1000 Original Hits 1956 (2001)

Gisteren deze cd tegengekomen bij boekenjacht in een kringloopwinkel, en toen ook maar meegenomen voor een luttel bedrag. Er stonden allerlei nummers op die ik nog niet kende, vandaar. Gelijk in de speler gedaan, maar het is wel een beetje een mixed bag. Niet alleen zijn de nummers ongelijk van geluidskwaliteit en dynamiek, maar er zitten ook wat nummers bij die terecht vergeten zijn, zoals bijvoorbeeld The Great Pretender in de uitvoering van Jimmy Parkinson of Hot Diggity van Michael Holliday (wel goede stem), dat zoveel beter is als Perry Como het zingt. Maar daar staat genoeg moois tegenover, zoals bijvoorbeeld de instrumentale hits van Lex Baxter en Billy May .
Mooiste voor mij onbekende nummer is No Other Love van Ronnie Hilton (kent iemand hem nog?) en het vreemdste nummer was voor mij Robin Hood, gezongen door een zekere Dick James, dat ik wel degelijk herkende - het kwam uit een tv-serie, maar een tv hadden we thuis niet, dus waarschijnlijk heb ik het destijds toch op de radio gehoord.

Geen idee of je het weet, maar die 'zekere' Dick James is dus dé Dick James. De muziekuitgever die onder meer Northern Songs (van The Beatles) administreerde en later zijn eigen platenlabel begon: DJM (Dick James Music natuurlijk), waar onder meer de jaren-zeventig-albums van Elton John op zijn uitgebracht. Best een grote meneer dus in de muziekwereld. Als EJ-fan wist ik dat Dick James ooit als zanger begonnen was, maar ik kende geen muziek van 'm. Dit nummer ff beluisterd op YouTube, maar komt me niet bekend voor.

Dick James - Wikipedia - en.wikipedia.org

Zulke aankopen (verzamel-cd's met stokoud werk voor een eurootje uit de kringloop) zijn vaak een bron van vermaak dan wel aangename verrassingen. Ik 'bezondig' me er zelf ook met een behoorlijke regelmaat aan. Maar inderdaad: omdat de tracks uit allerlei bronnen komen, wil de geluidskwaliteit nog wel eens sterk uiteenlopen.

Nee, dat wist ik dus niet. Dat is overigens een van de voornaamste redenen voor mij om dit forum te bezoeken. Liefhebbers zijn niet zelden kenners, en zo steek je er nog eens wat van op! Dank voor de reactie. Ik wist dus niet dat het dezelfde Dick James was... Misschien ben je iets jonger dan ik en heb je dit nummer daarom nooit gehoord. Mijn geboortejaar is 1948, en ik vind oude, gedateerde muziek vaak net zo interessant als de nieuwste releases.

Ik ben van '63, dat scheelt dus inderdaad een generatie. Ik zou de tune van pakweg Ivanhoe of Catweazle zonder twijfel herkennen, want daar ben ik dan weer mee opgegroeid...

Dat laatste, van die gedateerde muziek, kan ik volmondig beamen. Zo kwam ik ook op deze pagina terecht. En dan vind ik het ook leuk om aardige weetjes toe te voegen als ik die paraat heb.

Het zal ongetwijfeld te maken hebben met de te dure rechten voor zo een verzamelaar, maar een hits compilatie 1956 zou eigenlijk niet uitgegeven moeten worden wanneer, zoals hier, Elvis ontbreekt. De hitmaker van 1956 tenslotte.

Hoe dan ook, een aantal geweldige klassiekers staan hier wel op. The Great Pretender, Blueberry Hill, Blue Suede Shoes en I Walk The Line....nummers die de tand des tijds wat mij berteft goed hebben doorstaan.

Je geeft zelf het antwoord al. Toon mij een jaren-zestig verzamelaar met een nummer van The Beatles... (en dan bedoel ik niet die nummers met Tony Sheridan). Sommige artiesten stellen hun nummers daar gewoon niet voor beschikbaar. Bij anderen zijn de 'clearing rights' te hoog.

Ik ken lang niet alles hiervan, maar bij de eerste tien zitten toch wel een paar onverwoestbare fifties-klassiekers, dus het kon slechter. Zeker als he bedenkt dat er voor deze verzamel-serie vrijwel uitsluitend geput is uit de EMI-catalogus.

Terwijl alles tegenwoordig wel op youtube is te zien.

De vraag is, voor wie je nog (en waarom) een fifities verzamelaar op cd uitbrengt. Degenen die het zich nog herinneren (1956 is 61 jaar geleden) zijn toch minimaal van behoorlijke leeftijd.

Veel artiesten uiteraard overleden. Dus wie houdt het waarom met welke rechten tegen. In wiens belang is dat allemaal (nog).
Het enige is, dat inderdaad de juiste compilaties met zo'n beetje het juiste overzicht van de daadwerkelijke situatie (in 1956) niet kunnen worden opgehoest.
En vaak alleen overzichten van rechteloze artiesten worden aangeboden.

Ik moet zeggen, dat ik bij tijd en wijle wel eens een zwak heb voor een uurtje 50's of zelfs 40's muziek. Het heeft de romantiek van ver vervlogen tijden, toen je uitsluitend met een ongehoorde spaarzaamheid een radio kon kopen. Een pickup een luxe en het leven een stuk minder ingewikkeld.

Ik kan wel eens mijmeren over die tijd en de veelal balladachtige nummers die geliefd waren, krakerig en van ver weg klinkend, ondersteunen het gevoel. 's Avonds laat afspelen, is het advies.

Inderdaad, de nostalgie naar die tijd speelt (bij mij in ieder geval) ook wel een rol. Al is het vooral mijn nieuwsgierigheid naar echt gedateerde muziek. Ik heb ooit een box gekocht met muziek uit de jaren 20 tot en met 50, met heel veel curieuze oude hits van weleer, die mijn zeer oude moeder misschien nog wel kent, maar die voor ons even "nieuw" zijn als bijvoorbeeld de laatste Neil Young.
Overigens geniet het beluisteren van cd of vinyl mijn voorkeur boven YouTube die ik alleen gebruik om even een mij onbekende artiest of hit "op te zoeken".

Various - The History Of Pop Radio 1920-1951 (CD) at Discogs