Dodecahedron - Kwintessens (2017)

Tilling the Human Soil is al te beluisteren op hun website.

Dodecahedron - ddchdrn.com

Interessant!

Dit is toch wel de plaat waar ik dit jaar het meeste naar uitkijk. Het debuutalbum heeft na vijf jaar nog steeds niet alles prijsgegeven na tientallen luisterbeurten. De vrijgegeven tracks van deze plaat zijn ook fenomenaal!

TETRAHEDRON - The Culling of the Unwanted from the Earth
DODECAHEDRON - An ill-defined Air of Otherness

Interessant! Ik heb hem nu twee keer beluisterd. Het is een minder onaangename en beklemmende zit dan het debuutalbum, maar het klinkt (tot dusverre iig) minstens net zo goed.

Morgen maar 'ns beluisteren, voorafgegaan door het debuut. Dat wordt een toffe avond.

GVD. Dit is takkeherrie

Intense plaat; da 's wel het minste wat je kan zeggen. Net als het debuut, maar toch is de band erin geslaagd die intensiteit in een andere vorm te laten horen, want hoewel er zeker raakvlakken zijn, klinkt deze plaat toch wel wat anders. Enfin, meerdere luisterbeurten zullen voor duidelijkheid moeten zorgen, maar dit komt toch weer erg lekker binnen, vooral als geheel.

Dodecahedron fascineerde mij eindeloos met zijn debuutalbum, alweer vijf jaar geleden. Het werk van bands als Deathspell Omega, Mayhem (Ordo Ad Chao) en Blut Aus Nord was mij toen al bekend, toch voelde de muziek van de Nederlanders nog een tikje intenser aan. Ook viel de kille en grimmige sound op met af en toe een sprankje licht. Terugkijkend op de plaat kan ik concluderen dat het een zeer indrukwekkend werk was, maar vooral in het midden net even iets te vage kanten op ging. Deze hele kleine schoonheidsfoutjes zijn op Kwintessens volledig verdwenen.

Het afsluitende View From Hverfell-drieluik op het debuut was adembenemend en duidelijk op een hoger niveau dan de rest van de plaat. Gelukkig kan ik dan ook melden dat Kwintessens voelt als een natuurlijke progressie van View From Hverfell, én meer. Acht tracks staan er op de plaat, maar je kunt het met gemak zien als een 41 minuten durende monstertrack waarin alle puzzelstukjes angstaanjagend goed in elkaar vallen. Dodecahedron wordt vaak gezien als een Deathspell Omega-kloon, maar dat zegt meer over het belachelijk bekrompen referentiekader van de luisteraars dan de band zelf. Deze band staat compleet op zichzelf en weet in een blackmetalwereld die al volop experimenteert nóg een aantal stappen verder te gaan.

Daar waar bij Deathspell Omega er vaak behoorlijk los en bijna jazzy gespeeld wordt, voert Dodecahedron alles met een ongelofelijke precisie uit. Vanaf Prelude word je gelijk in een industriële maalstroom geworpen die mij meer aan de dystopie-''wall of sound'' van Strapping Young Lad ten tijde van City doet denken dan meer dan ook. Bij Tetrahedron – The Culling of the Unwanted from the Earth is te horen dat de chaos nog groter is geworden ten opzichte van het debuut, maar dat de ritmesectie veel steviger staat. Jasper Barendregt maakt ontzettend veel indruk op deze plaat met inventief tomspel, genadeloze dubbele bassalvo's en blastbeats met daarbij zeer mooi geplaatste fills, iets dat zeker een prestatie van formaat genoemd mag worden in de drukte van Kwintessens.

Nóg een kunststukje waarvan er talloze op te noemen zijn: de opening van Hexahedron - Tilling the Human Soil heeft kronkelende tremolerende gitaarlijnen die elkaar kruisen, omarmen en dan weer van elkaar af gaan. Laat ik daarbij gelijk de genialiteit van deze plaat onderschrijven: Dodecahedron laat op geen enkel moment iets aan het lot over; je kunt horen dat alle elementen ongekend goed in elkaar zijn verweven en daardoor, ondanks de volle inhoud van het schijfje, het extreem goed in het gehoor ligt. De algehele flow van het album durf ik perfect te noemen, waarbij per track de intensiteit steeds hoger wordt.

