Steel Panther - Lower the Bar (2017)

Vorige 3 albums hebben me zeer sterk aangesproken, maar hier kan ik maar bitter weinig mee helaas.. Of de magie dan toch een beetje verdwenen is? Vind het allemaal wat minder heavy, in hoeverre het heavy was. Teksten zijn dan wel weer echt typical Steel Panther, maar verder..

Wat goed te verdragen valt is ''Walk of Shame'', ''Poontang Boomerang'' en ''I Got What You Want''.

Het niveau van Feel The Steel wat heerlijke cliché-achtige 80's riffs afwisselde met humorvolle teksten hebben ze nooit meer gehaald. En zoals het nu klinkt hebben ze weer een stapje de verkeerde richting uitgezet. Live blijft het geweldig btw

Weer een veilige plaat, deze doet voor mij niet onder voor de voorgaande platen. Ik had alleen een klein beetje gehoopt dat ze het tekstueel iets serieuzer aan zouden pakken. Ik begin me nu langzaam te storen aan het de tekstuele fratsen van Steel Panther. Muzikaal staat het natuurlijk weer als een huis en klopt het allemaal als een bus, alleen qua teksten zou ik het wel mooi vinden als het iets minder plat zou zijn, overigens niet omdat ik geshokkeerd ben of er aanstoot aan neem.

Knap dat je het nog zolang volgehouden hebt zonder je te storen aan dit infantiele gezelschap met hun dito teksten.

hahaha ieder zijn ding. Het was zo over de top dat ik het tot op heden juist wel grappig vond. Op de eerste platen was het origineel en stiekem wel grappig. Wat ik eigenlijk bedoelde is dat het muzikale vakmanschap van de heren op een dusdanig hoog niveau ligt dat dit serieuzere teksten verdient. In ieder geval minder bagoens en platvloers.

Kende de band nauwelijks. Zo te horen is dit Ratt maar dan 30 jaar later. Muzikaal best aardig maar die flauwe poppenkast heb ik niks mee.

Op graspop vreselijk aan staan te ergeren en met mij velen...

Wrong side of the track is geweldig. Het duurde even voordat ik deze doorhad, maar dan is het ook echt een absoluut heerlijk nummer. Geweldige lekker gitaarwerk, subtiel maar toch prominent. Verder geen overdreven seksistische teksten maar toch met humor, gecombineerd

Goin' in the backdoor en pussy aint free zijn erg goed.

De rest:
Poontang boomerang, now the fun starts, wasted too much time, walk of shame, she's tight, red-headed stephchild luisteren lekker weg. Her en der erg goed (bijv. de vocale uithaal tegen het einde van red-headed stephchild is heerlijk, de catchy melodie van poontong boomerang), maar toch springt er wat mij betreft niks van begin tot eind uit.

I've got what you vind ik matig, That's When You Come In verschrikkelijk (maar bewust ook een andere stijl, niet de mijne) en Momentary Epiphany doet me niet veel.

Conclusie:
Al met al een prima album met een paar toppers en een hoop middelmatige nummers.