Mannerisms: A Celebration of the Music of Geoff Mann (1994)

Apathetic and Here, I... wordt hier naar grote hoogten gestuwd door IQ. Wat een uitvoering. Aan de ene kant typisch IQ en aan de andere kant hebben ze nog steeds het accoustische orgineel intact gehouden. Geoff was inderdaad goed bevriend met verschillende leden van IQ, en Geoff speelde geloof ik ook nog als voorprogramma met IQ's comeback Ever tour in 93.

Ook erg mooi is het eerste nummer dat wordt gespeeld door Eh!, Geoff's voormalige band. De zang wordt ook hier gedaan door IQ's Peter Nichols die daarmee met Alan Rees de enigen zijn die twee keer de zang voor hun rekening nemen. Ook erg mooi is What in the World, uitgevoerd door Pallas. Ik vermoed dat Allan Reed een ander persoon was die dicht bij Geoff Mann stond. The Ceilling Speaks van Galahad heeft dezelfde power en het geheel wordt mooi afgerond met een soort van orchestrale uitvoering van Love Song door Alan Reed en Clive Nolan, die ook met Pendragon meespeelt. Nolan speelde met Mann en Groom in Casino (1992) die jammer genoeg maar een nummer opnamen.

Jammer genoeg niet meer Twelfth Night nummers, het idee alleen al dat IQ even The Collector uitvoert, maar ik denk dat ze een zo breed mogelijke overzicht hebben will geven van Mann's werk. Het is immers een homage aan Mann, niet aan Twelfth Night. Maar wat ook wordt gezegd over het niveau, wat wel intact blijft zijn de schitterend, soms bijtend en bij vlagen poetisch en maatschappij kritische teksten van een van de grootste en beste zanger en tekstschrijver uit het neo-progressieve tijdperk.

Het enige jammere persoonlijk vind ik dat Marillion die uit dezelfde tijdperk/school komt, niet heeft meegewerkt aan dit project. Zij zijn toch wel een beetje de olifant in de kamer.