Hand Habits - Wildly Idle (2017)

Debuut- en solo-album van de gitariste van Kevin Morby, Meg Duffy. Wie Morby het afgelopen jaar heeft zien optreden zal zich het gitaarspel van Duffy vast nog wel kunnen herinneren. Dat was bij vlagen betoverend. Heel benieuwd hoe dat hier gaat uitpakken op haar eerste solo-project.

All the while klinkt alvast goed. Het gitaarspel is fenomenaal.

Favoriete track Actress 4*

Sun Beholds Me is toch wel een 24-karaats nummer hoor! En nummers als All The While, In Between, Demand it en Book On How To Change, das heerlijk wegdoezelen... Een heerlijk dromerig album!

Prachtige plaat om voor te gaan zitten. Duffy kan dan wel een gitaar-tovenares wezen, zoals men beweert, hier laat ze vooral goed horen dat ze als singer-songwriter intiem, mystiek en persoonlijk overkomt. Associaties qua sfeer hoor ik wel in het recente, eveneens desolaat melancholische Julie Byrne - Not Even Happiness (2017) en het lichtere werk van Mount Eerie is ook nooit ver weg. Desolaat, somber, een beetje gesloten, maar toch met een sprankje hoop, Onderwijl gebeurd er muzikaal heel veel: elektronische drones, verschillende gitaaroverdubs, ruis, echo en geflirt met psychedelica.

Toch is het een erg sobere, kale plaat geworden. Dromerig? Ja, misschien, maar als je wegdoezelt hoor je niet de "betrekkelijke" complexiteit die dit album kenmerkt. Ga er voor zitten, met het tekstboekje in je hand en er gaat een volledige wereld voor je open. Pas dan ook worden die korte gedichten duidelijk, die zonder tekst eigenlijk niet te horen zijn. Die zijn mooi, dat kan ik je wel vertellen...

Dan doet ze dit ook nog eens bijna allemaal zelf, met vooral productioneel wat hulp van M. Geddes Gengras - mij eerder bekend door samenwerkingen met Pocahaunted, Robedoor en Sun Araw, maar de man zit blijkbaar nog steeds niet stil.