Bedhead - Transaction de Novo (1998)

Wauw! Wat een voltreffer is dit zeg! Luisterde dit laatst voor het eerst, ik had het al een tijdje op mijn lijstje staan; maar had werkelijk geen idee meer wie ze waren, wat voor muziek ze maakten en waarom het op mijn lijstje stond. Het was de ultieme goede verassing op het goede moment.

De muziek die ze maken is eigenlijk best riskant. Het kan namelijk zomaar verkeerd uitpakken, en wat je dan krijgt zou niet om aan te horen zijn. Maar de heren zijn klaarblijkelijk grootmeesters in hun eigen muziek. De muziek die ze maken lijkt in alles een extensie van hun beleving van hun eigen muziek . Ze zitten op dezelfde golflengte en gebruiken dezelfde akkoorden als hun emoties, om zich direct uit te drukken. Het klopt. Het is integer. Ze komen er mee weg. In alle eenvoud die ze de muziek hebben meegegeven, weten ze me te raken op plekken die duidelijk minder eenvoudig te bereiken zijn dan de muziek doet vermoeden. Iedereen mag zeggen wat 'ie wil, maar dit is míjn plaat. Don't worry, wil hem best delen hoor .

Op de eerste twee platen van ze moesten ze kennelijk nog even oefenen. Die zijn allebei ook errug mooi, maar deze heeft net dat speciale wat de voorgangers (en dan vooral de tweede) missen.

Geen vergelijkingen. Dit is Bedhead.

Geschreven in de top 100 van...:

Een beetje van hetzelfde laken een pak als de vorige notering: Langzame, zorgvuldig opgebouwde slowcore. Bedhead heeft een beetje een country-feel, misschien omdat ze uit Dallas (yee-haw!) komen? Transaction de Novo is de laatste en beste van hun drie LP's, en deze is mooi ruimtelijk geproduceerd door Steve Albini, die overigens wel vaker als producer van dienst langskomt in deze lijst. Aangevoerd door de broers Matt en Bubba Kadane spelen de drie gitaristen hun noten, die mooi verweven zitten en bijna nooit van distortion worden voorzien. Dit is best een nette plaat, mijn moeder vindt hem ook goed en die is opgegroeid met Connie Francis.

Aangekruist als favoriet:
1. The Present
2. More Than Ever