The Magnetic Fields - 50 Song Memoir (2017)
mijn stem
15 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Nonesuch
-
'66: Wonder Where I'm From (2:45)
-
'67: Come Back as a Cockroach (2:35)
-
'68: A Cat Called Dionysus (2:48)
-
'69: Judy Garland (3:18)
-
'70: They're Killing Children Over There (2:38)
-
'71 I Think I'll Make Another World (2:57)
-
'72: Eye Contact (2:56)
-
'73: It Could Have Been Paradise (3:08)
-
'74: No (2:56)
-
'75: My Mama Ain't (3:01)
-
'76: Hustle 76 (3:16)
-
'77: Life Ain't All Bad (4:17)
-
'78: The Blizzard of '78 (3:17)
-
'79: Rock'n'Roll Will Ruin Your Life (2:59)
-
'80: London by Jetpack (2:59)
-
'81: How to Play the Synthesizer (3:07)
-
'82: Happy Beeping (3:12)
-
'83: Foxx and I (2:44)
-
'84: Danceteria! (3:09)
-
'85: Why I am Not a Teenager (3:04)
-
'86: How I Failed Ethics (2:57)
-
'87: At the Pyramid (3:09)
-
'88: Ethan Frome (2:24)
-
'89: The 1989 Musical Marching Zoo (3:07)
-
'90: Dreaming in Tetris (3:21)
-
'91: The Day I Finally... (2:21)
-
'92: Weird Diseases (3:10)
-
'93: Me and Fred and Dave and Ted (3:09)
-
'94: Haven't Got a Penny (2:54)
-
'95: A Serious Mistake (3:11)
-
'96: I'm Sad! (2:12)
-
'97: Eurodisco Trio (3:16)
-
'98: Lovers' Lies (3:07)
-
'99: Fathers in the Clouds (2:52)
-
'00: Ghosts of the Marathon Dancers (3:06)
-
'01: Have You Seen It in the Snow? (2:53)
-
'02: Be True to Your Bar (3:36)
-
'03: The Ex and I (2:59)
-
'04: Cold-Blooded Man (3:06)
-
'05: Never Again (3:16)
-
'06: "Quotes" (2:17)
-
'07: In the Snow White Cottages (2:52)
-
'08: Surfin' (2:48)
-
'09: Till You Come Back to Me (2:30)
-
'10: 20,000 Leagues Under the Sea (3:04)
-
'11: Stupid Tears (2:46)
-
'12: You Can Never Go Back to New York (3:13)
-
'13: Big Enough for Both of Us (3:04)
-
'14: I Wish I Had Pictures (3:08)
-
'15: Somebody's Fetish (3:40)
0
geplaatst: 8 maart 2017, 11:25 uur
Ook disc 2: 1976-1985 is beschikbaar gekomen op NPR.
edit: ook de rest van het album is beschikbaar als je disc 2 toevoegt.
Ik heb niet eerder naar deze band/act geluisterd: de eerste disc klinkt erg Lo-Fi, jammer dat de stem een beetje berusteden overkomt en ook wat saai of juist daardoor weinig opwindend klinkt.
Muzikaal is het wel aardig. Was wel benieuwd naar dit project, omdat ik las dat hij over het hele album elk instrument maar 7x gebruikt en ook maar maximaal 7 instrumenten per nummer. Toch passen de nummers allemaal prima bij elkaar, vooral door de stem en de Lo-Fi sfeer. Wellicht wordt er wat gesmokkeld, bijvoorbeeld door verschillende akoestische gitaren te gebruiken en daardoor dus vaker dan 7x een akoestische gitaar te horen is. Soms doet het wat denken aan Tuxedomoon.
De nummers zijn kort, gemiddeld 3 minuten lang, waarschijnlijk ga ik dit maar 1x compleet luisteren en zet dan de leukste nummers in mijn playlist van 2017.
disc 1 favoriet: Eye Contact, It Could Have Been Paradise en My Mama Ain't (met Oosterse invloeden)
disc 2 favoriet: Hustle '76, Rock'n'Roll Will Ruin Your Life, How to Play the Synthesizer
...en verder Cold-Blooded Man
Heb niet de indruk dat ik nu 50 jaar van iemands leven ken. Het keurslijf waarin dit project zit mag dan los zitten het is niet te min een cel. Dat wat het album bind, de stem met Lo-Fi muzikale aankleding, is niet alleen het sterkste punt maar ook het zwakste. Het is net alsof alles in één emotie wordt uitgedrukt wat je in 50 jaar hebt meegemaakt. Maar niemand is 50 jaar gelukkig of verdrietig of woedend of verliefd... Individuele nummers klinken leuk of interessant maar na een uurtje kan het mijn aandacht niet meer vasthouden. Had misschien beter geweest om elk disc met 10 jaar een aparte 'smoel' te geven en meer variatie in de stemming van de nummers te maken. De lengte van het album nodigt mij niet uit om dit nog eens op te zetten, luisteren in etappes lijkt me verstandig.
edit: ook de rest van het album is beschikbaar als je disc 2 toevoegt.
Ik heb niet eerder naar deze band/act geluisterd: de eerste disc klinkt erg Lo-Fi, jammer dat de stem een beetje berusteden overkomt en ook wat saai of juist daardoor weinig opwindend klinkt.
Muzikaal is het wel aardig. Was wel benieuwd naar dit project, omdat ik las dat hij over het hele album elk instrument maar 7x gebruikt en ook maar maximaal 7 instrumenten per nummer. Toch passen de nummers allemaal prima bij elkaar, vooral door de stem en de Lo-Fi sfeer. Wellicht wordt er wat gesmokkeld, bijvoorbeeld door verschillende akoestische gitaren te gebruiken en daardoor dus vaker dan 7x een akoestische gitaar te horen is. Soms doet het wat denken aan Tuxedomoon.
De nummers zijn kort, gemiddeld 3 minuten lang, waarschijnlijk ga ik dit maar 1x compleet luisteren en zet dan de leukste nummers in mijn playlist van 2017.
disc 1 favoriet: Eye Contact, It Could Have Been Paradise en My Mama Ain't (met Oosterse invloeden)
disc 2 favoriet: Hustle '76, Rock'n'Roll Will Ruin Your Life, How to Play the Synthesizer
...en verder Cold-Blooded Man
Heb niet de indruk dat ik nu 50 jaar van iemands leven ken. Het keurslijf waarin dit project zit mag dan los zitten het is niet te min een cel. Dat wat het album bind, de stem met Lo-Fi muzikale aankleding, is niet alleen het sterkste punt maar ook het zwakste. Het is net alsof alles in één emotie wordt uitgedrukt wat je in 50 jaar hebt meegemaakt. Maar niemand is 50 jaar gelukkig of verdrietig of woedend of verliefd... Individuele nummers klinken leuk of interessant maar na een uurtje kan het mijn aandacht niet meer vasthouden. Had misschien beter geweest om elk disc met 10 jaar een aparte 'smoel' te geven en meer variatie in de stemming van de nummers te maken. De lengte van het album nodigt mij niet uit om dit nog eens op te zetten, luisteren in etappes lijkt me verstandig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.