Eloy - Inside (1973)

Natuurlijk was er eind jaren '60 en begin jaren '70 muzikaal genoeg te beleven bij bands als Deep Purple, Jethro Tull en Pink Floyd (om eens wat vergelijkingsmateriaal aan te dragen), maar politiek incorrect als ik heel af en toe nog ben, vind ik dit tweede plaatje van Eloy eigenlijk al die drie bands achter zich laten.

"Inside" is bijna veertig minuten (bijna drie kwartier als je de bonustracks meetelt) zwelgen in psychedelische, vroeg-progressieve rock met een jamkarakter van hier tot Tokyo, wat meteen al duidelijk wordt met de eerste noten van Land of No Body: een klassiek epic dat wellicht meer op de vorm scoort dan op de inhoud, maar als het orgel zo gepassioneerd bespeeld wordt en de gitaar zulke onheilszwangere klanken produceert, is dat misschien niet zo'n bezwaar.

De B-kant bevat drie potente nummers die het niveau van de A-kant misschien net niet helemaal halen, maar die toch elk een verrassende eigen identiteit aan de dag leggen. De ondoorgrondelijke speech van Frank Bornemann (ach, what's new) in Up and Down over een uiteindelijk wegstervend toetsenthema vormt een mooie climax.

Kortom: het eerste briljantje van een band die zich nog in diverse disciplines sterk zou betonen.

De intro van Land of Nobody

Dit zweeft behoorlijk. Vooral de vrije expressie viert hier hoogtij en dat is leuk voor een keer, maar dan alleen als kennismaking. Vocaal is het niet erg sterk, instrumentaal leeft men zich vooral uit op het orgel. De sound van die tijd is prominent aanwezig en dat is wel leuk om weer eens te horen. Inhoudelijk doet het me verder weinig.

De plaat wordt gered door de tweede plaatkant. Het lange Land of Nobody begint lekker, maar bouwt uiteindelijk erg slecht op. Een nietszeggende epic. De tweede plaatkant laat echter een meer gecomponeerde vorm van psychedelische/progressieve (hard)rock horen, die mij wel smaakt. Up and Down is bijvoorbeeld echt een heerlijk nummer . Het 'allo 'allo achtige Duits went snel en is eigenlijk wel charmant. De band slaat met dit album een heel andere richting in dan bij het hardrockachtige debut-album, maar een onverdeeld succes is het nog niet.

Eens met Misterfool voor wat betreft 'Land of Nobody'. Het is meer een jamsessie dan een echte compositie, en niet eens zo indrukwekkend. De overige nummers klinken ook een beetje als fillers voor kant B. Allemaal niet slecht, maar het doet me weinig. Eloy had hier duidelijk nog niet zo veel ervaring met componeren.