The Jesus and Mary Chain - Damage and Joy (2017)

Is het nog mogelijk om een torenhoge favoriet (Darklands) te evenaren? Vast niet. Ik liet The Jesus and Mary Chain dan ook links liggen na Honey's Dead. Geen woord van kritiek op dat album trouwens. Heerlijk.
Maar daarna was de belangstelling gewoon verdwenen. Een relikwie uit de jaren '80.

Pas heel veel later werd ik nieuwsgierig naar Stoned & Dethroned en Munki. Viel eigenlijk best nog wel mee. Dus deze keer was ik wel degelijk nieuwsgierig naar de opvolger van hun jaren '90 albums.
Wat??!!! Jazeker. Er zit bijna 20 jaar tussen Munki en Damage and Joy. Waar blijft de tijd.

Nou, die tijd stond blijkbaar gewoon stil, want Damage and Joy laat niet zo heel veel verrassends horen. Het gruizige stofzuiger geluid van Psychocandy is ook hier niet terug te horen, maar ik vind dit veel meer richting Darklands en Automatic gaan en dat is zeker niet vervelend.

Want wat staan hier toch lekkere nummers op. BRMC vulde het gat een tijd even heel leuk op, maar het is niet meer nodig. The Jesus and Mary Chain zijn terug in vorm. Voor liefhebbers van het debuut zal dit wel te netjes klinken, maar dat waren de nummers twee en drie dan ook al wel (over de albums daarna heb ik het dan nog niet eens).
Ik hou hier wel van. De teletijdmachine instappen en even terug naar lang vervlogen tijden terwijl het nog heel goed uitpakt als je weer terug bent in 2017 met de heerlijke drive nog in je hele lijf.

Wat nog het meest opvalt zijn de vrouwelijke vocalen. Toen ik The Two of Us hoorde dacht ik bijna naar een Belle and Sebastian nummer te luisteren. En dan blijkt dat Isobel Campbell, Sky Ferreira en het jongere zusje Linda te horen zijn op een aantal nummers. Ja, dat verklaart dan een hoop.

Damage and Joy klinkt best fris, niet urgent, maar wie had dat überhaupt in gedachten. De mannen zijn ouder, de muziek heeft zich er enigszins op aangepast, wat alleen maar goed is, want zo krijgen we geen geforceerde toestanden. Ik kan hier wel blij van worden.

Amputation heeft een zwaarder geluid als wat ik gewend ben van Jesus & Mary Chain.
Zou je de zang weg denken, dan klinkt het gewoon als een Monster Magnet nummer.
Niks Shoegazer, niks Britpop; gewoon vette psychedelische metal.
Wel een hele mooie opener, om vervolgens meer richting The Stone Roses te gaan met War on Peace.
En dan zitten we weer opeens rond 1990; het lijkt alsof de hersenactiviteit van de broertjes Reid rond deze tijd stil is blijven staan.
Lijkt, want op het einde komt weer die heerlijke harde sound terug.
En dat is de toevoegende waarde van Damage and Joy.
Het stofzuigergeluid van Psychocandy is vrijwel verdwenen, ook het donkere wave geluid van Darklands is er niet meer.
Mis ik dit?
Niet echt.
Het resultaat is stevige Britpop met exploderende gitaren.
De zangeressen als prettige meerwaarde.

The Jesus and Mary chain zijn de zoveelste band die na een lange radiostilte de draad weer oppakken en qua eindresultaat doen ze dat helemaal niet onverdienstelijk.Damage and joy sluit goed aan bij de sound die ze eind en midden jaren negentig voortbrachten al wordt dat niveau hier maar mondjesmaat bereikt.
Het album opent nochtans sterk met het uitstekende Amputation,een song die niet misstaan zou hebben op albums als Honey's dead of Munki.
Vervolgens zitten er toch ook wel een aantal songs tussen die niet helemaal overtuigen en/of wat pit missen en ook de zangeres die in een paar nummers opduikt vind ik niet echt geslaagd.
Gelukkig weten de broertjes Reid in het tweede gedeelte met onder andere Mood Rider,Get on Home en Facing Up to the Facts met nog een flink aantal prima songs voor de dag te komen in het Distortion-surfrock genre zodat de eindbalans van Damage and Joy toch nog behoorlijk naar de goede kant doorslaat.
Goed album en als de roest er wat af is verwacht ik dat er nog wel wat meer in het vat zit voor The Jesus and Mary Chain.