Eloy - Inside (1973)

Natuurlijk was er eind jaren '60 en begin jaren '70 muzikaal genoeg te beleven bij bands als Deep Purple, Jethro Tull en Pink Floyd (om eens wat vergelijkingsmateriaal aan te dragen), maar politiek incorrect als ik heel af en toe nog ben, vind ik dit tweede plaatje van Eloy eigenlijk al die drie bands achter zich laten.

"Inside" is bijna veertig minuten (bijna drie kwartier als je de bonustracks meetelt) zwelgen in psychedelische, vroeg-progressieve rock met een jamkarakter van hier tot Tokyo, wat meteen al duidelijk wordt met de eerste noten van Land of No Body: een klassiek epic dat wellicht meer op de vorm scoort dan op de inhoud, maar als het orgel zo gepassioneerd bespeeld wordt en de gitaar zulke onheilszwangere klanken produceert, is dat misschien niet zo'n bezwaar.

De B-kant bevat drie potente nummers die het niveau van de A-kant misschien net niet helemaal halen, maar die toch elk een verrassende eigen identiteit aan de dag leggen. De ondoorgrondelijke speech van Frank Bornemann (ach, what's new) in Up and Down over een uiteindelijk wegstervend toetsenthema vormt een mooie climax.

Kortom: het eerste briljantje van een band die zich nog in diverse disciplines sterk zou betonen.