Peter Hammill - In a Foreign Town (1988)

Na "A Black Box" het tweede Hammill album dat ik hoorde. Een zeer politiek bewogen album dat een beetje in het niemandsland zweeft (qua muziek en songs) tussen het experimentele en K-group deel van begin jaren 80 en zijn werk vanaf medio jaren 90.

Ik kan er niet veel over kwijt, en anderen blijkbaar ook niet gezien de reacties. Het ontbreken van een zeker danger-element is er zeker eentje van. Toch staan er naast "This Book" niet veel slechte nummers op deze plat. Sommige nummers zouden met wat aanpassingen tot zijn beste werk kunnen gaan behoren. Vooral live.

Deze hoes vind ik voor de verandering dan weer wel erg geslaagd.

highlights: Hemlock (?), Vote Brand X (?), The Play's the Thing
lowlights: This Book, Smile

In deze periode begon Hammill te expirimenteren met meer electronica om tot vollere arangementen te komen. Pas op de platen die hierop volgen (out of water en fireships) lijkt hij hier in te slagen.

Op in a foreign town dus niet. Toch staan er enkele ijzersterke songs op. Hemlock en Sci-Finance bijvoorbeeld. Of de ballade Time to burn en de prachtige ode aan shakespeare the play's the thing. Een slechte score voor deze plaat is dus onmogelijk.

Helaas staan er ook nummers op voorzien van vreslijke schreeuwige arrangement als Auto, Sun city nightlife en Undercover names, die mij steevast de skip button doen opzoeken.

Iemand noemde dit al eerder een overgangsplaat, en dat is het. Als geheel niet bijzonder geslaagd maar belangrijk in de ontwikkeling van de Hammill sound en toch voorzien van enkele klassiekers.

Laatst te pakken gekregen, ben er erg blij mee. Wat opvalt - na al die jaren - is dat het geluid en de manier van muziek maken, voor die tijd modern, nu erg 'vintage' overkomt. Gewoon een Atari-computersysteem met een 24 sporen-programma van Steinberg. Ik vind dat wel zijn charme hebben, het pakt goed uit: Hammill aan het hobbyen. Datzelfde hoor je bij Spur Of The Moment, samen met Guy Evans, uit dezelfde periode. Het geheel is voor Hammill-begrippen wel wat licht verteerbaar, maar waarom ook niet? Het was het begin van een nieuwe periode in zijn werk. Ik moet zeggen dat ik dit liever hoor dan albums als Everyone You Hold en None Of The Above, die lijken te passen bij Hammill als oudere man. Op IAFT hoor ik nog een golf van enthousiasme, het jeugdige verbazen over de toendertijd nieuwe technieken, maar ook de bondige songstructuur hier bevalt mij uitstekend.

Een van Hammill's meer constante albums naar mijn mening.

Hemlock en Time To Burn behoren tot de betere nummers van Peter Hammill. Over het geheel genomen is In a Foreign Town echter een van de zwakkere albums van deze artiest. De plastieken electronische arrangementen gooien voornamelijk veel roet in het eten, maar ook de composities komen gemakzuchtiger over.