Nadia Reid - Preservation (2017)

Onlangs was bij de publieke omroep een interessante natuurdocumentaire te zien over Nieuw-Zeeland. Het land bezit een enorme rijkdom aan alleen daar voorkomende planten en dieren. Het enige land ter wereld waar je papegaaien in de sneeuw kunt zien liggen rollebollen.

Ook enig in haar soort is de Nieuw-Zeelandse nachtegaal Nadia Reid. De combinatie van haar opvallende frasering, haar timbre en het gemak waarmee zij zingt zijn speciaal.

Haar debuut Listen to Formation, Look for the Signs verscheen eind 2015 en werd unaniem lovend ontvangen door de internationale pers, door mij incluis. Het was voor mij toen wel even wennen aan haar bijzondere frasering. Het album belandde uiteindelijk in mijn top tien van dat jaar.

Haar tweede album Preservation geeft een openhartige blik in het gevoelsleven van Nadia. Zelf zegt ze over de nieuwe songs het volgende : “ Preservation is about the point I started to love myself again. It is about strength, observation and sobriety. It’s about when I could see the future again. When the world was good again. When music was realised as my longest standing comfort.”.

Muzikaal gezien ligt het repertoire op de nieuwe cd in het verlengde van het debuut. Zij het dat de songs me deze keer sneller wisten te overtuigen. Haar zang vind ik hier nog net iets meer op de voorgrond treden. Bovendien is ze gegroeid als songschrijver.

Degenen, die haar debuut al kennen en mooi vinden, gaan Preservation ongetwijfeld opnieuw omarmen. De overige lezers hebben intussen eventueel de tijd om alvast tot de datum van de release van Preservation het debuut te gaan ontdekken.

De reden van mijn vroege recensie is het feit dat Nadia in februari een drietal optredens gaat geven in Nederland en België. Het jaar is nog geen maand oud, maar Preservation staat al met stip genoteerd voor mijn eindlijstje van 2017.

Nadia Reid Live:

17/02 ROTTERDAM: V11
18/02 UTRECHT: Club Nine @ Tivoli Vredenburg
19/02 BRUSSEL: Botanique (Witloof Bar)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadia Reid - Preservation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Aan het eind van 2015 dook de Nieuw Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid voor het eerst op in Nederland. Haar debuut Listen To Formation, Look For The Signs maakte bijna net zoveel indruk als het debuut van haar landgenote Aldous Harding precies een jaar eerder.

Inmiddels is Nadia Reid terug met haar tweede plaat en Preservation is wat mij betreft nog iets beter dan het al zo goede debuut. Nadia Reid staat wederom weinig charmant c.q. flatteus op de cover van haar nieuwe plaat, maar voor de rest is het alleen maar genieten.

Net als Listen To Formation, Look For The Signs maakt ook Preservation in eerste instantie vooral indruk door de bijzonder aangename stem van Nadia Reid.

Het is een stem die inmiddels is vergeleken met die van nogal wat folkies van naam en faam (met name Laura Marling wordt vaak genoemd), maar ik hoor toch vooral een bijzonder eigen geluid. Als ik namen moet noemen kom ik op de proppen met Sarah McLachlan, al is de stem van Nadia Reid gelukkig wel wat minder zoet en zweverig dan die van de Canadese singer-songwriter. Hiernaast doen de fluisterzachte vocalen soms wel wat denken aan die van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins, al is de zang van Nadia Reid wel een stuk krachtiger. Kortom, vergelijken is uiteindelijk redelijk zinloos.

Nadia Reid maakte op haar debuut al indruk met haar mooie en bijzondere stem, maar op Preservation draagt haar bijzonder aangename maar ook indringende en emotievolle stem nog wat meer bij aan het fraaie eindresultaat.

Ook in muzikaal opzicht heeft Nadia Reid een flinke stap gezet op haar tweede plaat. De instrumentatie op Preservation is voornamelijk ingetogen, bevat vooral invloeden uit de folk en de Americana, maar weet ook steeds te verrassen door bijzondere en soms behoorlijk krachtige accenten.

Preservation klinkt door deze accenten vaak donker en broeierig, wat weer mooi kleurt bij de stem van Nadia Reid. “lovelorn folk with dirt under its nails” noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het en dat is een mooie omschrijving.

Een aantal songs op de plaat wordt gedomineerd door een akoestische gitaar en zang, maar Nadia Reid experimenteert ook op bijzondere wijze met elektrische gitaren of elektronica, waardoor ze zowel kan aansluiten bij het rijke oeuvre van Joni Mitchell als bij de indringende muziek van Sharon van Etten of de verleidelijke klanken van Julie Byrne, om maar eens drie uitersten te noemen.

