Top of the Pops 1988 (2008)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: EMI
-
Aswad - Don't Turn Around (3:20)
-
S'Express - Theme from S-Express (3:55)
-
Duran Duran - All She Wants Is (4:31)
-
Morrissey - Suedehead (3:54)
-
Brother Beyond - The Harder I Try (3:28)
-
Pat Benatar - All Fired Up (4:28)
-
Bros - I Owe You Nothing (3:33)
-
Salt 'N' Pepa - Push It (3:27)
-
Mel & Kim - That's the Way It Is (3:27)
-
Gloria Estefan - 1-2-3 (3:30)
-
Sinéad O'Connor - Mandinka (3:47)
-
Sabrina - Boys (Summertime Love) (3:55)
-
Hazell Dean - Who's Leaving Who (3:43)
-
Jane Wiedlin - Rush Hour (4:04)
-
Bangles - Hazy Shade of Winter (2:44)
-
Status Quo - Running All Over the World (3:29)
-
Climie Fisher - This Is Me (3:48)
-
Robert Palmer - She Makes My Day (4:16)
-
Bobby McFerrin - Don't Worry Be Happy (4:50)
-
The Proclaimers - I'm Gonna Be (500 Miles) (3:37)
0
geplaatst: 13 december 2016, 14:01 uur
Na een tip van mijn kant heeft mijn Belgische bondgenoot dazzler deze toegevoegd.
1988 staat niet direct bekend als een uitstekend singlejaar maar met Duran Duran (geen DD classic maar wel sterk), Morrissey (sterk en een classic), S'Express, The Proclaimers, Bangles en deze van Sinead staat er toch genoeg fraais tussen. Met de veilige pop van Brother Beyond, Aswad en Climie Fisher is verder ook weinig mis. Verrassende zaken zijn de rauwheid van Pat Banatar en de toch wel fijne Robert Palmer. Grootste positieve uitschieter was toch Jane Wiedlin welke ik volledig vergeten was en dat Bros toch best nog aardig bleek na al die jaar (dat was in 1988 niet bepaald stoer om toe te geven). Gloria Estefan zit ook bij mijn muzikale irritatiepunten maar deze gaat nog wel.
Enige nummer waar ik toen en nu nog echt een hekel aan heb is Bobby McFerrin maar dat komt vrees ik nooit meer goed.
1988 staat niet direct bekend als een uitstekend singlejaar maar met Duran Duran (geen DD classic maar wel sterk), Morrissey (sterk en een classic), S'Express, The Proclaimers, Bangles en deze van Sinead staat er toch genoeg fraais tussen. Met de veilige pop van Brother Beyond, Aswad en Climie Fisher is verder ook weinig mis. Verrassende zaken zijn de rauwheid van Pat Banatar en de toch wel fijne Robert Palmer. Grootste positieve uitschieter was toch Jane Wiedlin welke ik volledig vergeten was en dat Bros toch best nog aardig bleek na al die jaar (dat was in 1988 niet bepaald stoer om toe te geven). Gloria Estefan zit ook bij mijn muzikale irritatiepunten maar deze gaat nog wel.
Enige nummer waar ik toen en nu nog echt een hekel aan heb is Bobby McFerrin maar dat komt vrees ik nooit meer goed.
* denotes required fields.
* denotes required fields.