Dodecahedron - Kwintessens (2017)

Dodecahedron fascineerde mij eindeloos met zijn debuutalbum, alweer vijf jaar geleden. Het werk van bands als Deathspell Omega, Mayhem (Ordo Ad Chao) en Blut Aus Nord was mij toen al bekend, toch voelde de muziek van de Nederlanders nog een tikje intenser aan. Ook viel de kille en grimmige sound op met af en toe een sprankje licht. Terugkijkend op de plaat kan ik concluderen dat het een zeer indrukwekkend werk was, maar vooral in het midden net even iets te vage kanten op ging. Deze hele kleine schoonheidsfoutjes zijn op Kwintessens volledig verdwenen.

Het afsluitende View From Hverfell-drieluik op het debuut was adembenemend en duidelijk op een hoger niveau dan de rest van de plaat. Gelukkig kan ik dan ook melden dat Kwintessens voelt als een natuurlijke progressie van View From Hverfell, én meer. Acht tracks staan er op de plaat, maar je kunt het met gemak zien als een 41 minuten durende monstertrack waarin alle puzzelstukjes angstaanjagend goed in elkaar vallen. Dodecahedron wordt vaak gezien als een Deathspell Omega-kloon, maar dat zegt meer over het belachelijk bekrompen referentiekader van de luisteraars dan de band zelf. Deze band staat compleet op zichzelf en weet in een blackmetalwereld die al volop experimenteert nóg een aantal stappen verder te gaan.

Daar waar bij Deathspell Omega er vaak behoorlijk los en bijna jazzy gespeeld wordt, voert Dodecahedron alles met een ongelofelijke precisie uit. Vanaf Prelude word je gelijk in een industriële maalstroom geworpen die mij meer aan de dystopie-''wall of sound'' van Strapping Young Lad ten tijde van City doet denken dan meer dan ook. Bij Tetrahedron – The Culling of the Unwanted from the Earth is te horen dat de chaos nog groter is geworden ten opzichte van het debuut, maar dat de ritmesectie veel steviger staat. Jasper Barendregt maakt ontzettend veel indruk op deze plaat met inventief tomspel, genadeloze dubbele bassalvo's en blastbeats met daarbij zeer mooi geplaatste fills, iets dat zeker een prestatie van formaat genoemd mag worden in de drukte van Kwintessens.

Nóg een kunststukje waarvan er talloze op te noemen zijn: de opening van Hexahedron - Tilling the Human Soil heeft kronkelende tremolerende gitaarlijnen die elkaar kruisen, omarmen en dan weer van elkaar af gaan. Laat ik daarbij gelijk de genialiteit van deze plaat onderschrijven: Dodecahedron laat op geen enkel moment iets aan het lot over; je kunt horen dat alle elementen ongekend goed in elkaar zijn verweven en daardoor, ondanks de volle inhoud van het schijfje, het extreem goed in het gehoor ligt. De algehele flow van het album durf ik perfect te noemen, waarbij per track de intensiteit steeds hoger wordt.

Hierbij laat Dodecahedron veel meer dynamiek horen vergeleken met het debuut. Er zijn meer heerlijk groovende en slepende mid-tempo passages en harmonieuze post-rockachtige stukken. Dodecahedron - An Ill-Defined Air of Otherness vergroot de hemelse ambient-ondertonen van het derde deel van View From Hverfell, maar daar waar de muziek licht door laat schijnen, levert zanger Michiel Eikenaar hier zijn meest verknipte performance van de gehele plaat af. Op Kwintessens laat hij horen een zeer begenadigd extreme metalvocalist te zijn, maar op laatst genoemde track gaan zijn schreeuwen door merg en been.

Kwintessens is extreem gefocust en laat een zeer smaakvolle integratie van electronic horen die echt iets toevoegt aan de plaat. Wat dat betreft doet deze plaat mij ook denken aan Teethed Glory and Injury van Altar of Plagues en dat is een zeer groot compliment, aangezien er, voor Kwintessens, geen enkele blackmetalplaat was die electronic zo goed integreerde in de algehele sound. Ook voelen de soundscapestukken nu natuurlijk: Finale is dé brug tussen Dodecahedron - An Ill-Defined Air of Otherness en Icosahedron - The Death of Your Body waarin je je compleet verloren en ongemakkelijk waant in gefragmenteerde electronicglitches, onheilspellende ambient en ontaarde schreeuwen om daarna in de afsluitende fase van Kwintenssens compleet weggeblazen te worden met zijn abrupte stop/start-mechanisme. Wanneer je je in de climax begeeft en langzaamaan opstijgt word je weer op aarde gezet.

Dodecahedron heeft een avant-gardistisch blackmetalkunstwerk afgeleverd met Kwintessens. Een plaat waarop extreem veel texturen worden neergelegd, maar werkelijk waar iedere laag en detail precies klopt.

Georganiseerde chaos in optima forma.