Boudewijn de Groot - Lage Landen (2007)

Ik volg Boudewijn al van mijn pubertijd toen ik de man ontdekte met "Van Een Afstand": gelijk toen al het eerdere werk gaan uitpluizen, de man blijven volgen, en hem (gelukkig!) meerder malen live mee kunnen maken.. MAAR, ... Erh... laat ons de discussie niet over 'mij' (teveel eer, en het hoeft écht niet haha!), over wie zogezegd het langste Boudewijn volgt, maar over het album "Lage Landen"

Ben hem een tweede kans aan het geven. Er staan inderdaad weerom een aantal sterke songs op, dat staat buiten kijf. Toen "Het Eialnd in de verte" uitkwam, was ik euforisch, onder de indruk, er niet goed van... toen "Een nieuwe herfst uitkwam" was ik ook erg blij.. maar nu...
Ik weet het toch niet zo goed hoor... er zijn weinig nummers die me écht pakken of (aangenaam) verrassen... de verwondering is er (nog?) niet, 'het overall wow-gevoel' ontbreekt, en sommige songs vind ik echt ongeloofelijk flauw.

Toen - na de prelude van "Een wonderkind van '50" - in '96 "Een Nieuwe Herfst" uitkwam was dat een groot feest. De eerste de Groot release sinds 1984! (Maalstroom). En dan zo'n goede plaat, kleinkunst, hier en daar werd zelfs wat gerocked... Toen bleek de Groot volledig terug gelanceerd, ook toffe optredens zouden volgen. En dan kwam in 2004 het magistrale "Het Eiland in de Verte", toch wat mij betreft een van Bou's beste platen ooit.... zo'n knappe plaat, zulke sterke composities, de Groot's stem in topvorm... en zowel muzikaal als tekstueel erg rijk...
En ik kreeg er zo'n heel fijn "wow-gevoel".

Nu is er dus "Lage Landen". Wat keek ik uit naar deze release. Nu ik hem voor de tweede - nu ja, 'tweeenhalve' - keer luister, wil dat "wow-gevoel' maar niet komen. Jammer.
Zoals ik al eerder meldde: soms heb ik zelfs moeite met hoe hij zijn stem gebruikt; foreceert zelfs... En Boudewijn die COUNTRY doet? Ik dacht dat ie daar niet van heild zoals ie al eens beweerde: de country-versie van "Wegen" op de "Andere Tijden" tour, was een uitzondering, maar een geslaagde.

Het album opent redelijk goed met "Hoogtevrees in Babylon", maar het nummer klinkt iets te veel als een "een dertien in een dozijn de Groot song", het doet vaag, of nee - niet vaag, erg duidelijk eigenlijk zelfs, denken aan "Hoogtevrees" dat we van het album "Van Een Afstand" kennen, ook tekstueel verwijst de Groot ernaar. "Hoogtevrees in Babylon" is zeker niet een van 'smans sterkste songs, maar wel gewoon redelijk goed. En zeker leuk als de link met "Hoogtevrees" bedoeld is... Maar dat countrytintje, ach moest dat nou echt?
Maat goed, "Hoogtevrees in Babylon" kan nog een nummer worden dat ik echt heel ga goed vinden.... dat voel ik ergens (vraag me niet waarom!)

Helaas komt het dieptepunt van het album al meteen als tweede track: "Achter de Hemelpoort". Leuk riedeltje en orgeltje, geen slechte tekst, maar een half haast rappende, half net niet rockende de Groot, nou nee dat hoeft echt niet.? Het klinkt heel erg geforceerd als poging om eens wat anders te doen... had dit nummer misschien voor een b-kantje gehouden, Bou?

"De Treinreis" vind ik ook al niet zo bijzonder eerlijk gezegd... en ook hier ligt het zeker niet aan de lyrics. Maar dat gezapige sfeertje zeg, hoe zwijmelen zingt Bou hier zeg? "Wat doet ie nou??" - dat was mijn eerste spontane reactie... Het nummer kabelt, maar blijft maar kabelen, en duurt me met zijn 5 minuten veel te lang....

"Hogeduin" en "Daar wil ik zijn" lonken meer naar de klankkleur van "Een nieuwe Herfst", en zijn beiden zeker geen slechte songs, maar echt speciaal zijn ze ook niet, en het niveau van "ENH" halen ze ook niet...

Maar er is ook goed nieuws... Oef? Ja, oef!!!

Een eerste echte lichtpunt vind ik "Het Jagen Voorbij", heel sterke tekst, en een heel mooi liedje, en ook al is dit an sich niet bijster origineel en 'typisch vintange' de Groot, dit vind ik heel erg sterk! Hetzelfde geldt ook voor - het tevens ingetogen "Altijd Samen". Top!!!

