Barclay James Harvest - Turn of the Tide (1981)

Wauw! "We are love." Wat een heerlijke vaststelling eigenlijk, erg sober gebracht, alsof iedereen dat al doorhad. Heel bedachtzaam in een muzikaal kleedje gegoten, met quasi improvisaties (zoals in het openingsnummer) die recht naar het hart gaan. Het album kent een boeiende opbouw van complex naar pure logica, met "We are love." - waarin het repititieve van de begeleidende lijn bijna transcendent, tot in de puntjes uitgediept wordt - samen met Doctor Doctor - met een heerlijk keyboard-loopje - de absolute toppers van het album vormen. Misschien wel één van de beste eighties-platen ooit, met echt alles erop en eraan: van catchy basdeuntjes tot kitcherige elektronische deuntjes (neen Electro, toch geen plaat voor jouw
). Waar nou juist de kracht zit? Volgens mij niet alleen in het doseren van de verscheidene elementen, maar evenzeer het samenbrengen van het bijna oncombineerbare. In mijn ogen een revolutionaire, steengoede plaat.
4,25*

Dit vind ik persoonlijk een wat mindere plaat van ze.

Dit is voor mij de laatste plaat die ik oké vind van ze.
Nadat op Gone to Earth het mellotron inclusief de toetsenist al de deur uit waren gedaan en daarna nog een sterk album (eyes of the universe) werd uitgebracht is het hier toch wel een beetje gedaan met de specifieke BJH sound.
Zoals JJ_D hierboven al zegt: "met alles erop en eraan: van catchy basdeuntjes tot kitscherige elektronische deuntjes" en dat is voor mij nu juist de reden dat ik het minder ging waarderen zeker na dit album.
Dus voor degene die juist van de gladde synthypop houden die moeten vanaf deze plaat BJH kopen en diegenen die meer van de symfonische sound houden die kunnen beter naar de platen hiervoor kijken.
Toch staan op deze plaat wel een aantal mooie nummers en in z'n geheel goed luisterbaar.

Deze cd heb ik denk al een jaar of 15 in huis.
Ik kan er niet meer opgewonden van raken.
Het is nogal gladde symfo met weinig ziel.
Met name het Les Holroyd spul is hier van een bedenkelijk niveau.
De man heeft al een zoet voorkomen en de liedjes stralen weinig kracht uit.
Mooiste song is de afsluiter In Memory Of The Martyrs.
Dit nummer heeft nog iets van de oude magie.Mooi tapijtje van toetsen en smaakvolle melodie.

Mooi album. Woolly ging pas na XII uit de band omdat hij het niet eens was met de muziekrichting die de groep op was gegaan na octoberon. Soulmate John Lees Heeft zich toen voorgenomen, Om op elk album nadat wooly was vertrokken een vreemd experimenteel nummer op te nemen. Het is heel jammer dat woolly is vertrokken hij was toch het geweten van de band oftewel de ziel van de band. Hierna namen de spanningen toe in de band.
Maar dat neemt niet weg dat het wel zeer goede muzikanten waren.
Favorieten op deze album zijn How do you feel now,Echoes and Shadows.In memory of the Martyrs .

Een van de eerste platen die ik had van BJH..

De compostities zijn wel leuk (met name die van John Lees) maar ze zijn zo tergend saai uitgevoerd.
Sommige nummer duren ook veel te lang (Memory of the Martyrs en I'm Like a Train en Echoes and Shadows)...

Eigenlijk zijn alleen Death of a City, Highway for Fools en Back to the Wall enigszins leuk...

Inderdaad een wat futloze bedoening . De produktie helpt ook niet echt mee . Alle power ontbreekt en het is zo steriel als de pest . Ik vind Memory Of The Martyrs daarintegen het beste stuk omdat in die song enigzins de juiste spanning en sfeer wordt neergezet .

Dit album wordt eindelijk weer opnieuw uitgebracht: Turn Of The Tide: Amazon.co.uk: Music

Gelukkig maar want Turn of the Tide ontbreekt nog in mijn collectie. Er staan ook 2 bonus tracks op: Shades of B Hill en de single versie van Life is for Living.

Alles wat je leest over BJH meld zo'n beetje dat ze in de jaren 80 niet meer echt interessant waren muzikaal en er alleen nog maar commerciële pulp werd uitgebracht. En dus word je voorzichtig. Maar door de jaren heen wel geleerd dat ik beter mijn eigen mening kan vormen dan volledig af te gaan op wat anderen zeggen en dat blijkt ook wel weer bij dit album. Ja, er is niet veel rock meer op dit album te horen (Highway For Fools is feitelijk het enige rocknummer) maar ik vind het nog steeds een heel sfeervol album. Veel toetsenwerk met wel een typisch jaren 80 geluid (duh, het is een album uit 1981, wat had je anders verwacht) maar in de meest recente heruitgave op Esoteric Recordings klinkt deze plaat toch best wel warm.

Ik snap wel waarom juist vanaf deze periode de band heel erg groot werd in de Duitstalige landen. Was natuurlijk deels geluk maar er zit iets in de sound dat aangenaam vertrouwd klinkt maar toch bij de tijd was. En de muziekmarkt was, en in zekere mate is, in die regionen behoorlijk conservatief.

Echoes and Shadows is wel heel mooi(e kitsch ?)....

Halve punt er bij uit nostalgie. Dit was één van mijn eerste platen ooit, en ken elke song wel uit mijn hoofd.

Verder weet ik ook wel dat de heren veel beter kunnen, maar echt slecht is het nergens. Feitelijk staat op deze plaat geen echte grote misser.