen maken?

Sigqan heeft voor mij wel degelijk spanning. Er zit een duidelijke opbouw in die je aandachtig laat luisteren, waar dit volstaat als liftmuziek en supermarkt achtergrond muziek.
In sigqan zitten veel diepere lagen, is veel meer te ontdekken dan op het eerste gehoor lijkt.

Daarnaast is dit gewoon echt te cheesy voor woorden en ik hou helemaal niet van cheesy (en al helemaal niet als het ambient betreft)
Ik wil niet zeggen dat ik new age walging krijg, maar het komt er in de buurt (iets wat ik gisteren bij een ander ambient album wel had, wat dan ook meteen weer weg ging...dat trok ik niet meer dan 2 nummers)