Lhasa - La Llorona (1998)

Eigenlijk gewoon het aller, allermooiste wat er ooit op wereld muziek gebied is verschenen!!!!! Fans van Calexico moeten deze verplicht aanschaffen. Het best bewaard geheim der muziekgeschiedenis. Zwoele spaanstalige zangeres waarvan je in trance raakt gedurende het gehele album. Met prachtige percussie en gelukkig nog zonder die wereldmuziek verpestende electronica.
Kopen!!!

Zeer mooi debut album van deze zangeres. De muziek is warm, hartverscheurend en loopt over van weemoed. Een juweeltje voor elke muziekverzameling.
Zelf zegt ze; ‘dat haar grote invloeden voornamelijk Jacques Brel, Billie Holiday en Tom Waits zijn’. Een prachtige combi lijkt me en tegelijkertijd zit ze bij mij aan ’t juiste adres. Haar tweede album The Living Road is goed maar overtreft wat mij betreft deze beauty niet.

De cara a la pared is één van de mooiste openingsnummers die ik ken. Dan zou je zeggen, mooi nu zit ik er lekker in, maar nee, helaas vind ik de rest van het album meteen een stuk minder geslaagd.
Overigens zijn er wel een aantal nummers die ook het vermelden waard zijn: El Pajaro en vooruit ... La Celestina.
Ze heeft een mooie zwoele stem, maar je moet er wel tegen kunnen, ik kan dat gedeeltelijk.

Hele mooie hoes. Weet iemand van wiens hand die is?

Wat ik wel weet is dat gisteren de kaartverkoop van Lhasa is begonnen in Paradiso voor 16 oktober. zat dr al vele jaren op te wachten dat ze is naar nl komen. Genieten voor maar 15 euro met tranen in je ogen en iedereen maar denken dat Antony het concert van het jaar gaat worden. ha ha ze weten niet beter....

hee goeie tip

Ooh! Ik kom ook, bedankt! Deze cd is namelijk een van de mooiste die ik in de afgelopen maanden heb gehoord.

Prachtige CD, maar iets minder interessant dan 'The Living Road'. Vooral 'El Desierto' kan mij erg bekoren.

Nou, nou,.....bij zo'n omschrijving zou je de plaat in de persoonlijke top 10 verwachten......

Vandaag de CD voor het eerst gehoord. Snap het enthousiasme van MO wel. Maar als ik wat langer luister dan ebt de spanning, van de overigens kwalitatief goed in elkaar ziitende arrangementen, toch weg...

Bij een band als Calexico overkomt mij dat, bij enkele platen en een live-optreden dat ik ooit in Paradiso zag, ook...

Kortom, verwacht dat de plaat geen 'blijver' is maar geef het wel een voldoende: 3 points van deze zijde.

Heeft tie ook gestaan LeRoi in mijn top 10 en heb m ff gedraaid en zou m zo weer terug zetten haar zang raakt me zo diep terwijl ik er geen snars van versta, en tch 1 van de mooiste hoezen allertijden "de huilende vrouw"

Een laat antwoord, maar de hoes is een schilderij van Lhasa’s eigen hand.

Ik las dat ze inmiddels is overleden ?

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lhasa - La Llorona (1997) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lhasa - La Llorona (1997)
Lhasa de Sela maakte helaas maar die albums voor ze veel te jong overleed en het zijn drie prachtige albums, al vind ik het volledig Spaanstalige debuutalbum La Llorona uit 1997 nog altijd het indrukwekkendst

Toen Lhasa de Sela aan het eind van de jaren 90 opdook was Mexicaanse muziek, mede door destijds populaire bands als Calexico, zeer in trek. Het debuutalbum van Lhasa kreeg dan ook lovende kritieken, al zou het nog twaalf jaar duren voor ze omarmd werd door een groot publiek. Het titelloze derde album van Lhasa, dat minder dan een jaar voor haar dood verscheen, leverde Lhasa eindelijk de zo verdiende waardering op, maar die had ze twaalf jaar eerder al verdiend met het indrukwekkende La Llorona. Het volledig Spaanstalige debuutalbum van Lhasa zat wat dichter tegen de traditionele Mexicaanse muziek aan, maar dat veranderde niets aan de diepe impact van het album.