De nieuwe versie van "Grijze Dame" is niet slecht, maar geef mij toch maar de originele versie van de twee meter sessiee, zoals die op "Onderstroom" staat (wonderkind aan het strand - 4CD-versie). Het blijft natuurlijk een héél sterk nummer, maar ik verkies dus die andere versie...

Ook mooi "Zelden kunnen praten", maar nog veel beter "Spelende Meisjes". Zeker een favoriet!!! En, en en.... vergeten we zeker niet de titelrack van het album: "Lage Landen" !

"Lage Landen" bevat in zijn beste momenten - gelukkig maar - opnieuw erg ongeloofelijke mooie ontroerende teksten, en dan heb ik het vooral en met name over de meer ingetogen nummers, met dus als voorlopige favorieten "Spelende Meisjes", "Lage Landen", "Het Jagen voorbij" en "Altijd Samen".

Op dit album zijn het wat mij betreft dus vooral en met name de meer ingetogen nummers die mij aanspreken, behalve dan Sonnet IV dat iets te 'zagerig' vind klinken....

Ik wacht nog even met stemmen totdat ik het album meermaals gehoord heb, maar ik weet nu al wel dat het jammer genoeg "Het Eiland in de Verte" niet kan toppen, maar ongetwijfeld zullen enkele songs van dit album het in de livesets wel goed doen!

Is "Lage Landen" daarmee een slecht album? Nee zeker niet, en misschien lagen mijn eigen verwachtingen ook veel te hoog, maar het wordt zeker niet één van DE albums van 2007, en daar had ik eerlijk gezegd wel een beetje op gerekend...

De toppers:
- Het Jagen Voorbij
- Altijd Samen
- Spelende Meisjes
- Lage Landen

Ook toch wel goed:
- Hoogtevrees in Babylon
- Zelden kunnen praten
- Grijze dame

Nog even voor de volledigheid:
De nummers die Boudewijn alleen schreef (tekst & muziek): "Hoogtevrees in Babylon", "Achter de Hemelpoort", "Altijd Samen", "Grijze Dame", "Beter één schelp" en "Lage Landen". De nummers waar Boudewijn de muziek schreef maar de teksten nog van Lennaert Nijgh zijn: "Het jagen voorbij", "Hogeduin" en "Sonnet IV". Voor "De Treinreis" en "Daar wil ik zijn" leverde Lennaert Nijgh de tekst aan. Willem Wilmink deed dat voor "Spelende Meisjes" en Jack Peols voor "Zelden kunnen praten".

Goh, ben ik nu te streng geweest voor mijn held? Het voelt haast als heiligschennis deze kritische bespreking plegende...

LAGE LANDEN
is zo grijs als zijn hoes.
Geen grote orkesten dit keer,
maar basisinstrumenten die inkleuren.

Deze plaat wordt hier volgens mij wat ondergewaardeerd (amper 3*).

Sommige liedjes zitten dicht bij een demo-gevoel.
Andere liedjes stralen diezelfde zalige nostalgie uit
die Het Eiland in de Verte zo prachtig maakte.

Favorieten: Het Jagen Voorbij, Altijd Samen en Lage Landen.

Vanaf nu is het definitief zonder Lennarts teksten.
Hier en daar voel je de nog verre winter al aanbreken ...

De eerste twee nummers van "Lage Landen" vind ik heel mooi. Met name het tweede nummer "Achter de Hemelpoort" vind ik fantastisch. Met een verhalende stem bezingt Boudewijn de Groot het thema God of het geloof. De muziek heeft iets weg van roots met die gitaren, orgel en violen. Wat dat betreft hebben de eerste drie nummers wel min of meer dezelfde sfeer. Daarna gaat het tempo naar beneden. Het blijven mooie luisterliedjes, maar het gevoel van met name de eerste drie nummers krijg ik er niet door terug. Vanaf "Daar Wil Ik Zijn" grijpt Boudewijn de Groot terug naar het begin van "Lage Landen". Laat ik voorop stellen dat ik geen uitvoerige kenner ben van het oeuvre van Boudewijn de Groot, los van de bekende nummers natuurlijk. Eigenlijk is "Lage Landen" de eerste volledige plaat die ik van Boudewijn de Groot luister. Ik vind dit album bovengemiddeld goed. Niet alle nummers kunnen me even goed bekoren, maar ik vind met name de teksten meer dan prima in orde. Ik had liever gezien dat de sfeer van het naar roots neigende begin van "Lage Landen" was doorgezet, maar los daarvan vind ik, zeker binnen de Nederlandstalige muziek, "Lage Landen" een behoorlijk genietbare plaat.