Mannerisms: A Celebration of the Music of Geoff Mann (1994)

Tribute aan Geoff Mann (muzikant, schilder, priester) die in 1993 aan kanker overleed. Hij was onder meer zanger van de band Twelfth Night. Op dit album spelen verschillende Britse progbands nummers van hem. Eén van de hoogtepunten is The Ceiling Speaks, een Twelfth Night nummer, met een enorme energie, al geef ik wel de voorkeur aan de uitvoering van Twelfth Night.

Het resultaat is nogal wisselend van kwaliteit, maar dat zie je natuurlijk vaker bij dit soort albums. Al met al toch de moeite waard, zeker als je de bekende progbands eens van een andere kant wilt horen.

In bijna alle gevallen prefereer ik de originele uitvoeringen t.o.v. deze bewerkingen. De enige uitzondering is de uitvoering van Apathetic And Here, I door IQ. Zanger Peter Nicholls was erg bevriend met Geoff Mann en had ook meegewerkt aan het album Second Chants waar op het origineel staat van Apathetic. De originele versie is alleen maar akoestische gitaar en zang maar gitarist Mike Nicholls heeft om dit eenvoudige liedje een schitterend symfonisch raamwerk gebouwd. Het is grappig genoeg het enige nummer op deze plaat waar in Mann zelf te horen is (men sampelt het eerste regeltje uit het origineel).

Heb het overigens altijd vreemd gevonden dat IQ dit nummer nog nooit live heeft gespeeld in Nederland terwijl Mann zeker onder IQ-aanhang ook zeker geliefd is. En het excuus dat ze het zogenaamd nog nooit live hebben gespeeld gaat ook niet op want ik heb al eens een live-opname gehoord

Ik ben niet bekend met de muziek van Twelfth Night, maar What in the World (Pallas) en Apathetic and Here, I.... (IQ) zijn pareltjes.

Maar op dit album staat dan ook nagenoeg geen enkel nummer dat origineel door Twelfth Night is gespeeld maar het zijn dus bijna allemaal Geoff Mann solo nummers en dat is toch iets andere koek dan Twelfth Night.

Ik kan me er eerlijk gezegd niets bij voorstellen... ik moet bekennen dat ik ten tijde van deze verzamelaar zelfs nog nooit van Geoff Mann gehoord had.

Ik zie dat Second Chants bij SI is uitgebracht, dat album zal dus wel moeilijk te krijgen zijn. Tenzij een andere maatschappij het stokje toevallig heeft overgenomen?

dit album draai ik nog steeds erg vaak,ook ik vind apethetic ..een heel mooi nummer ,maar ook certainly en down here vind ik werelds

Toch wel een van mijn favoriete verzamelalbums maar naar veel van de hier aanwezige bands luister ik dan ook graag.

Afsluiter Love Song blijft toch een publieksfavoriet. Heb het Andy Sears vorig jaar horen zingen toen hij Pendragon supporte en heb het Alan Reed en Mark Spencer (tegenwoordige toetsenist van Twelfth Night) afgelopen zomer horen spelen. Vrijwel iedereen zong mee en het was een van de hoogtepunten van het festival.

Eigenlijk de enige echte miskleun op dit album is Pendragon. Prima band maar dit nummer had Nick Barrett beter met rust kunnen laten.

Apathetic and Here, I... wordt hier naar grote hoogten gestuwd door IQ. Wat een uitvoering. Aan de ene kant typisch IQ en aan de andere kant hebben ze nog steeds het accoustische orgineel intact gehouden. Geoff was inderdaad goed bevriend met verschillende leden van IQ, en Geoff speelde geloof ik ook nog als voorprogramma met IQ's comeback Ever tour in 93.

Ook erg mooi is het eerste nummer dat wordt gespeeld door Eh!, Geoff's voormalige band. De zang wordt ook hier gedaan door IQ's Peter Nichols die daarmee met Alan Rees de enigen zijn die twee keer de zang voor hun rekening nemen. Ook erg mooi is What in the World, uitgevoerd door Pallas. Ik vermoed dat Allan Reed een ander persoon was die dicht bij Geoff Mann stond. The Ceilling Speaks van Galahad heeft dezelfde power en het geheel wordt mooi afgerond met een soort van orchestrale uitvoering van Love Song door Alan Reed en Clive Nolan, die ook met Pendragon meespeelt. Nolan speelde met Mann en Groom in Casino (1992) die jammer genoeg maar een nummer opnamen.

Jammer genoeg niet meer Twelfth Night nummers, het idee alleen al dat IQ even The Collector uitvoert, maar ik denk dat ze een zo breed mogelijke overzicht hebben will geven van Mann's werk. Het is immers een homage aan Mann, niet aan Twelfth Night. Maar wat ook wordt gezegd over het niveau, wat wel intact blijft zijn de schitterend, soms bijtend en bij vlagen poetisch en maatschappij kritische teksten van een van de grootste en beste zanger en tekstschrijver uit het neo-progressieve tijdperk.

Het enige jammere persoonlijk vind ik dat Marillion die uit dezelfde tijdperk/school komt, niet heeft meegewerkt aan dit project. Zij zijn toch wel een beetje de olifant in de kamer.

Dat laatste is natuurlijk wel een goed punt, maar eigenlijk heb ik geen idee hoe de leden van Marillion op persoonlijk vlak tot de leden van de andere neoprogbands van eerste generatie staan. Pendragon heeft midden (?) jaren 80 nog in het voorprogramma van Marillion gestaan en Barrett kon toen geloof ik wel goed overweg met Fish, maar verder kom je eigenlijk nooit samenwerkingen tegen tussen leden van Marillion en die van de andere bands, terwijl die onderling wel een hoop gezamenlijk hebben gedaan.