Rhiannon Giddens - Freedom Highway (2017)

De solocarrière van Rhiannon Giddens kreeg in september 2013 gestalte doordat ze door T Bone Burnett gevraagd werd voor het Another Day, Another Time concert in New York City’s Town Hall. Ze maakte toen grote indruk met haar vertolking van de traditional Water Boy. T Bone Burnett stelde haar na afloop voor om samen een album op te nemen.

Haar debuutalbum Tomorrow Is My Turn werd over het algemeen goed ontvangen. Het resultaat was een gevarieerd album met een diversiteit aan stijlen. Volgens bepaalde criticasters te gevarieerd. Zelf omarmde ik het volledig. Het gaf Giddens de gelegenheid haar mogelijkheden als zangeres volledig te benutten. Afsluiter Angel City schreef ze zelf, de rest waren covers.

Deze keer koos ze Dirk Powell als producer. De opnames vonden plaats in diens opnamestudio Cypress House in Breaux Bridge, Louisiana. Deze houten studio ademt de sfeer uit van lang vervlogen tijden. Het herinnert aan de tijden van de slavernij en aan de tijden van de zelfbewustwording van de gekleurde bevolking, die gelijke rechten eisten waarvoor ze een bepaalde tol zouden betalen.

Wie de carrière van Rhiannon gevolgd heeft, weet dat het onderwerpen zijn waar zij zich in verdiept heeft. Slavernij en zelfbewustwording vormen de thematiek op Freedom Highway. Negen van de twaalf liedjes schreef ze zelf of ze schreef eraan mee.

The Angels Laid Him Away werd ooit bekend door Mississippi John Hurt, Birmingham Sunday werd geschreven door Richard Fariña. De fantastische afsluiter en titelsong, een duet met goede vriend Bhi Bhiman, werd bekend door The Staple Singers in 1965.

Dat Giddens tot de beste zangeressen behoort was allang bekend, maar ze overtuigd hier ook als songschrijfster. Vooral in We Could Fly en Hey Bébé, welke ze samen schreef met producer Dirk Powell. Bijzonder is ook haar instrumentale nummer Following the North Star.

Ze wordt omringd door buitengewoon goede muzikanten. Producer Dirk Powell wordt door velen gezien als de beste banjospeler op deze aardbol. Uiteraard ontbreekt haar goede vriendin Leyla McCalla niet. Samen zingen het prachtige duet Baby Boy. Het is een wederdienst voor de duetten die Giddens zong op de beide albums van Leyla McCalla.

Naast voornamelijk traditioneel getinte nummers is een meer avontuurlijk lied te vinden als Better Get It Right the First Time, waarin zelfs gerapt wordt. Freedom Highway maakt grote indruk op mij en ik zal zeker niet de enige zijn bij wie dit zal gebeuren. Het kan niet anders dat het hoge ogen gaat gooien bij zowel critici als gewone muziekliefhebbers. Zaterdag 25 maart zal ze haar nieuwe repertoire presenteren in een uitverkochte Amstelkerk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rhiannon Giddens - Freedom Highway - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Rhiannon Giddens stond in 2005 aan de basis van The Carolina Chocolate Drops en haalde in 2010 zelfs een Grammy op voor de zeer traditionele Amerikaanse rootsmuziek van de band uit North Carolina.

The Carolina Chocolate Drops staat sinds 2012 op een laag pitje, maar gelukkig hebben we de soloplaten van Rhiannon Giddens.

Twee jaar na het buitengewoon indrukwekkende, door T-Bone Burnett geproduceerde, Tomorrow Is My Turn is de Amerikaanse singer-songwriter terug met Freedom Highway.

Rhiannon Giddens heeft op alle platen die ze tot dusver heeft gemaakt de Amerikaanse rootsmuziek uit een ver verleden geëerd en dat doet ze ook weer op haar nieuwe plaat, al staat Freedom Highway zeker niet met beide benen in het verleden.

Waar ze op haar solodebuut kon leunen op de naam en faam van de in brede kring gerespecteerde T-Bone Burnett, produceerde ze haar nieuwe plaat samen met Dirk Powell, die binnen de Appalachen folk geldt als virtuoos op de fiddle en de banjo. Dat heeft goed uitgepakt, want Freedom Highway klinkt fantastisch en minder traditioneel dan je op basis van de keuze voor Dirk Powell zou verwachten.

Waar Rhiannon Giddens op haar solodebuut vertrouwde op de songs van anderen, schreef ze dit keer bijna alle songs voor haar nieuwe plaat zelf (Het indringende The Angels Laid Him Away van Mississippi John Hurt is de enige cover), wat Freedom Highway interessanter maakt dan het overigens uitstekende debuut.

Freedom Highway opent behoorlijk traditioneel met een aantal songs die het verleden van zowel de Appalachen als de Zuidelijke Verenigde Staten eren en in muzikaal opzicht een aantal decennia teruggaan naar enkele zwarte bladzijden uit de geschiedenis van de Verenigde Staten.

Het is een genre waarin Rhiannon Giddens met haar krachtige en bijzondere stem uitstekend uit de voeten kan en ook in de Appalachen folk gelouterde muzikanten weten wel raad met deze uitstapjes naar het muzikale verleden, met uiteraard een glansrol voor de banjo van Dirk Powell.

Vanaf de vierde track laat Rhiannon Giddens horen dat ze meer kan. Het gloedvolle Birmingham Sunday is een opvallend toegankelijke soulsong met geweldige vocalen, terwijl Rhiannon Giddens in Better Get It Right The First Time niet alleen flirt met soul, maar ook met R&B en zelfs een rapper opduikt. Het zal niet overal worden gewaardeerd, maar ik vind het geslaagde uitstapjes buiten de gebaande paden van de traditionele folk uit de Appalachen, die aan het eind van de jaren 90 zo mooi op de kaart werd gezet door Gillian Welch.

Die traditionele folk keert terug in de resterende tracks op de plaat (met uitzondering van de afsluiter), maar na de soulvolle injectie hoor je ook in de andere songs op de plaat dat Rhiannon Giddens voorzichtig buiten de lijntjes probeert te kleuren, wat haar muziek voor mij interessanter maakt.

In muzikaal opzicht valt er heel veel te genieten op Freedom Highway, want wat heeft Rhiannon Giddens topmuzikanten opgetrommeld voor haar tweede plaat. Het meest geraakt word ik echter door haar bijzondere stem die steeds weer wat anders klinkt en die een perfecte balans heeft gevonden tussen kracht en kwetsbaarheid. Rhiannon Giddens behoorde al tot de smaakmakers van de Amerikaanse rootsmuziek, maar zet met haar nieuwe plaat toch weer een opvallend grote stap. Erwin Zijleman