Timelock - Louise Brooks (1992)

Middelmatige release van deze band.

Gitarist Rinus Hollenberg gooit hogere ogen met zijn andere band Ywis.

De zang is krachteloos, de ritmes geprogrammeerd en de solo's futloos.
Jammer, ik had meer verwacht.

En ja hoor, weer één van die releases die ik in m'n bezit heb (op cassettebandje, dan) waarvan ik dacht dat 'ie wel zodanig in de vergetelheid zou zijn geraakt dat deze niet op musicmeter zou staan. Maar ik sta weer versteld van de compleetheid van deze site.

En wie hebben we daar als enige berichtenschrijver tot nu toe, als dat Kingsnake niet is.

Vanmiddag dit teepje in de cassettespeler gedrukt tijdens het klussen. Viel me niet echt mee, al is Love Triangle redelijk catchy, en Someday een mooie ballad.
Verder vooral veel clichés op deze plaat. De zang is ronduit zwak (hadden veel prog-/symfobands last van).
Wat ik mij vooral herinner van deze band is dat ze ooit eens in een interview zeiden, dat zij in drie minuten konden, waar Marillion een hele plaatkant voor nodig had. Of iets dergelijks. Ja en daarmee maakt je geen vrienden, destijds.

Someday en Louise Brooks zijn wel mooie nummers.
Het gitaarspel is ook wel goed.
De rest niet.

Album dat begin jaren 90 is opgenomen en dat is te horen in het geluid van dit album. De songs zijn prima, de zanger heeft een geheel eigen stemgeluid en ik vind het prettig om naar hem luisteren. Een band in ontwikkeling, want latere albums klinken beter. Neemt niet weg dat dit een erg leuk album is.

Louise Brooks (het lied) is te gek! Wist niet wie dat was, ben later (door deze song) eens gaan googelen, en inmiddels een Louise Brooks (de persoon) fan. Ik bedoel maar, muziek opent je wereld.

Ik lees hier , de solo's zijn futloos. Ha , laat ik daar maar niet dieper op ingaan.
Ik vind dit album een ondergewaardeerd klein meesterwerkje. (Iets overdreven)
Ook dankzij het sublieme gitaarwerk,oh , nu doe ik het toch. In de zang had wel wat meer power gemogen(lijkt op Tommy Shaw van Styx), dan had ik er een halfje bij gedaan.
Ben blij dat ik deze cd nu gescoord heb. Ik kan hier wel van genieten. De gitarist van Ywis?
He , die albums heb ik ook. Even luisteren straks.
Kan me herinneren dat ik Homo Sapiens een goed nummer vond.

Pitchman, toen ik nog heel erg bezig was met dit subgenre van de progressive rock (jaren 90), was ik erachter gekomen (toen was er nog geen internet) dat de gitarist op deze plaat, dezelfde is als op Ywis - Leonardo's Dream (1995) , welke ik (persoonlijk) een veel gavere plaat vond. Jij als Saga-liefhebber, zou die ook wel gaaf moeten vinden. Je zegt zelf al de plaat al te kennen (ik zag ook een stem van jou daar staan).

Ik zie alleen je stem niet staan bij 'First Run' en 'Norm' van de eveneens Nederlandse en eveneens door Saga beïnvloedde band Marathon staan. Ken je die platen?

Door de update van Pitchman (met wie ik toch veel smaak-overeenkomsten vertoon) deze weer eens opgezet. De band heeft haar hele oeuvre opnieuw gemixt en gemastered en zelfs van nieuw artwork voorzien en beschikbaar gesteld via Bandcamp: Louise Brooks [2022 edition] | Timelock - timelockband.bandcamp.com

Hierdoor klinkt de plaat iets frisser, maar er zijn nog wel wat struikelblokken. Het gitaarspel (á la Ian Crichton van Saga) is wel echt erg gaaf. De drums blijf ik problematisch vinden (gitarist Rinus Hollenberg heeft deze geprogrammeerd), waardoor het wel lekker direct klinkt, maar ook erg machinaal. In 1992 was er al veel aandacht besteed aan de zang (en backing vocals). Deze is wat licht en mist wat kracht, maar zanger Ruud Stoker gaat nergens de mist in. Hij haalt alle uithalen prima, en heeft een aantal pakkende vocal hooks (zoals in het openingsnummer).

Songmatig is het niet echt progressive rock, maar eerder melodieuze rock en richting Tommy Shaw, zoals Pitchman al terecht opmerkt. Uit nostalgie, en omdat ik ook de Saga-biografie herlees en daardoor ook wat in een Saga-bui ben, maak ik toch een voldoende van mijn stem. Dit komt omdat de plaat kwalitatief gewoon goed is, alleen mist het wat ziel (door de geprogrammeerde drums), want spanning in de songwriting (het is wat veilig) en power in de zang (maar dat is gewoon mijn smaak).

Het gitaarwerk is wel echt goed te noemen, en liefhebbers van met name Saga kunnen hier wel wat mee (denk ik). Mijn favorieten hier zijn (naast het openingsnummer) 'Someday' en de titelsong.

Mssr Renard , dan moet ik Marathon maar snel eens gaan beluisteren , want Saga vind ik een absolute topband. Meer dan 20 x live gezien , en heb echt alles van deze band.
Ik spaar op dit moment alle uitgaves van SI music , omdat die muziek mij wel ligt. Maar wat jij schrijft over deze band , klopt wel aardig ja. Alleen mij pakt het iets meer denk ik. Maar dat is heel persoonlijk natuurlijk.

Pitchman, ik ben niet echt eem concertbezoeker en heb Saga 1 keer gezien en dat was in 1997 tijdens hun (en mijn) twintigste verjaardag. Dat was in Utrecht.

Sparen doe ik wel alles van Saga. Ik ben in de jaren wel wat kwijtgeraakt en heb ook geen cd's meer van ze. Maar op lp, 7" en 12"-single ben ik wel altijd aan het zoeken. Leuke band om te sparen.

De platen van S.I. bij elkaar sparen lijkt mij ook leuk. Toen was dat één van de weinige indielabels dat zich bekommerde om symfonische rock.