Hierbij laat Dodecahedron veel meer dynamiek horen vergeleken met het debuut. Er zijn meer heerlijk groovende en slepende mid-tempo passages en harmonieuze post-rockachtige stukken. Dodecahedron - An Ill-Defined Air of Otherness vergroot de hemelse ambient-ondertonen van het derde deel van View From Hverfell, maar daar waar de muziek licht door laat schijnen, levert zanger Michiel Eikenaar hier zijn meest verknipte performance van de gehele plaat af. Op Kwintessens laat hij horen een zeer begenadigd extreme metalvocalist te zijn, maar op laatst genoemde track gaan zijn schreeuwen door merg en been.

Kwintessens is extreem gefocust en laat een zeer smaakvolle integratie van electronic horen die echt iets toevoegt aan de plaat. Wat dat betreft doet deze plaat mij ook denken aan Teethed Glory and Injury van Altar of Plagues en dat is een zeer groot compliment, aangezien er, voor Kwintessens, geen enkele blackmetalplaat was die electronic zo goed integreerde in de algehele sound. Ook voelen de soundscapestukken nu natuurlijk: Finale is dé brug tussen Dodecahedron - An Ill-Defined Air of Otherness en Icosahedron - The Death of Your Body waarin je je compleet verloren en ongemakkelijk waant in gefragmenteerde electronicglitches, onheilspellende ambient en ontaarde schreeuwen om daarna in de afsluitende fase van Kwintenssens compleet weggeblazen te worden met zijn abrupte stop/start-mechanisme. Wanneer je je in de climax begeeft en langzaamaan opstijgt word je weer op aarde gezet.

Dodecahedron heeft een avant-gardistisch blackmetalkunstwerk afgeleverd met Kwintessens. Een plaat waarop extreem veel texturen worden neergelegd, maar werkelijk waar iedere laag en detail precies klopt.

Georganiseerde chaos in optima forma.

Toch echt jammer dat het album in de tweede helft wat stilvalt, na die fantastische eerste helft. Het laat me een beetje met hetzelfde gevoel achter als Rheia van Oathbreaker.

Wat. Een. Plaat.
Maar wapen je vóór je begint. Het is me nogal een energievretend tafereel. Dus eerst een stevig maal, yoga oefening voor de focus en vergeet geen handdoek naast je te leggen om het zweet tussentijds te deppen. En dan bedoel ik niet voor tijdens de yoga.
Want muzikaal gaat dit nogal wat kanten op, qua tempo en voor wat betreft stijlen. Derhalve zullen de niet aandachtige luisteraars dit mogelijk kunnen wegzetten als een zwalkende bm plaat en het naast hen neerleggen. Dat zou doodzonde zijn. Op de weg naar nieuwe bm vormen (Roadburn stond er bol van dit jaar) passeert dodecahedron zijn ambtgenoten middels een ruime buitenbocht en neemt de vaandel over.
Zeer complexe structuren en lagen, extreme vocalen, waanzinnige soundscapes en nog geen brei. Sterker nog, het geheel (of de gecontroleerde chaos) dat gevormd wordt door de vele ingrediënten (in breedte en diepte) is door een buitengewoon heldere productie nimmer massief. Alles is waarneembaar. Haute cuisine in de oorschelp.

Het debuut is wat langs me heengegaan. Klonk me massief. Maar wellicht was ïk te weinig aandachtig. Ga zeker in geschiedenisleer deze dagen.

Helaas 'moet' ik vanavond naar wovenhand. Liever stond ik bij de gebroeders Nobel in Leiden .

Hmm. Ik ervaar het nu net andersom. Vanaf Interlude tot Icosahedron is het puur genieten.

Kwintessens heeft me niet zo gegrepen als Dodecahedrons debuut. Dat klonk als geen enkel album dat ik tot dan toe had gehoord. Kwintessens ligt, in mijn oren tenminste, in het verlengde daarvan. Wederom een complex, doorwrocht geheel waarin geen geluid aan het toeval is overgeladen. Het tegenovergestelde van easy listening.
De verrassing, of beter, het overweldigende van het debuut had ik niet bij Kwintessens. Vandaar een wat lagere score.