Deze week verscheen het album First Recordings van Lhasa de Sela & Yves Desrosiers. Het is een album met opnamen die een paar jaar geleden opdoken op een cassettebandje uit de archieven van de zangeres Lhasa de Sela. Het zijn op zich geen geweldige opnames, maar ze bieden wel een goede aanleiding om weer eens aandacht te besteden aan de muziek van Lhasa de Sela, die tijdens haar te korte carrière in de muziek vooral vanuit Frankrijk en Canada opereerde.

De zangeres met zowel Amerikaanse als Mexicaanse wortels maakte helaas maar drie albums, waarna ze in 2010 op slechts 37-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van borstkanker. Aan het einde van haar te korte leven kreeg Lhasa de Sela gelukkig nog wel de erkenning die ze al veel langer verdiende met haar onder de naam Lhasa uitgebrachte muziek. Het in 2009 verschenen titelloze en grotendeels Engelstalige album werd breed opgepakt en uitvoerig geprezen. Dat was volkomen terecht, want Lhasa de Sela was een bijzondere zangeres, die haar songs met heel veel gevoel vertolkte.

Ik ben zeer gesteld op het laatste album van Lhasa en ook het in 2003 verschenen en deels Engelstalige en deels Spaanstalige The Living Road heb ik hoog zitten, maar als ik denk aan Lhasa denk ik vooral aan haar in 1997 verschenen en volledig Spaanstalige debuutalbum La Llorona.

Op haar debuutalbum laat Lhasa de Sela zich deels beïnvloeden door traditionele Mexicaanse muziek en andere wereldmuziek, maar ook de invloed van songwriters als Tom Waits en vooral Leonard Cohen en invloeden uit de jazz zijn duidelijk hoorbaar. Op La Llorona slaat Lhasa op bijzondere wijze een brug tussen traditionele Mexicaanse muziek en op Westerse leest geschoeide singer-songwriter muziek, al duurt het even voor je het laatste hoort. La Llorona valt op door weelderige arrangementen en een voornamelijk akoestisch geluid vol verwijzingen naar de Mexicaanse muziek. Het voorziet La Llorona van een warmbloedig geluid dat de zon af en toe laat schijnen, al klinkt er veel vaker weemoed door in de muziek van Lhasa.

Het gevoel van weemoed wordt versterkt door de zang van Lhasa de Sela. De Mexicaans-Amerikaanse zangeres zingt op haar debuutalbum met heel veel gevoel. Zeker wanneer ze haar zang wat zwaarder aanzet spat de passie er van af en kan kippenvel bijna niet uitblijven. De zang van Lhasa wordt nog wat mooier wanneer ze nog wat meer emotie en doorleving toevoegt en haar stem een stuk rauwer wordt. Het past allemaal prachtig bij de warmbloedige Mexicaanse klanken, die overigens vol avontuur en vol andere invloeden blijken te zitten wanneer je wat beter naar het album luistert.

Ik weet nog dat ik bij eerste beluistering diep onder de indruk was van het debuutalbum van Lhasa, waarna het album alleen maar indrukwekkender werd. De afgelopen jaren heb ik niet meer naar haar muziek geluisterd, maar bij de hernieuwde kennismaking met La Llorona was het kippenvel direct weer terug.

Als je luistert naar de drie albums die Lhasa de Sela heeft gemaakt valt op hoe groot de stappen zijn die ze in een paar jaar tijd heeft gezet. Het maakt het nog wat triester dat de Mexicaans-Amerikaanse zangeres slechts 37 jaar oud is geworden en niet verder is gekomen dan drie albums. Die albums zijn alle drie prachtig, maar ook na de hernieuwde kennismaking met het oeuvre van Lhasa blijf ik het grootste zwak houden voor het buitengewoon imponerende La Llorona uit 1997. Erwin Zijleman