Rag'n'Bone Man - Human (2017)

Een grote wereldhit scoren door vooral je bijzonder opvallende stem en dan je album ook de titel van die wereldhit meegeven. Het is veel artiesten niet vreemd en ook Rag’n’Bone Man doet trouw mee in die toch wel muziektraditie.

Je moet toch wel onder een steen gelegen hebben mocht je het nummer Human gemist hebben de afgelopen maanden. Of het nu in de kale versie of de opgehipte remix versie is. Je kon eigenlijk niet om dat nummer heen. Sowieso één van de betere hits van de afgelopen tijd en tevens openingstrack op dit album. Het daaropvolgende Innocent Man doet er trouwens weinig voor onder. De diepe, donkere stem van Rory Graham doet het ook hier weer goed. Net als de fijne intensiteit die in dit nummer zit. Dan valt Skin toch wat tegen. Een wat saai nummer waarin zijn stem teveel goed moet maken. En ook Bitter End valt wat tegen,. Een iets te zoet en overgeproduceerd nummer.
We moeten het sowieso wel de rest van deze plaat teveel van zijn stem hebben. Die staat constant als een huis, waar de nummers verder te veel productie hebben, te veel naar hitlijsten zijn geschreven. Ook songs als Be the Man, Love You Any Less, Grace, Die Easy, Life in her Yet, Your Way or the Rope en Healed vallen allen onder die noemer.
Dan vallen er nog een aantal songs extra negatief op. Arrow is de slechtste song van dit album, veel zoeter als As You Are wordt het niet en bij Wolves zit de stem veel te veel op de achtergrond.
Dan houden we ook wat tracks over die wat meer tot de verbeelding spreken, zoals het kleinere Odetta, het met rap opgesmukte Ego en The Fire, het lichtvoetige Fade to Nothing en redelijk meeslepende Lay My Body Down. Maar vooral een tegenvallend en matig album.

(bron: Opus de Soul)