Accept - Restless and Live (2017)

In 2010 keerde Accept sterk terug met nieuwe zanger Mark Tornillo en bracht sindsdien sterk songmateriaal. In hun eigen Duitsland halen de albums hogere noteringen dan voorheen meestal met originele zanger Udo Dirkschneider het geval was. En omdat streaming in die jaren in Duitsland nog geen gemeengoed was, zullen de verkoopaantallen best prima zijn geweest.
Blood of the Nations haalde er #4, Stalingrad #6 en Blind Rage #1. Na driemaal studio achtten ze de tijd rijp voor een liveplaat, opgenomen tijdens diverse optredens van de tour voor Blinde Woede. En dan was daar de dvd-versie, opgenomen bij festival Bang Your Head!!! dat een iets andere trackvolgorde kent.
Bij de timing van deze uitgaven kun je je inderdaad met Sir Spamalot afvragen of het iets te maken had met Udo’s livealbum vol klassiekertjes van zijn oude bandje.

Tegelijkertijd speelt de groep veel werk van de jaren Tornillo, die zich overigens met vlag en wimpel door het werk uit de jaren Udo slaat. Wie zoals ik opgroeide in de jaren '80 heeft meer met het oudere werk, dat in de decennia ingebeiteld raakte in mijn neuronen. Maar die nostalgie leidt niet tot de conclusie dat hun vroegere werk beter was. Het valt juist op hoe goed oud en nieuw samengaan.
En verder: in No Shelter een heerlijk duel tussen gitaar en de bas, wat ik van conculega's van Accept niet zo ken. En verder uiteraard spetterende gitaarsolo's, waarbij nieuweling Uwe Lulis ook meer blijkt te kunnen dan "slechts" slaggitaar.

Een geoliede metalmachine die er hoorbaar plezier in heeft en bovendien knalt het lekker vet de boxen uit. Het dubbelalbum haalde in Duitsland #9 in de albumlijst.