Het maakt van Preservation een opvallend veelzijdige plaat, waarop eigenlijk alles dat Nadia Reid aanraakt in goud verandert. Het zorgt ervoor dat Nadia Reid zich met haar tweede plaat definitief schaart onder de smaakmakers van de hedendaagse folk scene. En ik heb zomaar het idee dat Preservation voorlopig nog niet is uitgegroeid. Erwin Zijleman

Eind 2015 debuteerde de Nieuw-Zeelandse Nadia Reid met het aangrijpende en veelgeprezen Listen To Formation, Look For The Signs. Het album stond boordevol enerverende spijtbetuigingen, diepgaand verdriet en onzekerheden, verpakt in muzikaal pakkende folksongs. In haar stemgeluid verwerkte ze haar emoties en dat bracht de bijzondere wijzigingen in de muziek teweeg. Voor de opvolger van het debuut zocht ze vooral naar het hervinden van haar levenslust en het waarderen van wie je als persoon bent. Inhoudelijk komt dit op Preservation vooral in haar zoektocht naar voren, maar verlies en pijn spelen nog steeds een dominante rol in haar muziek.

De titeltrack geeft direct de schoonheid van zowel haar zang als de muzikale ondersteuning prijs. De elektrische gitaar kent in combinatie met de synths een veelbelovende ontwikkeling, waarvan vooral haar aangrijpende stemgeluid profiteert. Een relatie die te lang voortduurt doet Nadia uiteindelijk besluiten om de vriendschap te verbreken. Het is haar zachte stemgeluid waarmee ze het evenwicht weet te bewaren tussen de emotionele tonen en de opkomende frustraties. Nergens doet ze de werkelijkheid mooier zijn dan wat haar in de realiteit tegemoet komt. De gegeven frustraties dringen door in een nummer als The Arrow and the Aim, in de wat zwaardere aanhalen op de gitaar en de toenemende diepgang van de drumklanken en baspartijen. Hoewel het folkse karakter over het gehele album behouden blijft, zijn het ook de klankstructuren uit de rock en indie muziek die bij tijd en wijle de muzikale inhoud verbreden. Richard kent daarbij een gelaagdheid aan gitaarklanken waarmee zelfs een Kurt Vile beroemd werd. Zowel haar zang als de muzikale stijl roept genoeg vergelijkingsmateriaal op, maar het knappe is dat juist de effectieve combinatie tussen de manier waarop ze de thema’s bezingt en het meeslepende karakter van de instrumentatie voor een eigen muzikale stijl zorgt. Hanson St, Pt. 2 mag dan wat ingetogener klinken, met Right on Time laat ze horen een toegankelijk geluid niet uit de weg te gaan. Hoewel haar relaties niet altijd verlopen zoals ze zou hopen, straalt ze met haar zelfvertrouwen een onuitputtelijke kracht uit.

Preservation is een waardige opvolger van haar aangrijpende debuutalbum van 16 maanden eerder. In de tussentijd is haar wereld compleet veranderd in het leven als muzikant, maar binnen haar muziek zijn het de kleine subtiele veranderingen die de verstreken tijd weergeven. Juist de details in zowel de ondersteuning van de gitaren en synths als haar zangtechnische diepgang geven de muzikale groei van Nadia weer. De vele relaties die in haar nummers zijn verwerkt doen de kracht van Nadia als persoon en muzikant vergroten. Op Preservation staat de muziek volledig in het teken van haar teksten en bijbehorende zangpartijen. Het is een album waarmee ze met nieuwe impulsen haar muzikale reis kan hervatten, zoekende naar een weg door de vele relaties waar ze zonder twijfel weer de nodige inspiratie uit zal halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Preservation is de opvolger van Nadia Reids droomdebuut Listen To Formation, Look For The Signs. Aangezien ik erg verslingerd ben geraakt aan dat debuutalbum​, keek ik reikhalzend uit naar de verschijning van dit tweede album. Zo'n anderhalve maand en ontelbaar veel luisterbeurten later kan ik tot mijn vreugde constateren dat de albums niet voor elkaar onder doen. Alle juiste ingrediënten zijn ook aanwezig op Preservation: sterk melodische liedjes, fraaie arrangementen en bovenal Nadia's prachtige stem. Zo warm, kalm en zalvend, dat ze al je zorgen lijkt weg te kunnen zingen. De Nieuw-Zeelandse heeft daarbij gekozen voor een vrij ingetogen productie met bijbehorende instrumentatie, wat uitstekend uitpakt. Het album is een aaneenschakeling van tien bloedmooie liedjes, waar ik eindeloos naar kan luisteren. Mijn favorieten zijn Richard, The way it goes en het licht experimentele Te Aro, maar er staat welbeschouwd geen slecht nummer op.